อนินมองพี่ชายว่าจะเอาอย่างไรกับคนรับใช้เก่าแก่ของแม้นมาศ
“ สไบเธอได้ยินแล้วใช่ไหมว่าคุณวัลย์เขาไม่เอาเรื่องกับเธอทั้งๆที่เธอคิดจะฆ่าเขา ”
“ ค่ะ ถึงคุณวัลย์ไม่เอาเรื่องแต่สไบก็คงมีหน้าอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว สไบขอลาออกค่ะ ”
“ มันไม่ง่ายไปหน่อยหรอสไบที่แค่คุณวัลย์ไม่เอาเรื่องแล้วเธอก็ขอลาออก ”
“ นิน ”
“ พี่กริมไม่กล้าทำอะไรเพราะเห็นว่าเป็นคนเก่าคนแก่ของแม้นมาศใช่ไหมครับ เรื่องนี้ถ้าจบลงง่ายๆคนที่เสียใจคือคุณวัลย์นะครับ เธอจะคิดอย่างไรคนรับใช้ในบ้านที่เป็นคนดั้งเดิมของคู่หมั้นคิดฆ่าเธอแต่พี่แค่ให้เขาลาออกไปง่ายๆ ”
“ แล้วเธอจะให้พี่ทำอย่างไร ในเมื่อคุณวัลย์เขาบอกเองว่าไม่เอาเรื่อง ”
“ พี่จะให้คุณวัลย์บอกว่า คุณหมอคะจัดการคนของคุณให้เด็ดขาดนะคะอย่างนั้นหรือเป็นผมผมก็ไม่พูดอย่างนั้น จะดูใจพี่สิว่าจะยุติธรรมแค่ไหน ”
หมอกีรติมองหน้าสไบ คนก่อเรื่องนั่งเงียบกริบรอฟังคำลงทัณฑ์อย่างยอมรับสภาพ
“ สไบ การกระทำของเธอมันร้ายแรงมาก จริงอย่างที่คุณนินเขาพูดเพียงแค่การลาออกมันไม่สามารถชดเชยอะไรได้ ”
ฉันจะให้เธอไปขอโทษคุณวัลย์อีกครั้งด้วยตัวเธอเองก่อนที่เธอจะจากไปจากที่นี่
“ ค่ะ คุณหมอ ”
อนินถอนใจอย่างน้อยเขาก็พอใจระดับหนึ่งที่กีรติจัดการเช่นนี้ แต่ถ้าเป็นเขาสไบโดนหนักกว่านี้หลายเท่าแน่บังอาจมาคิดร้ายเมียเจ้านาย
“ เธอไปเก็บข้าวของได้แล้วพรุ่งนี้เช้าหลังจากที่เธอขอโทษคุณวัลย์แล้วฉันจะให้คนพาเธอไปส่งในเมือง ”
สไบก้มกราบหมอกีรติแล้วเข้ามากราบอนินที่กอดอกมอง
สไบออกไปแล้วกีรติถอนหายใจอย่างหนักอก
“ นิน พี่ไม่นึกเลยนะว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมาทั้งหมดมันจะเป็นฝีมือของสไบ ”
“ แต่ผมสงสัยสไบมานานแล้ว สายตาที่สไบมองคุณวัลย์เวลาที่ทุกคนเผลอมันไม่น่าไว้ใจเลย ”
“ ทำไมสไบถึงได้โทษว่าคุณวัลย์เป็นต้นเหตุให้คุณมาศตาย ทั้งๆที่เขาก็รู้อยู่ตลอดเวลาว่าคุณมาศตายเพราะอะไร ”
“ เพราะคิดว่าพี่ทอดทิ้งเจ้านายของเขามั้ง บ่าวที่รักนายบางทีก็ไม่รู้หรอกว่านายตัวเองจะถูกหรือผิดจงรักภักดีอย่างเดียว ”
“ นิน ช่วยพี่อีกเรื่องหนึ่งนะ สไบไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนถ้าเขาไปจากที่นี่ก็คงจะลำบากยังไงนินช่วยให้เงินเขาไปสักก้อนเพื่อพอที่จะเอาไปทำทุนค้าขายเล็กๆน้อยๆ ”
“ ทำไมพี่กริมไม่ให้เขาเองล่ะ ”
“ พี่ไม่อยากให้เขามารู้สึกว่าพี่ยังมีบุญคุณค้ำหัวเขาอยู่อีก ”
“ ครับ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา พรุ่งนี้ผมจะจัดการให้ ”
“ ขอบใจมากนะ เธอไปนอนเถอะดึกแล้ว ”
“ แล้วพี่กริมล่ะ ”
“ พี่ก็จะขึ้นนอนเหมือนกัน ”
