กีรติมาให้อาหารเจ้าโนอาเจ้าลิงยักษ์ทำท่าสงบเสงี่ยมมองเจ้านายที่มันรักตาแป๋ว
" เป็นยังไง อยู่แต่ในกรงเบื่อใช่ไหม นายมันนิสัยไม่ดีทำร้ายเขาไม่เลือกหน้า "
โนอาหลบตาเหมือนจะรู้ว่ากำลังถูกตำหนิ
" ถ้านายแยกแยะเป็นว่าใครมาดีมาร้ายมันคงจะดีไม่น้อยเลยนะ แต่ก็นั่นแหละนะนายเป็นสัตว์จะไปเข้าใจอะไร แค่นายมีแต่ความจงรักภักดีให้ฉันฉันก็น่าจะพอใจแล้ว เอากินเข้าไปองุ่นหวานๆฉันยกให้นายทั้งพวงเลย
โนอากินองุ่นแต่ตาจ้องมองนายอย่างภักดี กีรตินึกเวทนามันถ้าวันนั้นคนที่ไปเห็นมันกำลังกัดลัยวัลย์ไม่ใช่เขาแต่เป็นอนินมันอาจจะถูกอนินยิงเอาก็ได้ แล้วมันก็อาจจะตาย กีรตินึกถึงคำพูดของลัยวัลย์ที่ถามถึงเจ้าโนอาอย่างเป็นห่วง แม้จะถูกมันกัดเอาบาดเจ็บแต่ลัยวัลย์ก็ยังมีน้ำใจห่วงใยมันอย่างจริงใจไม่ต้องการให้มันตาย ผู้หญิงคนนี้แม้จะรู้จักเธอเพียงผิวเผินแต่กีรติก็รู้สึกได้ว่าเธอเป็นคนมีน้ำใจเมตตากรุณาไม่ใช่น้อยแม้กับสัตว์ที่ทำร้ายเธอเธอยังเป็นห่วงเป็นใยมัน
แม้นมาศสูบบุหรี่จัดและเรียกหาเหล้ามากขึ้น วันนี้ก็เช่นกันหญิงสาวดืมเหล้าจนเมาเละอาละวาดกับสไบและเรียม
" ไปเอาเหล้ามาให้ฉันอีกนังสไบ "
" พอเถอะนะคะ คุณดื่มมากแล้ววันนี้ "
" แกมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉันหา ฉันสั่งให้แกไปเอาเหล้ามาให้ฉันอีก ไป ไปเอามา "
" พี่เรียม จะทำอย่างไรดีคุณมาศเมามากแล้วนะ "
" พี่ก็ไม่รู้ แต่เหล้าหมดแล้วจะไปเอาที่ไหนล่ะ "
" หายหัวไปไหนกันหมดฉันจะเอาเหล้าไม่ได้ยินหรือไง "
แม้นมาศเดินเปะปะเอามือปัดทิ้งทุกอย่างที่ขวางหน้าเรียมกับสไบต้องเข้าห้ามพัลวัน
" อย่าค่ะคุณมาศ คุณอย่าทำอย่างนี้สิคะ "
" ฉันจะทำ ฉันจะทำลายมันให้หมดถ้าพวกแกยังไม่ไปเอาเหล้ามาให้ฉัน นี่ๆๆ "
แม้นมาศเดินชนอะไรก็ปัดทิ้งทำลายเรียมกับสไบหน้าตื่นไม่รู้จะห้ามอย่างไร
" เขาอยากกินก็ไปเอามาให้เขาเรียม "
กีรติพูดเสียงเย็นเขามายืนมองหน้าแม้นมาศอาละวาดอยู่นานแล้ว
" เห็นไหม ฉันต้องการอะไรเขาต้องให้ฉันฮ่ะๆๆๆ "
