มีเรื่องมาเล่าให้ฟัง เป็นเรื่องของเรากับพ่อ คือบ้านเราก็เป็นครอบครัวปกตินี่แหละพ่อแม่ก็รักเราดี
แต่เรานี่สิคือเมื่อก่อนก็เหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปที่ติดเพื่อนมากกว่าพ่อแม่ มีอะไรก็นึกถึงเพื่อนก่อนนึกถึงพ่อแม่
วันพ่อยังไม่ค่อยจะอยู่บ้านเลย คือตอนนี้มองย้อนไปหาตัวเองตอนนั้นก็อยากเขกกระโหลกตัวเองมากๆ
ช่วงชีวิตจบมหาลัยใหม่ก็ชอบไปเที่ยวกะเพื่อนแบบเฮไหนเฮนั่น เที่ยวกลางคืนทุกศุกร์ เสาร์
จนพ่อต้องมานั่งเฝ้าเรากลับบ้านทุกคืน จนถึงวันนึงพ่อทนไม่ไหวต้องเรียกเรามานั่งอบรม
แล้วก็บอกว่ารู้มั้นว่าพ่อเป็นห่วง ทำไมชอบกลับดึก มันอันตรายนะ แล้วก็ร่ายยาว
ถามมว่าเราสำนึกมั้ยตอนนั้น พูดได้เลยว่าไม่ คือชอบคิดว่าตัวเองเก่ง เอาตัวรอดได้
ไม่เห็นเป็นไรสักหน่อย พ่ออย่ามายุ่งกับหนู แบบเป็นคนแย่มาก
ซึ่งเพราะมีนิสัยแบบนี้พ่อเลยยิ่งเป็นห่วงหนัก ต้องคอยเอารถไปเช็คโน่นนี่ให้เพราะกลัวว่า
ถ้าเป็นอะไรกลางทางขึ้นมาเราจะอันตราย แต่ถามว่าอินี่รู้สึกอะไรมั้ยก็ไม่ คือไม่เคยแยแสพ่อเลย
แต่แคร์เพื่อนมาก ติดเพื่อนมาก เพื่อนอยากให้ไปส่งไหน ไปเที่ยวไหนไปหมด
แต่พอพ่อกับแม่ เอ่ยปากที โอ้ย ติดงานไปไม่ได้ โอ้ย หนูไม่ว่างแล้ว บลา บลา
สารพัดเหตุผลในการปฏิเสธ ก็เป็นอย่างนี้มานาน
จนมาวันหนึ่ง (เหตุการณ์นี้เกิดเมื่อปีที่แล้ว) พ่อเราจะไปธุระที่ตจว. และจะหาคนนั่งรถเป็นเพื่อน
เพราะต้องขับกลับมาตอนกลางคืน ซึ่งพ่อเราเริ่มสายตาไม่ดีแล้ว ขับตอนกลางคืนไม่ค่อยถนัด
แม่เลยขอร้องแกมบังคับให้เราไปด้วย ซึ่งเราก็เลยต้องไป วันนั้นหลังจากพ่อทำธุระช่วงเช้าเสร็จ
พ่อก็มีนัดกินข้าวกะเพื่อนๆ และพ่อก็กินเบียร์ไปหน่อยนึงกี่แก้วเราไม่แน่ใจแต่คิดว่าไม่น่าเกินสาม
กินเสร็จก็แยกย้ายเตรียมตัวจะกลับบ้าน ตอนนั้นยังไม่มืดมากพ่อเราเลยจะขับกลับเอง
เราอาสาจะขับแทนแต่เวลาถ้าไปกันสองคนพ่อจะชอบขับเองมากกว่า เราก็โอเค
แล้วเราก็เดินมาฝั่งนั่งข้างคนขับพอเราขึ้นนั่งเราก็เอ๊ะทำไมพ่อยังไท่เปิดประตูขึ้นมาอีก
จนผิดสังเกต(รถเป็นรถกระบะ) เราเลยเดินลงไปดู ปรากฎว่าเราเจอพ่อนอนกองอยู่บนพื้น