กีรติกลับเข้ามาในห้องลัยวัลย์ยังนั่งอยู่บนเตียงเขาเข้าไปนั่งข้างๆ
“ เชื่อผีแล้วใช่ไหมว่าผีไม่มีในโลก ”
“ ค่ะ วัลย์ต้องขอโทษคุณหมอที่เข้าใจผิดคู่หมั้นของคุณหมอ ”
“ เรื่องมันจบไปแล้ว วัลย์ไม่ต้องมาขอโทษอะไรพี่ทั้งนั้น อีกเรื่องพี่จะบอกวัลย์คือเรื่องหลุมฝังศพของคุณมาศ พี่ไม่อยากให้วัลย์รังเกียจคุณมาศที่เธอถูกฝังอยู่ในบริเวณบ้านหลังนี้ ”
“ วัลย์ไม่ได้รังเกียจนะคะ เพียงแต่ตอนแรกวัลย์กลัวเท่านั้น แต่เมื่อรู้ว่ามันไม่ใช่มันก็ไม่มีอะไร ”
“ ดีแล้วที่วัลย์คิดอย่างนั้น คุณมาศกับพี่เราผูกพันกันไม่ใช่ในฐานะคู่หมั้นเท่านั้น แต่เธอเป็นญาติคนหนึ่งของคุณแม่ของพี่ด้วยจะว่าไปเราก็เหมือนเป็นญาติกัน ”
“ ค่ะ ”
สไบมายืนคอยลัยวัลย์ที่หน้าห้องเมื่อลัยวัลย์เปิดประตูออกมาเห็นสไบยืนรออยู่
“ พี่สไบมีอะไรหรือเปล่าคะ ”
“ สไบจะมาขอโทษคุณวัลย์ค่ะกับเรื่องที่สไบทำกับคุณวัลย์ทั้งหมด ”
ลัยวัลย์อึ้งสไบยกมือไหว้ขอโทษใบหน้าหม่นหมองจนหน้าสงสาร
“ ฉันไม่โกรธพี่สไบหรอกค่ะ ”
“ ทำไมคุณถึงไม่โกรธสไบทั้งๆที่สไบทำไม่ดีกับคุณอย่างมาก ”
“ ก็เพราะพี่สไบรักคุณมาศถึงได้ทำอย่างนั้น ฉันเขข้าใจค่ะว่าพี่สไบคิดอย่างไร ฉันก็อยากบอกกับพี่สไบเหมือนกันว่าฉันไม่เคยคิดแย่งคุณหมอไปจากคุณมาศเลย แม้จนเดี๋ยวฉันก็ไม่เคยคิดที่จะมาแทนคุณมาศในความรู้สึกของคุณหมอ ”
“ คุณอย่าพูดอย่างนี้ค่ะ มันทำให้สไบรู้สึกอายคุณ สไบบ้าไปเอง ความจริงคุณหมอกับคุณมาศหมดรักกันมาตั้งนานแล้ว แต่สไบยังโทษคุณคิกเกลียดคุณ ตอนนี้สไบสำนึกแล้ว สไบมากราบขอโทษคุณและมาลาคุณด้วย ”
“ มาลา ทำไมต้องลา ”
ลัยวัลย์ถามอย่างตกใจที่รู้สไบมาลาเธอ
“ สไบจะไปจากที่นี่ค่ะ คุณหมอกรุณาไม่เอาเรื่อง สไบจึงขอลาออก ”
“ พี่สไบ พี่จะต้องลาออกทำไม ฉันไม่ให้พี่ไปไหนทั้งนั้น พี่เป็นคนเก่าคนแก่ของที่นี่ ถ้าเพราะเรื่องของฉันพี่ต้องออกจากที่นี่ฉันไม่ให้ไปค่ะ ”
“ คุณวัลย์ ”
สไบเรียกลัยวัลย์อย่างนึกไม่ถึงว่าลัยวัลย์จะไม่ให้เธอไปจากที่นี่
“ ฉันจะพูดกับคุณหมอเองว่าไม่ให้พี่สไบไปไหนทั้งนั้น ”
“ อย่าเลยค่ะ ยังไงสไบก็ต้องไป ถ้าสไบอยู่ที่นี่ทั้งคุณหมอและใครๆก็ต้องหวาดระแวงสไบ ไม่มีความไว้เนื้อเชื่อใจอะไรสไบอีก สไบก็ทนไม่ได้ ”
“ ถ้าคนเราไม่รู้จักให้อภัยคนที่ทำผิดแล้วสำนึกได้ แล้วคนที่สำนึกผิดเขาจะมีโอกาสแก้ตัวได้อย่างไร ถ้าพี่สไบอยากแก้ตัวที่เคยทำอะไรผิดพลาดมาพี่ก็ต้องอยู่ที่นี่ ”
“ คุณวัลย์ ”
สไบร้องไห้ ไม่คิดว่าคนที่เธอทำร้ายมาตลอดจะให้อภัยและให้โอกาสเธออย่างนี้หญิงรับใช้ของแม้นมาศถึงกับทรุดลงนั่งจะก้มกราบลัยวัลย์แต่ลัยวัลย์รีบห้ามไว้
“ พี่สไบ อย่าทำอย่างนี้เลยนะ ฉันอายุยังน้อยจะอายุสั้นซะเปล่าๆ พี่สไบอยู่ที่นี่นะแล้วช่วยพี่เรียมดูแลคุณหมอให้สมกับที่คุณมาศเขาไว้ใจพี่นะคะ ”
