ได้อ่านบทความดีๆของพญ.เสาวภา พรจินดารักษ์ ทางเฟสบุ๊ค
เลยอยากมาแชร์ เพราะเพื่อนในนี้อาจยังไม่ได้อ่าน
ประเด็นที่เราอ่านแล้วสะเทือนใจคือ อย่าทำตัวเป็นภาระทางจิตใจของลูก
พ่อแม่เลี้ยงเดี่ยว (โดยเฉพาะแม่ เพราะมีอารมณ์อ่อนไหวกว่า) หลายๆคน ทุ่มเทความรัก ความหวัง และกำลังใจไปที่ลูกเพียงคนเดียว ลูกคือสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงลมหายใจของแม่ในแต่ละวัน ทำให้เราเกิดความคาดหวังสูง ว่าอยากให้ลูกรักเรามากเหมือนที่เราทุ่มเทให้ลูก
ความเหนื่อย ความไม่มั่นคงทางอารมณ์ อาจทำให้เราเพียรเฝ้าถามลูกว่ารักแม่มั๊ย รักมากแค่ไหน เรียกร้องความรักจากลุก ถ้าแค่นิดๆหน่อยคงไม่เป้นไร แต่ถ้ามันเริ่มมากขึ้นๆๆ มันจะกลายเป็นภาระทางจิตใจของลุก แม่ซึ่งควรเข้มแข็งและเป็นฝ่ายให้ความรักลูก กลับเป็นฝ่ายเรียกร้องเอาความรัก จากลูกแบบไม่สิ้นสุด ลูกจะรับไม่ไหว และหลีกเลี่ยงแม่ และทำให้เกิดพฤติกรรมไม่พึงประสงค์อีกหลายอย่าง
เราเองเข้าใจอารมณ์นี้มาก เพราะเลี้ยงเดี่ยวเหมือนกัน ลูกคือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต บางครั้งเหนื่อยๆ ก่อนนอน ก็เรียกลูกมากอด มาหอม มาถามว่ารักแม่มั๊ย รักแค่ไหน พอได้ยินคำว่ารัก รักมากที่สุด ก็ชื่นใจ เหมือนเติมพลังให้ตัวเอง
ไม่ได้บอกว่าห้ามถามลูกแบบนี้นะคะ แค่ทำให้พอดี
ที่มา
https://www.facebook.com/pages/%E0%B8%9E%E0%B8%8D%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%A0%E0%B8%B2-%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%88%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B9%8C/237160756408180?ref=stream
ตอน 43 “แก้วคือกำลังใจเดียวที่มีอยู่ ในแต่ละวันของชีวิตแม่” แม่สะกดน้ำตาไว้อย่างที่สุด
พ่อกับแม่แยกทางกันตั้งแต่แก้วยังเล็กๆ แม่เป็นคนเลี้ยงดูหลัก พ่อแวะมาหาแก้วบ่อยๆ อย่างน้อยก็ต้องมี 5-6ครั้ง/เดือน เพระบ้านพ่อไม่ไกลคอนโดฯแก้วสักเท่าไร
แก้วย้ายไปอยู่โรงเรียนใหม่ตอนมัธยมฯ2ได้เกือบปีแล้ว แม่กัดฟันยอมเสียค่าเทอมแพงๆเลือกโรงเรียนนานาชาติให้ลูก เพราะคิดว่าสิ่งแวดล้อมที่ดีน่าจะช่วยให้แก้วก้าวร้าวกับแม่น้อยลง ร่วมกับยอมเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของตัวเองให้มีเวลาอยู่ร่วมกันมากขึ้น พร้อมกับปรับปรุงนิสัยให้ใจเย็นขึ้น แม่คิดว่าเรา(แม่และแก้ว)น่าจะมีสัมพันธภาพที่ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนบ้าง แต่ก็ไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงใดๆเลย...
แก้วก้าวร้าวกับแม่มาก ถ้าแม่ไม่ซื้อของให้ แก้วจะโวยวาย จะเป็นจะตาย ขึ้นเสียงด่าแม่ บางครั้งมีคำว่า “กู” แม่คนใหม่ที่พยายามควบคุมอารมณ์ก็จะนิ่งที่สุดเท่าที่ทำได้....