แม้นมาศกรีดเสียงหัวเราะอย่างสะใจ กีรติเดินกลับออกไปอย่างปวดใจที่สุด เขาเดินลงมาข้างล่างเจอกับอนินที่ยืนมองอยู่อนินจะพูดแต่กีรติยกมือห้ามไว้แล้วเดินลิ่วออกไปจากบ้าน ความพรุ่งพล่านจนแทบจะระงับอารมณืไม่อยู่ทำให้เขาไปที่คอกม้าเอาม้าอกและขี่ทะยานไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายปลายทางว่าจะไปที่ใดขอให้ได้วิ่งไปข้างหน้าให้สุดฝีเท้าก็พอใจแล้ว แสงอาทิตย์ยามเย็นอ่อนแสงลงแล้วท้องฟ้าสะท้อนเงาเมฆเป็นสีหม่นเรื่อเรืองทิวเขาทอดยาวไกลลดหลั่นเป็นทิวสุดสายตา นกบินกลับถิ่นฐานรังนอนเป็นแถวเรียงรายเหนือท้องฟ้า กีรติขี่ม้าเดินเหยาะๆจะกลับบ้านเขาควบม้าออกไปไกลจนพ้นไร่ของตัวเองพอรารมณ์ที่พรุ่งพล่านลดลงจึงหยุดและปล่อยให้ม้าพาเดินไปเรื่อยๆจนมันหันหน้าพาเขากลับบ้านเหมือนจะรู้ว่าเจ้านายสมควรจะกลับบ้านได้แล้ว ไม่ว่าจะไปถึงไหนที่ใดแต่สุดท้ายบ้านก็คือจุดหมายปลายทางที่ต้องหวนคืน ลัยวัลย์ขี่จักรยานเล่นเธอสวนกับกีรติที่ขี่ม้าผ่านมา กีรติบังคับม้าให้หยุดก่อนที่รถจักรยานของลัยวัลย์จะมาถึงเมื่อหญิงสาวมาถึงจึงจอดรถทัก" คุณหมอไปไหนมาคะ "
" เชิงเขาด้านโน้นครับ คุณหายดีแล้วหรือ "
" ดีแล้วค่ะ ม้าของคุณสวยจัง "
ลัยวัลย์มองม้าอย่างนึกชอบเพราะสีของมันสวยกว่าม้าตัวใดที่เธอเคยเห็น กีรติยิ้มน้อยๆให้เธอแล้วลงจากหลังม้า
" คุณขี่ม้าเป็นไหม "
" ไม่เป็นหรอกค่ะ ไม่กล้าด้วย "
ลัยวัลย์บอกปแต่ตายังมองม้าอย่างรู้สึกชอบจริงๆ
" คุณกลัวมันหรือกลัวที่จะขี่มันล่ะ "
" กลัวตกมากกว่าค่ะ เขาบอกว่าถ้าตกม้าละก็แข้งขาหักแน่แต่พี่วินชอบขี่ม้า "
" ที่ไร่คุณยายก็มีม้าสวยๆหลายตัว "
" ค่ะ แต่สวยสู้ตัวนี้ไม่ได้ มันชื่ออะไรคะ "
" ฟ้าสางครับ "
" ชื่อฟ้าสางหรือคะ ชื่อน่ารักจัง "
ลัยวัลย์จะเอามือลูบขนที่คอของมันแต่เจ้าฟ้าสางขู่ในลำคอจนหญิงสาวหดมือ
" ฟ้าสาง ไม่เอานะคุณคนนี้เขาเป็นเพื่อนของฉันเอง "
" มันฟังภาษารู้เรื่องด้วยหรือคะ "
" ผมก็ไม่แน่ใจแต่บอกอะไรมันก็เชื่อฟังผมดี "
" มันคงไม่ชอบคนแปลกหน้านะคะ "
กีรติลูบขนที่คอแล้วปล่อยให้มันเดินเองแต่มันไม่ยอมไปไหนคงยืนขยับขาอยู่ข้างๆเจ้านาย
" เย็นมากแล้วฉันคงต้องขอตัวกลับก่อนขออนุญาตคุณย่าออกมาเก็บมะกร่ำตาหนูยังเก็บไม่ได้เลย เพราะมัวไปเพลินอยู่กับลูกจัน "
" ลูกจันหรือครับที่นี่มีต้นจันด้วยหรือ "
" มีค่ะ ออกลูกดกด้วยแต่มันสูงไปหน่อยคุณหมอจะเอาไปดมเล่นบ้างไหมคะฉันเก็บมาหลายลูก "
ลัยวัลย์บอกแล้วเอื้อมหยิบลูกจันสุกเหลืองอร่ามส่งกลิ่นหอมที่อยู่หน้าตระกร้ารถจักรยานให้กีรติสองลูก เขารับเอาไว้