สไบร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำใจของลัยวัลย์ชนะข้าเก่าของแม้นมาศโดยสิ้นเชิง สำหรับลัยวัลย์เธอไม่ต้องการให้ทุกชีวิตที่เคยอยู่ที่นี่อย่างสงบสุขต้องแตกกระสันสั้นเซ็นเพราะเธอเป็นต้นเหตุ
วันเวลาผ่านไปหมอกับลัยวัลย์เริ่มเป็นคู่สามีภรรยาที่เปิดใจเข้าหากัน ลัยวัลย์ยอมรับหมอมากขึ้นและไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้นวันนี้หมอพาลัยวัลย์กับลูกชายมาหาราวินที่ไร่ของราวิน
“ วันนี้วัลย์มาขอข้าวพี่วินกินสักมื้อนะคะ ”
“ ไม่ต้องมาพูดดีเลยเราพาลูกพาสามีมาขอข้าวพี่กินมีอะไรพิเศษหรือเปล่า ”
“ มีครับ ”
หมอยิ้มอย่างมีความสุขแต่ลัยวัลย์แก้มแดงเขิลอาย
“ ท่าทางทั้งสองคนแบบนี้ต้องมีข่าวดีกันแน่ๆใช่ไหม ”
“ จะให้พี่เป็นคนบอกข่าวดีกับวินหรือวัลย์จะบอกเอง ”
“ ไม่รู้ คุณหมออยากบอกก็บอกไปสิคะ ”
“ เรื่องอะไรเอ่ยอยากรู้เต็มที่แล้วนะเนี่ย ”
ราวินถามอย่างสงสัยเต็มที่
“ ผมกำลังจะมีลูกอีกคะแล้วน่ะสิ ข่าวดีไหม ”
“ จริงเหรอ ว้าว ทำไมไวจัง ตาวรรษเพิ่งอายุกี่เดือนเอง ”
“ ผมอายุมากแล้วต้องรีบมีเร็วๆไม่อย่างนั้นลูกๆไม่ทันโตผมก็คงแก่หมดแรงซะก่อน ”
“ เลยรีบปั้มแทบจะหัวปีท้ายปีเลยนะ ”
“ คุยอะไรกันคะพี่หมอ ”
พัดชาเดินเข้ามาหาทั้งสามที่นั่งคุยกัน
“ คุณหมอกับวัลย์เขาเอาข่าวดีมาบอก ”
ราวินหันไปบอกพัดชาที่โปรยยิ้มหวานให้หมอ
“ ข่าวดีอะไรคะ พี่หมอบอกพัดด้วยได้ไหม ”
“ ได้อยู่แล้ว แต่ผมขอบอกต่อเองดีกว่าเพราะตื่นเต้นไม่แพ้คุณหมอ คุณหมอกับวัลย์ เขาจะมีทายาทคนที่สองแล้ว ”
“ จริงหรือ ”
พัดชาสีหน้าปั้นไม่ถูก แทบเสียววาปในใจอย่างที่สุดความอิจฉาริษยาในใจแทบจะกลั้นเอาไว้ไม่อยู่
“ แหม พันธุ์ดีลูกดกจังเลยนะคะ ถึงท้องได้ถี่ยิบแบบนี้ สงสัยแผลคลอดลูกยังไม่ทันหายดีก็นอนกันแล้ว ”
ลัยวัลย์อายจนหน้าชาหมอกับราวินอึ้งสนิทที่พัดชาพูดแบบนี้
“ พัด ทำไมคุณพูดน่าเกลียดแบบนี้ พูดอะไรคิดก่อนบ้างสิ ”
ราวินว่าพัดชาแต่หญิงสาวลอยหน้าพูดอีก
“ ทำไมฉันพูดผิดตรงไหนล่ะ ก็ท้องวัลย์มันฟ้องอยู่ทนโท่ว่าฉันพูดจริงๆ ลูกอายุเท่าไหร่แล้วท้องอีกแล้วถ้าไม่ใช่อย่างที่ฉันพูดแล้วอะไร ”
“ พี่วินคะ วัลย์ขอตัวไปดูป้าสนทำกับข้าวในครัวนะคะ ”
ลัยวัลย์ทนฟังไม่ไหวรีบขอตัวเข้าไปในครัวหมอมองหน้าราวิน บรรยากาศอึดอัดขึ้นมาทันที
เมื่อหมอกับลัยวัลย์กลับไปแล้ว ราวินก็เล่นงานพัดชาทันที
“ พัดคุณเป็นอะไร ถึงได้พูดจาน่าเกลียดแบบนั้น ”
“ น่าเกลียดอะไรไม่ทราบ ฉันพูดเรื่องจริง อ๋อ คงอายล่ะซี่ใช่ไหมที่ท้องถี่ยิบอะไรๆยังไม่ทันเข้าที่เข้าทางก็นอนด้วยกันแล้วคงอยากจนทนไม่ไหว ”