แม่บอกหมอด้วยน้ำเสียงที่เศร้าว่า “เป็นความผิดของแม่เองที่เคยให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกอยากได้ อยากให้เขามีความสุข ไม่อยากให้เขาขาด ตั้งแต่เสื้อผ้า รองเท้า โทรศัพท์ หรือตั๋วคอนเสิร์ตที่นั่งดีๆ แม่ก็ต้องดิ้นรนหาเส้นสายเพื่อให้ได้มา จนมาถึงตอนนี้ แม่รู้แล้วว่า สิ่งที่ให้ลูกไปนั้น เป็นสิ่งที่ไร้ค่าสำหรับเธอ (แม่เปลี่ยนสรรพนามของลูก)”
แม่นิ่งไปชั่วครู่ “เธอไม่เคยรู้ค่าของนั้นๆเลย ได้มาใช้ 2-3 ครั้งก็ทิ้งไป แต่แม่คนนี้” แม่ยกกำปั่นขึ้นมาตบที่อกตัวเองเบาๆ เสียงสั่นและดังขึ้น “ผู้หญิงคนเดียวที่ต้องทำมาหากิน ทำงานหาเงินมาให้ลูก เหน็ดเหนื่อยขนาดไหน ไม่เคยให้เขารู้เลย” แล้วคุณแม่ก็หยิบทิชชู่ซับน้ำตาที่ไหลออกมา
หมอนับถือจิตใจที่เข้มแข็งของคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวทุกคนที่หมอเจอ อาจเป็นเพราะเหตุการณ์ในชีวิตที่ผ่านมา ทำให้พวกเราแกร่ง และมีสติ การแก้ปัญหาในแต่ละวัน ไม่ใช่แค่เรื่องงานที่ยุ่งและเครียด ไหนจะหาเงิน ไหนจะต้องอยู่กับลูก ปัญหาลูกที่โรงเรียน และยังมีเรื่องกับสามีเก่า ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องระหว่างเรา(เพราะมันจบลงไปแล้ว) แต่มันเป็นเรื่องของลูกที่คุณและฉันทำไม่เหมือนกัน แต่มีผลต่อลูกอย่างมาก
ช่วงหนึ่งของบทสนทนาระหว่างหมอกับแก้ว
หมอ “ตอนต้นชั่วโมง แก้วบอกหมอว่า แก้วเศร้า มันหมายความว่าอะไรค่ะ”
แก้ว “อยู่กับแม่แล้วน่าเบื่อ แม่ขี้งอน อยู่กับพ่อสนุกกว่ามาก”
หมอ “ขี้งอนยังไงค่ะ”
แก้ว “แม่ชอบถามว่า รักแม่หรือเปล่า มันบ่อยมากจนหนูรำคาญ บางทีแม่จะมากอดหนูแต่หนูปวดท้องอยู่ หนูเบี่ยงตัวออก แม่ก็หาว่า หนูไม่รักแม่ หนูเคยเสนอไอเดียของหนูกับงานที่แม่ทำ บอกแม่ว่า แบบนี้มันเก่า เพื่อนหนูก็บอกแบบนั้น พอหนูไปบอกแม่ แม่ก็พูดว่า แม่ทำอะไรไม่เคยดีในสายตาหนูเลย”
แก้วไม่มีสีหน้าที่เห็นใจแม่เลยแม้แต่นิดเดียว
หมอ “แล้วกับพ่อหละค่ะ”
แก้ว “พ่อตลก พ่อก็มีถามบ้าง รักมั๊ยแต่ไม่มากแบบแม่ หนูบอกแม่ว่า หนูไม่อยากอยู่กับแม่ หนูอยากอยู่กับพ่อ”
หมอนึกภาพแม่ลูกคู่นี้ เหมือนคนไล่จับผีเสื้อ คนจับพยายามดิ้นรนเพื่อครอบครองผีเสื้อ แต่ยิ่งไล่ ผีเสื้อก็ยิ่งบินหนีไป หากเพียงแค่เรานิ่งสงบ เลิกเรียกร้อง ไม่ทุรนทุราย ผีเสื้ออาจบินลงมา แนบสนิทที่ข้างกายเราเอง....