" ขอบคุณครับ "
" ฉันไปก่อนนะคะ "
ลัยวัลย์บอกแล้วขึ้นรถขี่กลับไป กีรติมองตามร่างบางที่ปั่นจักรยานหยอยๆแล้วมองลูกจันที่เธอมอบให้เขาเอามันใส่กระเป๋าเสื้อแล้วขึ้นขี่หลังเจ้าฟ้าสางควบมันมุ่งหน้ากลับบ้าน
กีรติกลัมาถึงบ้านอนินนั่งดูทีวีอยู่เมื่อเห็นพี่ชายกลับมาจึงลุกเดินมาหา
" พี่กริมไปไหนมาครับ "
" ไปขี่ม้ามา "
" ขึ้นไปดูเขาหน่อยสิครับ อาละวาดจนสไบย่ำแย่ไปเลย ผมว่าเดี๋ยวนี้เขาจะติดหล้าแล้วนะ "
" พี่จะไปอาบน้ำแล้วจะอ่านหนังสือต่ออาหารมื้อเย็นไม่ต้องคอยพี่นะ "
กีรติบอกแล้วเดินลิ่วขึ้นชั้นบนอนินถอนใจยาวแล้วบ่นเบาๆ
" อ่านหนังสือ ผมอยากรู้นักว่าพี่จะให้ตัวหนังสือมันออกมาแก้ปัญหาให้พี่หรือไงพี่กริม "
กีรติเข้ามาในห้องนอนชายหนุ่มลงนั่งบนเตียงความรู้สึกเหนื่อยหน่ายหม่นหมองอย่างที่สุดปลดกระดุมเสื้อจะเตรียมตัวอาบน้ำลูกจันลูกเล็กที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อส่งกลิ่นหอมกรุ่นเขาหยิบมันออกมาวางไว้ที่หมอนแล้วจัดการเปลี่ยนผ้าเพื่ออาบน้ำ ความเย็นของน้ำช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดให้บรรเทาลงอย่างน้อยมันก็ช่วยให้เขารู้สึกสนชื่นร่างกายขึ้นมาได้ระดับหนึ่งตั้งใจว่าจะออกไปห้องหนังสือเรียมก็มาเคาะประตูเรียก
" คุณหมอคะ ช่วยไปดูคุณมาศเถอะค่ะเธออาเจียนใหญ่เลย "
" เขาเมาเหล้าหนักร่างกายรับไม่ไหวก็ต้องอาเจียนออกมา ไม่มีอะไรหรอกนะ "
" แต่คุณมาศอาเจียนออกมาเป็นเลือดนะคะ "
" อะไรนะ "
" คุณมาศอาเจียนออกมาเป็นเลือดค่ะ ออกมามากจนเต็มกระโถนเลย "
กีรติรีบไปที่ห้องของแม้นมาศทันที เมื่อไปถึงแม้นมาศนอนหายใจแผ่งๆอย่างหมดแรง กีรติหันไปถามสไบ
" สไบ คุณมาศกินอะไรเข้าไปบ้าง "
" เปล่านะคะ เธอไม่ได้ทานอะไรเลยนอกจากเหล้า "
" ไปเอากระเป๋าเครื่องมือที่ห้องของฉันมาซิ "
สไบรีบออกไปเอาเครื่องมือแพทย์ตามคำสั่ง แม้นมาศขย่อนแล้วอาเจียนออกมาอีกมันออกมาแต่เลือดสดๆจริงๆ
กีรติตรวจดูอาการของเธอแล้วนั่งเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิดจนกระทั่งแม้นมาศหลับไปอย่างอ่อนแรงเขาจึงหันไปสั่งสไบกับเรียม
" ผลัดกันเฝ้าดูคุณมาศนะ แล้วต่อไปอย่าให้เขาดื่มเหล้าอีกเป็นอันขาด "