“ พัดชา ที่พูดถึงน่ะน้องของผมนะพูดจาอะไรเกรงใจกันบ้าง และถึงเขาจะอยากกันจนไม่ไหวอย่างไรเขาก็เป็นผัวเมียกันอยู่กันอย่างเปิดเผยไม่เหมือนบางคนที่อยากแล้วทนไม่ไหววิ่งมาขอนอนกับผู้ชายทั้งๆที่ไม่ได้แต่งงานกัน ”
“ วินมากไปแล้วนะ คุณว่าฉันใช่ไหม ”
“ แล้วแต่จะคิดสิ ”
“ ที่ฉันไม่คิดจะแต่งงานกับคุณเพราะว่าฉันไม่ได้รักคุณ ฉันจะแต่งงานกับคนที่ฉันรักเท่านั้นเข้าใจเอาไว้ซะด้วย ”
“ แล้วหาเจอหรือยังล่ะคนทีเธอรักเขาและเขารักเธอด้วยนะ หวังว่าเธอคงไม่คิดจะตะกายคุณหมอกริมอีกแล้วนะเพราะนั่นเขาเป็นน้องเขยผมไปแล้ว ”
พัดชาตาเขียวปัดหล่อนสะบัดหน้าเดินหนีราวินอย่างทนฟังไม่ได้ ราวินมองตามอย่างสะใจทีได้พูดให้พัดชาได้สำนึกซะบ้าง
อนินตื่นเต้นอย่างมากที่สุนิสาคนรักของกำลังจะเดินทางกลับประเทศไทยเดือนหน้านี่แล้ว หมอแหย่น้องชายที่หน้าบานอย่างคนที่โลกเป็นสีชมพู
“ พี่ว่านินน่าจะเตรียมหาฤกษ์แต่งงานรอท่าเอาไว้ได้เลยนะ ”
“ แหม ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกพี่ ผมไม่รีบร้อนอยากให้สาเขาพักผ่อนมีเวลาเตรียมตัวสักระยะหนึ่งก่อน ”
“ เธอโชคดีนะกับความรัก พอมีรักก็สมหวังกับคนรักครั้งแรกเลย ”
“ พี่กริมล่ะตอนนี้ถือว่ายังโชคไม่ดีอีกหรือ พี่น่ะมีเมียอายุอ่อนกว่าตั้งรอบแถมสวยหยอดเยิ้มจนใครๆแอบอิจฉากันทั้งนั้น ”
หมอกีรติยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขที่เขาเพิ่งจะได้พบกับมันเมื่อไม่นานมานี่เอง
“ ให้พี่โชคดีบ้างเถอะชีวิตของพี่คิดว่าจะถูกสาปชาตินี้จะไม่มีวันพบกับความสุขเหมือนคนอื่นเขาซะแล้ว ”
“ ที่พี่ต้องทุกอย่างที่ผ่านมาเพราะพี่ใจอ่อนต่างหาก ”
“ พี่น่ะหรือใจอ่อน พี่ถูกด่าถูกว่าว่าเป็นคนใจหินใจทมิฬมาตลอดเลยนะ ”
“ ฟ้าหลังฝนแล้วครับ ต่อไปนี้พี่กริมที่แสนดีของผมจะมีแต่ความสุขตลอดไปแล้ว ”
“ ขอบใจน้องชาย ”
ลัยวัลย์รับลูกชายมาจากเรียมแล้วพาเดินเล่นเธออุ้มลูกเดินมาจนถึงที่กรงขังเจ้าโนอาลิงอุลังอุตังตัวใหญ่ที่เคยกัดเธอ
“ โนอา ”
ลัยวัลย์เรียกเจ้าลิงยักษ์ที่นั่งมองเธออยู่ในกรง
“ โนอา กินอะไรหรือยังหืมม์ ”
เจ้าลิงเกเรมองสองแม่ลูกเขม็ง
“ น้องวรรษครับ กลัวโนอาไหมลูก อย่ากลัวเลยนะโนอาเขาใจดีไม่ทำอะไรน้องหรอกนะ ”
ลัยวัลย์พูดกับลูกเจ้าโนอายังจ้องทั้งสองเขม็ง ก่อนกลับลัยวัลย์เอากล้วยที่วางอยู่บนหลังคากรงให้มันกิน เจ้าโนอารับกล้วยมากัดกินแต่ตายังมองลัยวัลย์ไม่วางตา
ความชิงชังที่พัดชามีต่อลัยวัลย์ และลัยวัลย์ยังไปอยู่กินเป็นสามีภรรยากับหมอกีรติทำไมพัดชารุ่มร้อนเคียดแค้นอยู่ในอกเหมือนคนที่ถูกเผาสุมด้วยไฟจนทรมาน
“ นังวัลย์ถ้าทำให้แกกระเด็นไปจากชีวิตพี่หมอไม่ได้ชาตินี้ฉันก็คงมีชีวิตที่เป็นสุขอย่างใครเขาไม่ได้แน่ แกจะต้องไปให้พ้นจากพี่หมอของฉันนังสารเลว ”
