ชีวิตชาวนา เหมือนคนต้องคําสาบ

เมื่อมายกเลิก  โครงการรับจํานําข้าว
วันนี้ชีวิตชาวนา  ก็ไมต่างกับการถูกริเซ็ต  กลับไปยังจุดเดิมอีกครั้ง
หนี้สินส่วนหนึ่งที่เริ่มจะหมดไป    ก็จะต้องกลับมา เป็นหนี้อย่างเก่าอีก

เงินที่ถมลงไปกับโครงการรับจํานําข้าว (  หากไม่นับถึงการทําให้เม็ดเงินลงไปหมุนเวียนในระบบเศรษฐกิจ  )
ก็เท่ากับเป็นการสูญปล่าว  

ถ้าเปรียบชาวนาเหมือนคนไข้  โครงการรับจํานําข้าวของรัฐบาลยิ่งลักษณ์  ก็เหมือนยารักษาโรค
แม้จะยังไม่ช่วยให้หายขาด  แต่ก็ช่วยให้ฟื้นจากไข้ได้ในระดับหนึ่ง

แต่วันดีคืนดี  ก็มีหมออีกคนเข้ามา
แล้วบอกว่า  วิธีการรักษาของหมอคนเก่าไม่ดี   ยาที่กินไปก็ใช้ไม่ได้   มีต้นทุนสูง
จะต้องยกเลิกทั้งหมด  แล้วเริ่มต้นรักษาโดยมานับหนึ่งกันใหม่

นี่หรือครับ   สําหรับการแก้ปัญหา
หากเห็นว่าโครงการรับจํานําข้าว  เป็นภาระต่องบประมาณมากเกินไป
ทําไมไม่ลดระดับความเข้มข้นของการรักษา   หรือให้ยา (ราคาการรับจํานํา) ลดลง

หรือค่อยๆปรับเปลี่ยน ไปใช้วิธีอื่นก็ได้    ไม่น่าจะยกเลิกอย่างกระทันทัน
การรักษาที่ผ่านมาจะได้ไม่เกิดการสูญเปล่า

อย่างนี้แล้ว  ใครกันที่ทําให้เกิดความเสียหายครับ

แบบนี้ก็ไม่ต่าง   กับการกระโดดถีบยอดอกชาวนาให้ล้มลงไปนอนเค้เก้ อีกครั้ง
หลักจากรัฐบาลยิ่งลักษณ์    ได้ช่วยประคองให้ลุกขึ้นยืนมาก่อนหน้านี้

นอกจาก  ชีวิตชาวนาเหมือนต้องคําสาบ
แล้วเรื่องนี้มันได้สะท้อนอะไรครับ  หากไม่ใช่การสะท้อนถึงวิธีการแก้ปัญหาที่ไม่ต่อเนื่อง
เมื่อเปลี่ยนรัฐบาล   การแก้ปัญหาก็จะต้องกลับมาเริ่มนับหนึ่งกันใหม่ทุกครั้ง  
เพราะทุกอย่าง   ล้วนเกิดจากเงื่อนไขทาางการเมืองทั้งสิ้น

การแก้ปัญหาให้สําเร็จ  ในสภาพการณ์  การเมืองอย่างประเทศไทย  
ผมมองแล้ว    มันเลยเป็นอะไรที่ยากมากครับ

***เอ๋ะ..หรือว่า  ชาวนาประเทศนี้จะต้องยากจน   หากไม่ยากจนไม่ใช่ชาวนา


--------------------