" ค่ะคุณหมอ แล้วคุณมาศเธอเป็นอะไรคะ "
" กระเพาะอาหารอักเสบอย่างรุนแรง อาหารที่จะให้เขากินให้จัดเป็นพวกซุปหรือโจ๊กอ่อนๆนะแล้วยาที่ฉันจัดไว้นี่ก็ต้องให้กินอย่างต่อเนื่องด้วยเข้าใจไหม "
" เข้าใจค่ะคุณหมอ เอ่อ คุณหมอคะ "
" มีอะไรหรือ "
" ถ้าคุณมาศเธอจะทานเหล้าแล้ว เอ่อ อาละวาด "
" ให้ใครไปตามฉัน "
" ค่ะคุณหมอ "
ราวินมาหาอนินแต่เห็นท่าทางของอนินเหมือนคนไม่สบายใจจึงถาม
" คุณไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า "
" ทำไมหรือ หน้าตาของผมบอกหรือไง "
" ใช่ หัวคิ้วขมวดแบบนี้ไม่มีปัญหาคงเป็นไปไม่ได้ มีอะไรมาปรึกษาผมบ้างก็ได้นะถึงผมจะอายุน้อยกว่าคุณแต่บางเรื่องผมอาจจะแก่ปนะสบการณ์กว่าคุณก็ได้ "
อนินส่ายหน้า
" เรื่องนี้ไม่ว่าใครก็ช่วยไม่ได้หรอก เพราะมัน อย่าไปพูดถึงมันเลย วันนี้เข้าไปเที่ยวในเมืองกับผมไหม "
" ไปก็ได้ "
" คุณต้องไปบอกคุณย่าของคุณก่อนหรือเปล่า "
" ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่ใช่เด็กเล็กๆที่เวลาไปไหนต้องคอยขออนุญาตกัน "
" อย่างนั้นเราก็ไปกันเลย "
สองหนุ่มรุ่นพี่รุ่นน้องพากันไปในตัวเมือง อนินพาราวินมาที่บ้านของเขาอีกหลังที่อยู่ในเมืองบ้านหลังใหญ่โอ่อ่าน่าอยู่แต่ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากคนดูแลบ้านสองคนเท่านั้น
" บ้านคุณออกใหญ่โตทำไมคุณกับพี่ชายของคุณถึงไม่มาอยู่ที่นี่ล่ะครับ "
" บ้านนี้แต่ก่อนคุณแม่ของผมอยู่กับผมและก็พี่กริม ส่วนคุณพ่ออยู่ที่ไร่เพราะท่านอยากอยากอยู่กับธรรมชาติและความเงียบสงบหลังจากที่เกษียณอายุราชการแล้ว แต่เมื่อคุณแม่จากไปและพี่กริมมีปัญหาพี่กริมก็ไปอยู่ที่ไร่ส่วนผมก็ไปเรียนต่อที่เมืองนอกกลับมาอยู่คนเดียวก็ไม่ไหวมันเหงาเลยขอไปอยู่กับพี่กริมช่วยทำไร่ดีกว่า "
ราวินมองไปรอบๆสะดุดตาที่ภาพเขียนสีน้ำมันบานใหญ่ที่เป็นภาพของหญิงสาวรูปร่างสูงเพรียวแต่งชุดเดินเล่นชายทะเลผมยาวสยายที่ประดับไว้ที่ผนังห้อง
" นั่นภาพเขียนของใครครับสวยจัง "
อนินมองภาพนั้นแล้วถอนใจ
" คู่หมั้นพี่กริม "
" อ้าวคุณหมอแต่งงานแล้วหรือ ผมไม่เคยเห็นพี่สะใภ้คุณเลยอยู่ที่ไร่หรือเปล่า "
" แค่คู่หมั้น เขาไม่ได้แต่งงานกันหรอก "
" เหรอครับ "
ราวินไม่กล้าถามต่อแต่มองภาพนั้นอย่างชื่นชมความสะสวยของเจ้าของภาพ