รอวัน...จันทร์ส่องหล้า ตอนที่ 23
“ สไบเธอได้ยินแล้วใช่ไหมว่าคุณวัลย์เขาไม่เอาเรื่องกับเธอทั้งๆที่เธอคิดจะฆ่าเขา ”
“ ค่ะ ถึงคุณวัลย์ไม่เอาเรื่องแต่สไบก็คงมีหน้าอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว สไบขอลาออกค่ะ ”
“ มันไม่ง่ายไปหน่อยหรอสไบที่แค่คุณวัลย์ไม่เอาเรื่องแล้วเธอก็ขอลาออก ”
“ นิน ”
“ พี่กริมไม่กล้าทำอะไรเพราะเห็นว่าเป็นคนเก่าคนแก่ของแม้นมาศใช่ไหมครับ เรื่องนี้ถ้าจบลงง่ายๆคนที่เสียใจคือคุณวัลย์นะครับ เธอจะคิดอย่างไรคนรับใช้ในบ้านที่เป็นคนดั้งเดิมของคู่หมั้นคิดฆ่าเธอแต่พี่แค่ให้เขาลาออกไปง่ายๆ ”
“ แล้วเธอจะให้พี่ทำอย่างไร ในเมื่อคุณวัลย์เขาบอกเองว่าไม่เอาเรื่อง ”
“ พี่จะให้คุณวัลย์บอกว่า คุณหมอคะจัดการคนของคุณให้เด็ดขาดนะคะอย่างนั้นหรือเป็นผมผมก็ไม่พูดอย่างนั้น จะดูใจพี่สิว่าจะยุติธรรมแค่ไหน ”
หมอกีรติมองหน้าสไบ คนก่อเรื่องนั่งเงียบกริบรอฟังคำลงทัณฑ์อย่างยอมรับสภาพ
“ สไบ การกระทำของเธอมันร้ายแรงมาก จริงอย่างที่คุณนินเขาพูดเพียงแค่การลาออกมันไม่สามารถชดเชยอะไรได้ ”
ฉันจะให้เธอไปขอโทษคุณวัลย์อีกครั้งด้วยตัวเธอเองก่อนที่เธอจะจากไปจากที่นี่
“ ค่ะ คุณหมอ ”
อนินถอนใจอย่างน้อยเขาก็พอใจระดับหนึ่งที่กีรติจัดการเช่นนี้ แต่ถ้าเป็นเขาสไบโดนหนักกว่านี้หลายเท่าแน่บังอาจมาคิดร้ายเมียเจ้านาย
“ เธอไปเก็บข้าวของได้แล้วพรุ่งนี้เช้าหลังจากที่เธอขอโทษคุณวัลย์แล้วฉันจะให้คนพาเธอไปส่งในเมือง ”
สไบก้มกราบหมอกีรติแล้วเข้ามากราบอนินที่กอดอกมอง
สไบออกไปแล้วกีรติถอนหายใจอย่างหนักอก
“ นิน พี่ไม่นึกเลยนะว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมาทั้งหมดมันจะเป็นฝีมือของสไบ ”
“ แต่ผมสงสัยสไบมานานแล้ว สายตาที่สไบมองคุณวัลย์เวลาที่ทุกคนเผลอมันไม่น่าไว้ใจเลย ”
“ ทำไมสไบถึงได้โทษว่าคุณวัลย์เป็นต้นเหตุให้คุณมาศตาย ทั้งๆที่เขาก็รู้อยู่ตลอดเวลาว่าคุณมาศตายเพราะอะไร ”
“ เพราะคิดว่าพี่ทอดทิ้งเจ้านายของเขามั้ง บ่าวที่รักนายบางทีก็ไม่รู้หรอกว่านายตัวเองจะถูกหรือผิดจงรักภักดีอย่างเดียว ”
“ นิน ช่วยพี่อีกเรื่องหนึ่งนะ สไบไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนถ้าเขาไปจากที่นี่ก็คงจะลำบากยังไงนินช่วยให้เงินเขาไปสักก้อนเพื่อพอที่จะเอาไปทำทุนค้าขายเล็กๆน้อยๆ ”
“ ทำไมพี่กริมไม่ให้เขาเองล่ะ ”
“ พี่ไม่อยากให้เขามารู้สึกว่าพี่ยังมีบุญคุณค้ำหัวเขาอยู่อีก ”
“ ครับ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา พรุ่งนี้ผมจะจัดการให้ ”
“ ขอบใจมากนะ เธอไปนอนเถอะดึกแล้ว ”
“ แล้วพี่กริมล่ะ ”
“ พี่ก็จะขึ้นนอนเหมือนกัน ”
กีรติกลับเข้ามาในห้องลัยวัลย์ยังนั่งอยู่บนเตียงเขาเข้าไปนั่งข้างๆ