เราช็อคมาก ทำอะไรไม่ถูก ตัวสั่น รีบวิ่งเข้าไปหาพ่อ พ่อสลบไป เราร้อง
“พ่อๆ พ่อเป็นอะไร พ่อๆ” แล้วก็เขย่าแต่พ่อนอนนิ่ง เราเลยรีบวิ่งไปตามคน เรียกหาคนแถวนั้นให้มาช่วย
ตอนนั้นน้ำตาไหลเป็นทาง มือสั่นไปหมด กลัว กลัวว่าพ่อจะจากเราไป กลัวไปหมด ทำอะไรต่อไม่ถูก
แล้วคนแถวนั้นก็พาพ่อเราไปส่งโรงพยาบาล พาพ่อขึ้นรถไปโดยให้เรานั่งกับพ่อไปด้วย
เรานั่งข้างหลังกับพ่อ พ่อนอนหนุนตักเรา เราร้องไห้หนักมาก หนักแบบที่ไม่เคยร้องมาก่อนแล้วพ่อก็รู้ตัว
พ่อเห็นเราร้องไห้ พ่อบอกว่า “ร้องทำไม พ่อไม่เป็นอะไรสักหน่อย เดี๋ยวก็หาย ไม่ต้องร้อง พ่ออยู่นี่”
เรายิ่งปล่อยโฮหนักเลย เรากลัวมาก กลัวมากๆ จนไปถึงโรงบาล คุณหมอก็เอาตัวพ่อไป
ตอนนั้นเราโทรบอกแม่ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วก็มานั่งร้องไห้อยู่หน้าห้อง ตอนนั้นคือคิดอะไรไม่ออก
ได้แต่บอกกับตัวเองว่า พ่ออย่าเป็นอะไรนะ พ่ออย่าทิ้งหนูนะ หนูรักพ่อนะ ถ้าพ่อรอดหนูจะเป็นเด็กดี
หนูจะไม่งอแง หนูจะไม่ทำตัวแบบนั้นอีกแล้ว คือนาทีนั้นอะไรก็ได้ที่ทำให้พ่อรอด ผ่านไปพักใหญ่
เค้าให้เราไปหาพ่อได้ เรารีบวิ่งไปเกาะข้างเตียง พ่อลูบหัวเราแล้วก็บอกว่าห็นมั้ยพ่อบอกแล้วว่า
ไม่เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม คือกระทั่งในนาทีที่เค้านอนไม่สบายอยู่ เค้ายังเป็นห่วงเรา เป็นห่วงความรู้สึกของเรา
เรานี่แบบจุกไปเลย มันเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ แล้วก็ร้องไห้อีก คือวันนั้นเสียน้ำตาเป็นหลายลิตรอะ
ซึ่งหมอเข้ามาสรุปให้ฟังว่าพ่อมีอาการลมแดดเพราะวันนั้นพ่อเดินทำธุระตากแดดตลอดเช้าแล้วพอกลางวันไปกินเบียร์
ร่างกายเลยเกิดอาการขาดน้ำแล้วก็ช็อคได้พวกกับพ่อที่เป็นความดันอยู่แล้วเลยไปกันใหญ่
ซึ่งโชคดีมากๆ ว่ามาถึงหมอทัน เพราะบางรายที่อาการหนักนี่ถึงขั้นเสียชีวิตได้เลย
จากเหตุการณ์วันนั้นเราเลยได้คิดว่า ไม่มีใครเป็นห่วงเราเท่าพ่อกับแม่อีกแล้ว คือมันก็เป็นคำพูดที่
ได้ยินคนพูดกันบ่อยๆ แต่ไม่เคยมาสนใจคำพูดนี้เลย จนมานั่งย้อนคิดไปแล้วก็ค่อยมาสำนึกว่าคำนี้