รอวัน...จันทร์ส่องหล้า ตอนที่ 6
" เป็นยังไง อยู่แต่ในกรงเบื่อใช่ไหม นายมันนิสัยไม่ดีทำร้ายเขาไม่เลือกหน้า "
โนอาหลบตาเหมือนจะรู้ว่ากำลังถูกตำหนิ
" ถ้านายแยกแยะเป็นว่าใครมาดีมาร้ายมันคงจะดีไม่น้อยเลยนะ แต่ก็นั่นแหละนะนายเป็นสัตว์จะไปเข้าใจอะไร แค่นายมีแต่ความจงรักภักดีให้ฉันฉันก็น่าจะพอใจแล้ว เอากินเข้าไปองุ่นหวานๆฉันยกให้นายทั้งพวงเลย
โนอากินองุ่นแต่ตาจ้องมองนายอย่างภักดี กีรตินึกเวทนามันถ้าวันนั้นคนที่ไปเห็นมันกำลังกัดลัยวัลย์ไม่ใช่เขาแต่เป็นอนินมันอาจจะถูกอนินยิงเอาก็ได้ แล้วมันก็อาจจะตาย กีรตินึกถึงคำพูดของลัยวัลย์ที่ถามถึงเจ้าโนอาอย่างเป็นห่วง แม้จะถูกมันกัดเอาบาดเจ็บแต่ลัยวัลย์ก็ยังมีน้ำใจห่วงใยมันอย่างจริงใจไม่ต้องการให้มันตาย ผู้หญิงคนนี้แม้จะรู้จักเธอเพียงผิวเผินแต่กีรติก็รู้สึกได้ว่าเธอเป็นคนมีน้ำใจเมตตากรุณาไม่ใช่น้อยแม้กับสัตว์ที่ทำร้ายเธอเธอยังเป็นห่วงเป็นใยมัน
แม้นมาศสูบบุหรี่จัดและเรียกหาเหล้ามากขึ้น วันนี้ก็เช่นกันหญิงสาวดืมเหล้าจนเมาเละอาละวาดกับสไบและเรียม
" ไปเอาเหล้ามาให้ฉันอีกนังสไบ "
" พอเถอะนะคะ คุณดื่มมากแล้ววันนี้ "
" แกมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉันหา ฉันสั่งให้แกไปเอาเหล้ามาให้ฉันอีก ไป ไปเอามา "
" พี่เรียม จะทำอย่างไรดีคุณมาศเมามากแล้วนะ "
" พี่ก็ไม่รู้ แต่เหล้าหมดแล้วจะไปเอาที่ไหนล่ะ "
" หายหัวไปไหนกันหมดฉันจะเอาเหล้าไม่ได้ยินหรือไง "
แม้นมาศเดินเปะปะเอามือปัดทิ้งทุกอย่างที่ขวางหน้าเรียมกับสไบต้องเข้าห้ามพัลวัน
" อย่าค่ะคุณมาศ คุณอย่าทำอย่างนี้สิคะ "
" ฉันจะทำ ฉันจะทำลายมันให้หมดถ้าพวกแกยังไม่ไปเอาเหล้ามาให้ฉัน นี่ๆๆ "
แม้นมาศเดินชนอะไรก็ปัดทิ้งทำลายเรียมกับสไบหน้าตื่นไม่รู้จะห้ามอย่างไร
" เขาอยากกินก็ไปเอามาให้เขาเรียม "
กีรติพูดเสียงเย็นเขามายืนมองหน้าแม้นมาศอาละวาดอยู่นานแล้ว
" เห็นไหม ฉันต้องการอะไรเขาต้องให้ฉันฮ่ะๆๆๆ "