“ เชื่อผีแล้วใช่ไหมว่าผีไม่มีในโลก ”
“ ค่ะ วัลย์ต้องขอโทษคุณหมอที่เข้าใจผิดคู่หมั้นของคุณหมอ ”
“ เรื่องมันจบไปแล้ว วัลย์ไม่ต้องมาขอโทษอะไรพี่ทั้งนั้น อีกเรื่องพี่จะบอกวัลย์คือเรื่องหลุมฝังศพของคุณมาศ พี่ไม่อยากให้วัลย์รังเกียจคุณมาศที่เธอถูกฝังอยู่ในบริเวณบ้านหลังนี้ ”
“ วัลย์ไม่ได้รังเกียจนะคะ เพียงแต่ตอนแรกวัลย์กลัวเท่านั้น แต่เมื่อรู้ว่ามันไม่ใช่มันก็ไม่มีอะไร ”
“ ดีแล้วที่วัลย์คิดอย่างนั้น คุณมาศกับพี่เราผูกพันกันไม่ใช่ในฐานะคู่หมั้นเท่านั้น แต่เธอเป็นญาติคนหนึ่งของคุณแม่ของพี่ด้วยจะว่าไปเราก็เหมือนเป็นญาติกัน ”
“ ค่ะ ”
สไบมายืนคอยลัยวัลย์ที่หน้าห้องเมื่อลัยวัลย์เปิดประตูออกมาเห็นสไบยืนรออยู่
“ พี่สไบมีอะไรหรือเปล่าคะ ”
“ สไบจะมาขอโทษคุณวัลย์ค่ะกับเรื่องที่สไบทำกับคุณวัลย์ทั้งหมด ”
ลัยวัลย์อึ้งสไบยกมือไหว้ขอโทษใบหน้าหม่นหมองจนหน้าสงสาร
“ ฉันไม่โกรธพี่สไบหรอกค่ะ ”
“ ทำไมคุณถึงไม่โกรธสไบทั้งๆที่สไบทำไม่ดีกับคุณอย่างมาก ”
“ ก็เพราะพี่สไบรักคุณมาศถึงได้ทำอย่างนั้น ฉันเขข้าใจค่ะว่าพี่สไบคิดอย่างไร ฉันก็อยากบอกกับพี่สไบเหมือนกันว่าฉันไม่เคยคิดแย่งคุณหมอไปจากคุณมาศเลย แม้จนเดี๋ยวฉันก็ไม่เคยคิดที่จะมาแทนคุณมาศในความรู้สึกของคุณหมอ ”
“ คุณอย่าพูดอย่างนี้ค่ะ มันทำให้สไบรู้สึกอายคุณ สไบบ้าไปเอง ความจริงคุณหมอกับคุณมาศหมดรักกันมาตั้งนานแล้ว แต่สไบยังโทษคุณคิกเกลียดคุณ ตอนนี้สไบสำนึกแล้ว สไบมากราบขอโทษคุณและมาลาคุณด้วย ”
“ มาลา ทำไมต้องลา ”
ลัยวัลย์ถามอย่างตกใจที่รู้สไบมาลาเธอ
“ สไบจะไปจากที่นี่ค่ะ คุณหมอกรุณาไม่เอาเรื่อง สไบจึงขอลาออก ”
“ พี่สไบ พี่จะต้องลาออกทำไม ฉันไม่ให้พี่ไปไหนทั้งนั้น พี่เป็นคนเก่าคนแก่ของที่นี่ ถ้าเพราะเรื่องของฉันพี่ต้องออกจากที่นี่ฉันไม่ให้ไปค่ะ ”
“ คุณวัลย์ ”
สไบเรียกลัยวัลย์อย่างนึกไม่ถึงว่าลัยวัลย์จะไม่ให้เธอไปจากที่นี่
“ ฉันจะพูดกับคุณหมอเองว่าไม่ให้พี่สไบไปไหนทั้งนั้น ”
“ อย่าเลยค่ะ ยังไงสไบก็ต้องไป ถ้าสไบอยู่ที่นี่ทั้งคุณหมอและใครๆก็ต้องหวาดระแวงสไบ ไม่มีความไว้เนื้อเชื่อใจอะไรสไบอีก สไบก็ทนไม่ได้ ”
“ ถ้าคนเราไม่รู้จักให้อภัยคนที่ทำผิดแล้วสำนึกได้ แล้วคนที่สำนึกผิดเขาจะมีโอกาสแก้ตัวได้อย่างไร ถ้าพี่สไบอยากแก้ตัวที่เคยทำอะไรผิดพลาดมาพี่ก็ต้องอยู่ที่นี่ ”
“ คุณวัลย์ ”
สไบร้องไห้ ไม่คิดว่าคนที่เธอทำร้ายมาตลอดจะให้อภัยและให้โอกาสเธออย่างนี้หญิงรับใช้ของแม้นมาศถึงกับทรุดลงนั่งจะก้มกราบลัยวัลย์แต่ลัยวัลย์รีบห้ามไว้
“ พี่สไบ อย่าทำอย่างนี้เลยนะ ฉันอายุยังน้อยจะอายุสั้นซะเปล่าๆ พี่สไบอยู่ที่นี่นะแล้วช่วยพี่เรียมดูแลคุณหมอให้สมกับที่คุณมาศเขาไว้ใจพี่นะคะ ”