มันโคตรจริง คนเป็นพ่อต่อให้เราทำตัวแย่ยังงัย เค้าก็ยังรักเรามากที่สึดอยู่ดี ตั้งแต่นั้นมาเชื่อมั้ย
เราเปลี่ยนเลย เราไปไหนมาไหนกับพ่อกับแม่บ่อยขึ้น ไปกินข้าวด้วยกันทุกเทศกาล
(คือเมื่อก่อนวันเกิดเรา เราไม่เคยอยู่บ้านเลย ไปกินกับเพื่อนตลอด) ไปเที่ยวตจว.ด้วยกันบ่อยขึ้น
เพราะเราไม่อยากมานั่งเสียใจว่าทำไมตอนนั้น เราไม่ดูแลเค้า ตอนนี้ความสุขของเราคือ
การได้เห็นเค้ายิ้ม เค้าหัวเราะ มันอิ่มใจมากๆ นะ การที่ได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข
ตอนนี้ทุกวันพ่อเราจะบอกรักพ่อตลอด (คือก็ยังเขินนะถ้าจะให้บอกบ่อยๆ ขอบอกทุกวันพ่อละกัน ดูมีอีเว้นต์หน่อย)
ที่แชร์มาทั้งหมดไม่ใช่อะไร อยากให้กลับไปบอกรักพ่อกัน
ใครที่บอกอยู่แล้วคุณน่ารักมาก ใครที่ยังไม่เคยลองพูดเถอะ มันดีจริงๆ นะ
อ่อ ทิ้งท้ายที่มาเขียนเล่าเรื่องนี้ไม่ใช่อะไร พอดีเห็นคลิปนี้แล้วเลยนึกไปถึงเรื่องตอนนั้น
ช่วงวันพ่อนี่เห็นเรื่องพ่อๆ เยอะเลย เราเลยอยากเอามาเล่าขอเป็นหนึ่งในนั้นด้วย
ถ้ามีเวลาก็ลองดูกันนะ อย่าลืมกลับไปบอกรักพ่อวันพ่อนี้ด้วยล่ะ
บาย
พ่อจ๋า หนูรักพ่อ
แต่เรานี่สิคือเมื่อก่อนก็เหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปที่ติดเพื่อนมากกว่าพ่อแม่ มีอะไรก็นึกถึงเพื่อนก่อนนึกถึงพ่อแม่
วันพ่อยังไม่ค่อยจะอยู่บ้านเลย คือตอนนี้มองย้อนไปหาตัวเองตอนนั้นก็อยากเขกกระโหลกตัวเองมากๆ
ช่วงชีวิตจบมหาลัยใหม่ก็ชอบไปเที่ยวกะเพื่อนแบบเฮไหนเฮนั่น เที่ยวกลางคืนทุกศุกร์ เสาร์
จนพ่อต้องมานั่งเฝ้าเรากลับบ้านทุกคืน จนถึงวันนึงพ่อทนไม่ไหวต้องเรียกเรามานั่งอบรม
แล้วก็บอกว่ารู้มั้นว่าพ่อเป็นห่วง ทำไมชอบกลับดึก มันอันตรายนะ แล้วก็ร่ายยาว
ถามมว่าเราสำนึกมั้ยตอนนั้น พูดได้เลยว่าไม่ คือชอบคิดว่าตัวเองเก่ง เอาตัวรอดได้
ไม่เห็นเป็นไรสักหน่อย พ่ออย่ามายุ่งกับหนู แบบเป็นคนแย่มาก
ซึ่งเพราะมีนิสัยแบบนี้พ่อเลยยิ่งเป็นห่วงหนัก ต้องคอยเอารถไปเช็คโน่นนี่ให้เพราะกลัวว่า
ถ้าเป็นอะไรกลางทางขึ้นมาเราจะอันตราย แต่ถามว่าอินี่รู้สึกอะไรมั้ยก็ไม่ คือไม่เคยแยแสพ่อเลย