แม้นมาศกรีดเสียงหัวเราะอย่างสะใจ กีรติเดินกลับออกไปอย่างปวดใจที่สุด เขาเดินลงมาข้างล่างเจอกับอนินที่ยืนมองอยู่อนินจะพูดแต่กีรติยกมือห้ามไว้แล้วเดินลิ่วออกไปจากบ้าน ความพรุ่งพล่านจนแทบจะระงับอารมณืไม่อยู่ทำให้เขาไปที่คอกม้าเอาม้าอกและขี่ทะยานไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายปลายทางว่าจะไปที่ใดขอให้ได้วิ่งไปข้างหน้าให้สุดฝีเท้าก็พอใจแล้ว แสงอาทิตย์ยามเย็นอ่อนแสงลงแล้วท้องฟ้าสะท้อนเงาเมฆเป็นสีหม่นเรื่อเรืองทิวเขาทอดยาวไกลลดหลั่นเป็นทิวสุดสายตา นกบินกลับถิ่นฐานรังนอนเป็นแถวเรียงรายเหนือท้องฟ้า กีรติขี่ม้าเดินเหยาะๆจะกลับบ้านเขาควบม้าออกไปไกลจนพ้นไร่ของตัวเองพอรารมณ์ที่พรุ่งพล่านลดลงจึงหยุดและปล่อยให้ม้าพาเดินไปเรื่อยๆจนมันหันหน้าพาเขากลับบ้านเหมือนจะรู้ว่าเจ้านายสมควรจะกลับบ้านได้แล้ว ไม่ว่าจะไปถึงไหนที่ใดแต่สุดท้ายบ้านก็คือจุดหมายปลายทางที่ต้องหวนคืน ลัยวัลย์ขี่จักรยานเล่นเธอสวนกับกีรติที่ขี่ม้าผ่านมา กีรติบังคับม้าให้หยุดก่อนที่รถจักรยานของลัยวัลย์จะมาถึงเมื่อหญิงสาวมาถึงจึงจอดรถทัก" คุณหมอไปไหนมาคะ "
" เชิงเขาด้านโน้นครับ คุณหายดีแล้วหรือ "
" ดีแล้วค่ะ ม้าของคุณสวยจัง "
ลัยวัลย์มองม้าอย่างนึกชอบเพราะสีของมันสวยกว่าม้าตัวใดที่เธอเคยเห็น กีรติยิ้มน้อยๆให้เธอแล้วลงจากหลังม้า
" คุณขี่ม้าเป็นไหม "
" ไม่เป็นหรอกค่ะ ไม่กล้าด้วย "
ลัยวัลย์บอกปแต่ตายังมองม้าอย่างรู้สึกชอบจริงๆ
" คุณกลัวมันหรือกลัวที่จะขี่มันล่ะ "
" กลัวตกมากกว่าค่ะ เขาบอกว่าถ้าตกม้าละก็แข้งขาหักแน่แต่พี่วินชอบขี่ม้า "
" ที่ไร่คุณยายก็มีม้าสวยๆหลายตัว "
" ค่ะ แต่สวยสู้ตัวนี้ไม่ได้ มันชื่ออะไรคะ "
" ฟ้าสางครับ "
" ชื่อฟ้าสางหรือคะ ชื่อน่ารักจัง "
ลัยวัลย์จะเอามือลูบขนที่คอของมันแต่เจ้าฟ้าสางขู่ในลำคอจนหญิงสาวหดมือ
" ฟ้าสาง ไม่เอานะคุณคนนี้เขาเป็นเพื่อนของฉันเอง "
" มันฟังภาษารู้เรื่องด้วยหรือคะ "
" ผมก็ไม่แน่ใจแต่บอกอะไรมันก็เชื่อฟังผมดี "
" มันคงไม่ชอบคนแปลกหน้านะคะ "
กีรติลูบขนที่คอแล้วปล่อยให้มันเดินเองแต่มันไม่ยอมไปไหนคงยืนขยับขาอยู่ข้างๆเจ้านาย
" เย็นมากแล้วฉันคงต้องขอตัวกลับก่อนขออนุญาตคุณย่าออกมาเก็บมะกร่ำตาหนูยังเก็บไม่ได้เลย เพราะมัวไปเพลินอยู่กับลูกจัน "
" ลูกจันหรือครับที่นี่มีต้นจันด้วยหรือ "
" มีค่ะ ออกลูกดกด้วยแต่มันสูงไปหน่อยคุณหมอจะเอาไปดมเล่นบ้างไหมคะฉันเก็บมาหลายลูก "
ลัยวัลย์บอกแล้วเอื้อมหยิบลูกจันสุกเหลืองอร่ามส่งกลิ่นหอมที่อยู่หน้าตระกร้ารถจักรยานให้กีรติสองลูก เขารับเอาไว้