สไบร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำใจของลัยวัลย์ชนะข้าเก่าของแม้นมาศโดยสิ้นเชิง สำหรับลัยวัลย์เธอไม่ต้องการให้ทุกชีวิตที่เคยอยู่ที่นี่อย่างสงบสุขต้องแตกกระสันสั้นเซ็นเพราะเธอเป็นต้นเหตุ
วันเวลาผ่านไปหมอกับลัยวัลย์เริ่มเป็นคู่สามีภรรยาที่เปิดใจเข้าหากัน ลัยวัลย์ยอมรับหมอมากขึ้นและไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้นวันนี้หมอพาลัยวัลย์กับลูกชายมาหาราวินที่ไร่ของราวิน
“ วันนี้วัลย์มาขอข้าวพี่วินกินสักมื้อนะคะ ”
“ ไม่ต้องมาพูดดีเลยเราพาลูกพาสามีมาขอข้าวพี่กินมีอะไรพิเศษหรือเปล่า ”
“ มีครับ ”
หมอยิ้มอย่างมีความสุขแต่ลัยวัลย์แก้มแดงเขิลอาย
“ ท่าทางทั้งสองคนแบบนี้ต้องมีข่าวดีกันแน่ๆใช่ไหม ”
“ จะให้พี่เป็นคนบอกข่าวดีกับวินหรือวัลย์จะบอกเอง ”
“ ไม่รู้ คุณหมออยากบอกก็บอกไปสิคะ ”
“ เรื่องอะไรเอ่ยอยากรู้เต็มที่แล้วนะเนี่ย ”
ราวินถามอย่างสงสัยเต็มที่
“ ผมกำลังจะมีลูกอีกคะแล้วน่ะสิ ข่าวดีไหม ”
“ จริงเหรอ ว้าว ทำไมไวจัง ตาวรรษเพิ่งอายุกี่เดือนเอง ”
“ ผมอายุมากแล้วต้องรีบมีเร็วๆไม่อย่างนั้นลูกๆไม่ทันโตผมก็คงแก่หมดแรงซะก่อน ”
“ เลยรีบปั้มแทบจะหัวปีท้ายปีเลยนะ ”
“ คุยอะไรกันคะพี่หมอ ”
พัดชาเดินเข้ามาหาทั้งสามที่นั่งคุยกัน
“ คุณหมอกับวัลย์เขาเอาข่าวดีมาบอก ”
ราวินหันไปบอกพัดชาที่โปรยยิ้มหวานให้หมอ
“ ข่าวดีอะไรคะ พี่หมอบอกพัดด้วยได้ไหม ”
“ ได้อยู่แล้ว แต่ผมขอบอกต่อเองดีกว่าเพราะตื่นเต้นไม่แพ้คุณหมอ คุณหมอกับวัลย์ เขาจะมีทายาทคนที่สองแล้ว ”
“ จริงหรือ ”
พัดชาสีหน้าปั้นไม่ถูก แทบเสียววาปในใจอย่างที่สุดความอิจฉาริษยาในใจแทบจะกลั้นเอาไว้ไม่อยู่
“ แหม พันธุ์ดีลูกดกจังเลยนะคะ ถึงท้องได้ถี่ยิบแบบนี้ สงสัยแผลคลอดลูกยังไม่ทันหายดีก็นอนกันแล้ว ”
ลัยวัลย์อายจนหน้าชาหมอกับราวินอึ้งสนิทที่พัดชาพูดแบบนี้
“ พัด ทำไมคุณพูดน่าเกลียดแบบนี้ พูดอะไรคิดก่อนบ้างสิ ”
ราวินว่าพัดชาแต่หญิงสาวลอยหน้าพูดอีก
“ ทำไมฉันพูดผิดตรงไหนล่ะ ก็ท้องวัลย์มันฟ้องอยู่ทนโท่ว่าฉันพูดจริงๆ ลูกอายุเท่าไหร่แล้วท้องอีกแล้วถ้าไม่ใช่อย่างที่ฉันพูดแล้วอะไร ”
“ พี่วินคะ วัลย์ขอตัวไปดูป้าสนทำกับข้าวในครัวนะคะ ”
ลัยวัลย์ทนฟังไม่ไหวรีบขอตัวเข้าไปในครัวหมอมองหน้าราวิน บรรยากาศอึดอัดขึ้นมาทันที
เมื่อหมอกับลัยวัลย์กลับไปแล้ว ราวินก็เล่นงานพัดชาทันที
“ พัดคุณเป็นอะไร ถึงได้พูดจาน่าเกลียดแบบนั้น ”
“ น่าเกลียดอะไรไม่ทราบ ฉันพูดเรื่องจริง อ๋อ คงอายล่ะซี่ใช่ไหมที่ท้องถี่ยิบอะไรๆยังไม่ทันเข้าที่เข้าทางก็นอนด้วยกันแล้วคงอยากจนทนไม่ไหว ”