ช่วงหนึ่งของบทสนทนาระหว่างแม่กับหมอ
แม่ “พ่อเขาก้าวร้าวกับแก้วมาก ตัวแม่เองเคยโดนทำร้ายร่างกายมาก่อน นี่คือสาเหตุที่เราอยู่กันไม่ได้ เมื่อไม่นานมานี้ เขาก็ทะเลาะกับพ่อ พ่อเขาโกรธมาก ตบหน้าเขาไปหลายที....แต่เธอก็ยังอยากจะไปอยู่กับคนแบบนี้”
ถึงช่วงนี้เสียงคุณแม่สั่นเครือ เพราะของรักที่สุดในหัวใจถูกทำร้าย มันเจ็บปวด....แต่ที่เจ็บปวดยิ่งกว่าก็คือลูกไม่เลือกแม่คนที่ยอมเขาทุกอย่าง
แม่ “คุณหมอรู้มั๊ย แม่เคยก้มลงกราบที่เท้าแก้วไม่รู้กี่สิบที แม่ขอร้อง ขอร้องให้แก้วหยุดกรี้ด หยุดอาละวาด แม่อ้อนวอน อ้อนวอน แต่เขาไม่สนใจฟังเลย” น้ำตาของคนเป็นแม่ไหลเอ่อเป็นทาง
แม่พรั่งพรู “เวลาเขาจะให้แม่กอด เขาเรียกแม่เหมือนหมา เขาเอามือตบที่ตักตัวเองแล้วพูดว่า มาดิ มากอดดิ”
“แก้วคือกำลังใจเดียวที่มีอยู่ ในแต่ละวันของชีวิตแม่” แม่สะกดน้ำตาไว้อย่างที่สุด
หมอ “หมอนับถือความเข้มแข็งในแต่ละช่วงของชีวิตคุณแม่จริงๆ มันหนักมาก ทั้งในอดีตจนมาถึงตอนนี้ ความพยายามอย่างมากในการแก้ปัญหาของลูก การย้ายโรงเรียนและการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิต”
หมอ “แต่สิ่งที่ลูกต้องการมากที่สุดจากคุณแม่ คนนี้ ตอนนี้ คือ ความเข้มแข็งต่อหน้าเขา เราต้องเข้มแข็งให้ลูกเห็น ไม่ใช่ความเข้มแข็งในแง่การต่อสู้ชีวิตหรือทำงานหนัก แต่คือความเข้มแข็งในจิตใจ เราต้องหยุดถามหาความรักจากลูก การร้องขอความรักคือความอ่อนแอ"
"หมอเชื่ออย่างที่สุดว่า แก้วรักแม่ ท่าทีที่เบื่อหน่ายของแก้วเมื่ออยู่กับเรามาจาก ความรู้สึกเป็นภาระของเด็กอายุ 14 เป็นภาระทางจิตใจที่เขาต้องมาแบกรับ เติมเต็ม ความต้องการความรักจากคนเป็นแม่ที่ดูเหมือนไม่เคยพอ ผู้ซึ่งจริงๆแล้วเด็กควรต้องเป็นฝ่ายเรียกร้องและต้องการ....”
“การร้องขอความรักจากลูกและการยอมก้มลงอยู่ใต้ลูก เปิดเผยความอ่อนแอ ปวกเปียกในจิตใจที่เกินกว่าลูกจะรับได้ สิ่งที่เด็ก 14 ปีจะทำได้กับความสับสนในบทบาทนั้นก็คือ การหลีกเลี่ยง เพราะการอยู่ใกล้ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยใจและรู้สึกผิดมากเกินไป.... ไม่ใช่เพราะเขาไม่รักเรา”
แล้วหมอก็คุยกับแม่และแก้วอีกหลายอย่าง เมื่อคุณแม่ตั้งสติได้แล้วได้พูดหลายๆประโยคที่หมอรู้สึกประทับใจ คุณแม่สามารถรวบรวมสติและรวบรวมสิ่งที่จะต้องกลับไปทำอย่างไม่ตกหล่นเลย
“สิ่งของไม่ใช่วิธีที่ถูกในการแสดงความรักของแม่ ความเข้มแข็งในหัวใจของแม่คือสิ่งยึดเหนี่ยวของลูก ความเชื่อมั่นในความรักของแม่และลูกจะช่วยทำให้เราสามารถมีรอยยิ้มให้แก่กันได้ ความมั่นคงในวิธีเลี้ยงลูก ไม่แสดงให้ลูกรู้สึกว่าเราด้อยค่า จะทำให้ลูกเคารพเรา...แม่คิดว่าจะพาลูกไปต่างจังหวัดพรุ่งนี้ เพื่อเริ่มสิ่งดีๆใหม่ค่ะ...”