" ขอบคุณครับ "
" ฉันไปก่อนนะคะ "
ลัยวัลย์บอกแล้วขึ้นรถขี่กลับไป กีรติมองตามร่างบางที่ปั่นจักรยานหยอยๆแล้วมองลูกจันที่เธอมอบให้เขาเอามันใส่กระเป๋าเสื้อแล้วขึ้นขี่หลังเจ้าฟ้าสางควบมันมุ่งหน้ากลับบ้าน
กีรติกลัมาถึงบ้านอนินนั่งดูทีวีอยู่เมื่อเห็นพี่ชายกลับมาจึงลุกเดินมาหา
" พี่กริมไปไหนมาครับ "
" ไปขี่ม้ามา "
" ขึ้นไปดูเขาหน่อยสิครับ อาละวาดจนสไบย่ำแย่ไปเลย ผมว่าเดี๋ยวนี้เขาจะติดหล้าแล้วนะ "
" พี่จะไปอาบน้ำแล้วจะอ่านหนังสือต่ออาหารมื้อเย็นไม่ต้องคอยพี่นะ "
กีรติบอกแล้วเดินลิ่วขึ้นชั้นบนอนินถอนใจยาวแล้วบ่นเบาๆ
" อ่านหนังสือ ผมอยากรู้นักว่าพี่จะให้ตัวหนังสือมันออกมาแก้ปัญหาให้พี่หรือไงพี่กริม "
กีรติเข้ามาในห้องนอนชายหนุ่มลงนั่งบนเตียงความรู้สึกเหนื่อยหน่ายหม่นหมองอย่างที่สุดปลดกระดุมเสื้อจะเตรียมตัวอาบน้ำลูกจันลูกเล็กที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อส่งกลิ่นหอมกรุ่นเขาหยิบมันออกมาวางไว้ที่หมอนแล้วจัดการเปลี่ยนผ้าเพื่ออาบน้ำ ความเย็นของน้ำช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดให้บรรเทาลงอย่างน้อยมันก็ช่วยให้เขารู้สึกสนชื่นร่างกายขึ้นมาได้ระดับหนึ่งตั้งใจว่าจะออกไปห้องหนังสือเรียมก็มาเคาะประตูเรียก
" คุณหมอคะ ช่วยไปดูคุณมาศเถอะค่ะเธออาเจียนใหญ่เลย "
" เขาเมาเหล้าหนักร่างกายรับไม่ไหวก็ต้องอาเจียนออกมา ไม่มีอะไรหรอกนะ "
" แต่คุณมาศอาเจียนออกมาเป็นเลือดนะคะ "
" อะไรนะ "
" คุณมาศอาเจียนออกมาเป็นเลือดค่ะ ออกมามากจนเต็มกระโถนเลย "
กีรติรีบไปที่ห้องของแม้นมาศทันที เมื่อไปถึงแม้นมาศนอนหายใจแผ่งๆอย่างหมดแรง กีรติหันไปถามสไบ
" สไบ คุณมาศกินอะไรเข้าไปบ้าง "
" เปล่านะคะ เธอไม่ได้ทานอะไรเลยนอกจากเหล้า "
" ไปเอากระเป๋าเครื่องมือที่ห้องของฉันมาซิ "
สไบรีบออกไปเอาเครื่องมือแพทย์ตามคำสั่ง แม้นมาศขย่อนแล้วอาเจียนออกมาอีกมันออกมาแต่เลือดสดๆจริงๆ
กีรติตรวจดูอาการของเธอแล้วนั่งเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิดจนกระทั่งแม้นมาศหลับไปอย่างอ่อนแรงเขาจึงหันไปสั่งสไบกับเรียม
" ผลัดกันเฝ้าดูคุณมาศนะ แล้วต่อไปอย่าให้เขาดื่มเหล้าอีกเป็นอันขาด "
" ค่ะคุณหมอ แล้วคุณมาศเธอเป็นอะไรคะ "