“ พัดชา ที่พูดถึงน่ะน้องของผมนะพูดจาอะไรเกรงใจกันบ้าง และถึงเขาจะอยากกันจนไม่ไหวอย่างไรเขาก็เป็นผัวเมียกันอยู่กันอย่างเปิดเผยไม่เหมือนบางคนที่อยากแล้วทนไม่ไหววิ่งมาขอนอนกับผู้ชายทั้งๆที่ไม่ได้แต่งงานกัน ”
“ วินมากไปแล้วนะ คุณว่าฉันใช่ไหม ”
“ แล้วแต่จะคิดสิ ”
“ ที่ฉันไม่คิดจะแต่งงานกับคุณเพราะว่าฉันไม่ได้รักคุณ ฉันจะแต่งงานกับคนที่ฉันรักเท่านั้นเข้าใจเอาไว้ซะด้วย ”
“ แล้วหาเจอหรือยังล่ะคนทีเธอรักเขาและเขารักเธอด้วยนะ หวังว่าเธอคงไม่คิดจะตะกายคุณหมอกริมอีกแล้วนะเพราะนั่นเขาเป็นน้องเขยผมไปแล้ว ”
พัดชาตาเขียวปัดหล่อนสะบัดหน้าเดินหนีราวินอย่างทนฟังไม่ได้ ราวินมองตามอย่างสะใจทีได้พูดให้พัดชาได้สำนึกซะบ้าง
อนินตื่นเต้นอย่างมากที่สุนิสาคนรักของกำลังจะเดินทางกลับประเทศไทยเดือนหน้านี่แล้ว หมอแหย่น้องชายที่หน้าบานอย่างคนที่โลกเป็นสีชมพู
“ พี่ว่านินน่าจะเตรียมหาฤกษ์แต่งงานรอท่าเอาไว้ได้เลยนะ ”
“ แหม ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกพี่ ผมไม่รีบร้อนอยากให้สาเขาพักผ่อนมีเวลาเตรียมตัวสักระยะหนึ่งก่อน ”
“ เธอโชคดีนะกับความรัก พอมีรักก็สมหวังกับคนรักครั้งแรกเลย ”
“ พี่กริมล่ะตอนนี้ถือว่ายังโชคไม่ดีอีกหรือ พี่น่ะมีเมียอายุอ่อนกว่าตั้งรอบแถมสวยหยอดเยิ้มจนใครๆแอบอิจฉากันทั้งนั้น ”
หมอกีรติยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขที่เขาเพิ่งจะได้พบกับมันเมื่อไม่นานมานี่เอง
“ ให้พี่โชคดีบ้างเถอะชีวิตของพี่คิดว่าจะถูกสาปชาตินี้จะไม่มีวันพบกับความสุขเหมือนคนอื่นเขาซะแล้ว ”
“ ที่พี่ต้องทุกอย่างที่ผ่านมาเพราะพี่ใจอ่อนต่างหาก ”
“ พี่น่ะหรือใจอ่อน พี่ถูกด่าถูกว่าว่าเป็นคนใจหินใจทมิฬมาตลอดเลยนะ ”
“ ฟ้าหลังฝนแล้วครับ ต่อไปนี้พี่กริมที่แสนดีของผมจะมีแต่ความสุขตลอดไปแล้ว ”
“ ขอบใจน้องชาย ”
ลัยวัลย์รับลูกชายมาจากเรียมแล้วพาเดินเล่นเธออุ้มลูกเดินมาจนถึงที่กรงขังเจ้าโนอาลิงอุลังอุตังตัวใหญ่ที่เคยกัดเธอ
“ โนอา ”
ลัยวัลย์เรียกเจ้าลิงยักษ์ที่นั่งมองเธออยู่ในกรง
“ โนอา กินอะไรหรือยังหืมม์ ”
เจ้าลิงเกเรมองสองแม่ลูกเขม็ง
“ น้องวรรษครับ กลัวโนอาไหมลูก อย่ากลัวเลยนะโนอาเขาใจดีไม่ทำอะไรน้องหรอกนะ ”
ลัยวัลย์พูดกับลูกเจ้าโนอายังจ้องทั้งสองเขม็ง ก่อนกลับลัยวัลย์เอากล้วยที่วางอยู่บนหลังคากรงให้มันกิน เจ้าโนอารับกล้วยมากัดกินแต่ตายังมองลัยวัลย์ไม่วางตา
ความชิงชังที่พัดชามีต่อลัยวัลย์ และลัยวัลย์ยังไปอยู่กินเป็นสามีภรรยากับหมอกีรติทำไมพัดชารุ่มร้อนเคียดแค้นอยู่ในอกเหมือนคนที่ถูกเผาสุมด้วยไฟจนทรมาน
“ นังวัลย์ถ้าทำให้แกกระเด็นไปจากชีวิตพี่หมอไม่ได้ชาตินี้ฉันก็คงมีชีวิตที่เป็นสุขอย่างใครเขาไม่ได้แน่ แกจะต้องไปให้พ้นจากพี่หมอของฉันนังสารเลว ”