แต่แคร์เพื่อนมาก ติดเพื่อนมาก เพื่อนอยากให้ไปส่งไหน ไปเที่ยวไหนไปหมด
แต่พอพ่อกับแม่ เอ่ยปากที โอ้ย ติดงานไปไม่ได้ โอ้ย หนูไม่ว่างแล้ว บลา บลา
สารพัดเหตุผลในการปฏิเสธ ก็เป็นอย่างนี้มานาน
จนมาวันหนึ่ง (เหตุการณ์นี้เกิดเมื่อปีที่แล้ว) พ่อเราจะไปธุระที่ตจว. และจะหาคนนั่งรถเป็นเพื่อน
เพราะต้องขับกลับมาตอนกลางคืน ซึ่งพ่อเราเริ่มสายตาไม่ดีแล้ว ขับตอนกลางคืนไม่ค่อยถนัด
แม่เลยขอร้องแกมบังคับให้เราไปด้วย ซึ่งเราก็เลยต้องไป วันนั้นหลังจากพ่อทำธุระช่วงเช้าเสร็จ
พ่อก็มีนัดกินข้าวกะเพื่อนๆ และพ่อก็กินเบียร์ไปหน่อยนึงกี่แก้วเราไม่แน่ใจแต่คิดว่าไม่น่าเกินสาม
กินเสร็จก็แยกย้ายเตรียมตัวจะกลับบ้าน ตอนนั้นยังไม่มืดมากพ่อเราเลยจะขับกลับเอง
เราอาสาจะขับแทนแต่เวลาถ้าไปกันสองคนพ่อจะชอบขับเองมากกว่า เราก็โอเค
แล้วเราก็เดินมาฝั่งนั่งข้างคนขับพอเราขึ้นนั่งเราก็เอ๊ะทำไมพ่อยังไท่เปิดประตูขึ้นมาอีก
จนผิดสังเกต(รถเป็นรถกระบะ) เราเลยเดินลงไปดู ปรากฎว่าเราเจอพ่อนอนกองอยู่บนพื้น
เราช็อคมาก ทำอะไรไม่ถูก ตัวสั่น รีบวิ่งเข้าไปหาพ่อ พ่อสลบไป เราร้อง
“พ่อๆ พ่อเป็นอะไร พ่อๆ” แล้วก็เขย่าแต่พ่อนอนนิ่ง เราเลยรีบวิ่งไปตามคน เรียกหาคนแถวนั้นให้มาช่วย
ตอนนั้นน้ำตาไหลเป็นทาง มือสั่นไปหมด กลัว กลัวว่าพ่อจะจากเราไป กลัวไปหมด ทำอะไรต่อไม่ถูก
แล้วคนแถวนั้นก็พาพ่อเราไปส่งโรงพยาบาล พาพ่อขึ้นรถไปโดยให้เรานั่งกับพ่อไปด้วย
เรานั่งข้างหลังกับพ่อ พ่อนอนหนุนตักเรา เราร้องไห้หนักมาก หนักแบบที่ไม่เคยร้องมาก่อนแล้วพ่อก็รู้ตัว
พ่อเห็นเราร้องไห้ พ่อบอกว่า “ร้องทำไม พ่อไม่เป็นอะไรสักหน่อย เดี๋ยวก็หาย ไม่ต้องร้อง พ่ออยู่นี่”
เรายิ่งปล่อยโฮหนักเลย เรากลัวมาก กลัวมากๆ จนไปถึงโรงบาล คุณหมอก็เอาตัวพ่อไป
ตอนนั้นเราโทรบอกแม่ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วก็มานั่งร้องไห้อยู่หน้าห้อง ตอนนั้นคือคิดอะไรไม่ออก
ได้แต่บอกกับตัวเองว่า พ่ออย่าเป็นอะไรนะ พ่ออย่าทิ้งหนูนะ หนูรักพ่อนะ ถ้าพ่อรอดหนูจะเป็นเด็กดี
หนูจะไม่งอแง หนูจะไม่ทำตัวแบบนั้นอีกแล้ว คือนาทีนั้นอะไรก็ได้ที่ทำให้พ่อรอด ผ่านไปพักใหญ่