" กระเพาะอาหารอักเสบอย่างรุนแรง อาหารที่จะให้เขากินให้จัดเป็นพวกซุปหรือโจ๊กอ่อนๆนะแล้วยาที่ฉันจัดไว้นี่ก็ต้องให้กินอย่างต่อเนื่องด้วยเข้าใจไหม "
" เข้าใจค่ะคุณหมอ เอ่อ คุณหมอคะ "
" มีอะไรหรือ "
" ถ้าคุณมาศเธอจะทานเหล้าแล้ว เอ่อ อาละวาด "
" ให้ใครไปตามฉัน "
" ค่ะคุณหมอ "
ราวินมาหาอนินแต่เห็นท่าทางของอนินเหมือนคนไม่สบายใจจึงถาม
" คุณไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า "
" ทำไมหรือ หน้าตาของผมบอกหรือไง "
" ใช่ หัวคิ้วขมวดแบบนี้ไม่มีปัญหาคงเป็นไปไม่ได้ มีอะไรมาปรึกษาผมบ้างก็ได้นะถึงผมจะอายุน้อยกว่าคุณแต่บางเรื่องผมอาจจะแก่ปนะสบการณ์กว่าคุณก็ได้ "
อนินส่ายหน้า
" เรื่องนี้ไม่ว่าใครก็ช่วยไม่ได้หรอก เพราะมัน อย่าไปพูดถึงมันเลย วันนี้เข้าไปเที่ยวในเมืองกับผมไหม "
" ไปก็ได้ "
" คุณต้องไปบอกคุณย่าของคุณก่อนหรือเปล่า "
" ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่ใช่เด็กเล็กๆที่เวลาไปไหนต้องคอยขออนุญาตกัน "
" อย่างนั้นเราก็ไปกันเลย "
สองหนุ่มรุ่นพี่รุ่นน้องพากันไปในตัวเมือง อนินพาราวินมาที่บ้านของเขาอีกหลังที่อยู่ในเมืองบ้านหลังใหญ่โอ่อ่าน่าอยู่แต่ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากคนดูแลบ้านสองคนเท่านั้น
" บ้านคุณออกใหญ่โตทำไมคุณกับพี่ชายของคุณถึงไม่มาอยู่ที่นี่ล่ะครับ "
" บ้านนี้แต่ก่อนคุณแม่ของผมอยู่กับผมและก็พี่กริม ส่วนคุณพ่ออยู่ที่ไร่เพราะท่านอยากอยากอยู่กับธรรมชาติและความเงียบสงบหลังจากที่เกษียณอายุราชการแล้ว แต่เมื่อคุณแม่จากไปและพี่กริมมีปัญหาพี่กริมก็ไปอยู่ที่ไร่ส่วนผมก็ไปเรียนต่อที่เมืองนอกกลับมาอยู่คนเดียวก็ไม่ไหวมันเหงาเลยขอไปอยู่กับพี่กริมช่วยทำไร่ดีกว่า "
ราวินมองไปรอบๆสะดุดตาที่ภาพเขียนสีน้ำมันบานใหญ่ที่เป็นภาพของหญิงสาวรูปร่างสูงเพรียวแต่งชุดเดินเล่นชายทะเลผมยาวสยายที่ประดับไว้ที่ผนังห้อง
" นั่นภาพเขียนของใครครับสวยจัง "
อนินมองภาพนั้นแล้วถอนใจ
" คู่หมั้นพี่กริม "
" อ้าวคุณหมอแต่งงานแล้วหรือ ผมไม่เคยเห็นพี่สะใภ้คุณเลยอยู่ที่ไร่หรือเปล่า "
" แค่คู่หมั้น เขาไม่ได้แต่งงานกันหรอก "
" เหรอครับ "
ราวินไม่กล้าถามต่อแต่มองภาพนั้นอย่างชื่นชมความสะสวยของเจ้าของภาพ