เค้าให้เราไปหาพ่อได้ เรารีบวิ่งไปเกาะข้างเตียง พ่อลูบหัวเราแล้วก็บอกว่าห็นมั้ยพ่อบอกแล้วว่า
ไม่เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม คือกระทั่งในนาทีที่เค้านอนไม่สบายอยู่ เค้ายังเป็นห่วงเรา เป็นห่วงความรู้สึกของเรา
เรานี่แบบจุกไปเลย มันเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ แล้วก็ร้องไห้อีก คือวันนั้นเสียน้ำตาเป็นหลายลิตรอะ
ซึ่งหมอเข้ามาสรุปให้ฟังว่าพ่อมีอาการลมแดดเพราะวันนั้นพ่อเดินทำธุระตากแดดตลอดเช้าแล้วพอกลางวันไปกินเบียร์
ร่างกายเลยเกิดอาการขาดน้ำแล้วก็ช็อคได้พวกกับพ่อที่เป็นความดันอยู่แล้วเลยไปกันใหญ่
ซึ่งโชคดีมากๆ ว่ามาถึงหมอทัน เพราะบางรายที่อาการหนักนี่ถึงขั้นเสียชีวิตได้เลย
จากเหตุการณ์วันนั้นเราเลยได้คิดว่า ไม่มีใครเป็นห่วงเราเท่าพ่อกับแม่อีกแล้ว คือมันก็เป็นคำพูดที่
ได้ยินคนพูดกันบ่อยๆ แต่ไม่เคยมาสนใจคำพูดนี้เลย จนมานั่งย้อนคิดไปแล้วก็ค่อยมาสำนึกว่าคำนี้
มันโคตรจริง คนเป็นพ่อต่อให้เราทำตัวแย่ยังงัย เค้าก็ยังรักเรามากที่สึดอยู่ดี ตั้งแต่นั้นมาเชื่อมั้ย
เราเปลี่ยนเลย เราไปไหนมาไหนกับพ่อกับแม่บ่อยขึ้น ไปกินข้าวด้วยกันทุกเทศกาล
(คือเมื่อก่อนวันเกิดเรา เราไม่เคยอยู่บ้านเลย ไปกินกับเพื่อนตลอด) ไปเที่ยวตจว.ด้วยกันบ่อยขึ้น
เพราะเราไม่อยากมานั่งเสียใจว่าทำไมตอนนั้น เราไม่ดูแลเค้า ตอนนี้ความสุขของเราคือ
การได้เห็นเค้ายิ้ม เค้าหัวเราะ มันอิ่มใจมากๆ นะ การที่ได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข
ตอนนี้ทุกวันพ่อเราจะบอกรักพ่อตลอด (คือก็ยังเขินนะถ้าจะให้บอกบ่อยๆ ขอบอกทุกวันพ่อละกัน ดูมีอีเว้นต์หน่อย)
ที่แชร์มาทั้งหมดไม่ใช่อะไร อยากให้กลับไปบอกรักพ่อกัน
ใครที่บอกอยู่แล้วคุณน่ารักมาก ใครที่ยังไม่เคยลองพูดเถอะ มันดีจริงๆ นะ
อ่อ ทิ้งท้ายที่มาเขียนเล่าเรื่องนี้ไม่ใช่อะไร พอดีเห็นคลิปนี้แล้วเลยนึกไปถึงเรื่องตอนนั้น
ช่วงวันพ่อนี่เห็นเรื่องพ่อๆ เยอะเลย เราเลยอยากเอามาเล่าขอเป็นหนึ่งในนั้นด้วย
ถ้ามีเวลาก็ลองดูกันนะ อย่าลืมกลับไปบอกรักพ่อวันพ่อนี้ด้วยล่ะ
บาย