ฝากข้อคิดถึงพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยว อย่าทำตัวเป็นภาระทางจิตใจของลูก
เลยอยากมาแชร์ เพราะเพื่อนในนี้อาจยังไม่ได้อ่าน
ประเด็นที่เราอ่านแล้วสะเทือนใจคือ อย่าทำตัวเป็นภาระทางจิตใจของลูก
พ่อแม่เลี้ยงเดี่ยว (โดยเฉพาะแม่ เพราะมีอารมณ์อ่อนไหวกว่า) หลายๆคน ทุ่มเทความรัก ความหวัง และกำลังใจไปที่ลูกเพียงคนเดียว ลูกคือสิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงลมหายใจของแม่ในแต่ละวัน ทำให้เราเกิดความคาดหวังสูง ว่าอยากให้ลูกรักเรามากเหมือนที่เราทุ่มเทให้ลูก
ความเหนื่อย ความไม่มั่นคงทางอารมณ์ อาจทำให้เราเพียรเฝ้าถามลูกว่ารักแม่มั๊ย รักมากแค่ไหน เรียกร้องความรักจากลุก ถ้าแค่นิดๆหน่อยคงไม่เป้นไร แต่ถ้ามันเริ่มมากขึ้นๆๆ มันจะกลายเป็นภาระทางจิตใจของลุก แม่ซึ่งควรเข้มแข็งและเป็นฝ่ายให้ความรักลูก กลับเป็นฝ่ายเรียกร้องเอาความรัก จากลูกแบบไม่สิ้นสุด ลูกจะรับไม่ไหว และหลีกเลี่ยงแม่ และทำให้เกิดพฤติกรรมไม่พึงประสงค์อีกหลายอย่าง
เราเองเข้าใจอารมณ์นี้มาก เพราะเลี้ยงเดี่ยวเหมือนกัน ลูกคือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต บางครั้งเหนื่อยๆ ก่อนนอน ก็เรียกลูกมากอด มาหอม มาถามว่ารักแม่มั๊ย รักแค่ไหน พอได้ยินคำว่ารัก รักมากที่สุด ก็ชื่นใจ เหมือนเติมพลังให้ตัวเอง
ไม่ได้บอกว่าห้ามถามลูกแบบนี้นะคะ แค่ทำให้พอดี
ที่มา
https://www.facebook.com/pages/%E0%B8%9E%E0%B8%8D%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%A0%E0%B8%B2-%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%88%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B9%8C/237160756408180?ref=stream
ตอน 43 “แก้วคือกำลังใจเดียวที่มีอยู่ ในแต่ละวันของชีวิตแม่” แม่สะกดน้ำตาไว้อย่างที่สุด
พ่อกับแม่แยกทางกันตั้งแต่แก้วยังเล็กๆ แม่เป็นคนเลี้ยงดูหลัก พ่อแวะมาหาแก้วบ่อยๆ อย่างน้อยก็ต้องมี 5-6ครั้ง/เดือน เพระบ้านพ่อไม่ไกลคอนโดฯแก้วสักเท่าไร
แก้วย้ายไปอยู่โรงเรียนใหม่ตอนมัธยมฯ2ได้เกือบปีแล้ว แม่กัดฟันยอมเสียค่าเทอมแพงๆเลือกโรงเรียนนานาชาติให้ลูก เพราะคิดว่าสิ่งแวดล้อมที่ดีน่าจะช่วยให้แก้วก้าวร้าวกับแม่น้อยลง ร่วมกับยอมเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของตัวเองให้มีเวลาอยู่ร่วมกันมากขึ้น พร้อมกับปรับปรุงนิสัยให้ใจเย็นขึ้น แม่คิดว่าเรา(แม่และแก้ว)น่าจะมีสัมพันธภาพที่ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนบ้าง แต่ก็ไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงใดๆเลย...
แก้วก้าวร้าวกับแม่มาก ถ้าแม่ไม่ซื้อของให้ แก้วจะโวยวาย จะเป็นจะตาย ขึ้นเสียงด่าแม่ บางครั้งมีคำว่า “กู” แม่คนใหม่ที่พยายามควบคุมอารมณ์ก็จะนิ่งที่สุดเท่าที่ทำได้....
แม่บอกหมอด้วยน้ำเสียงที่เศร้าว่า “เป็นความผิดของแม่เองที่เคยให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกอยากได้ อยากให้เขามีความสุข ไม่อยากให้เขาขาด ตั้งแต่เสื้อผ้า รองเท้า โทรศัพท์ หรือตั๋วคอนเสิร์ตที่นั่งดีๆ แม่ก็ต้องดิ้นรนหาเส้นสายเพื่อให้ได้มา จนมาถึงตอนนี้ แม่รู้แล้วว่า สิ่งที่ให้ลูกไปนั้น เป็นสิ่งที่ไร้ค่าสำหรับเธอ (แม่เปลี่ยนสรรพนามของลูก)”
แม่นิ่งไปชั่วครู่ “เธอไม่เคยรู้ค่าของนั้นๆเลย ได้มาใช้ 2-3 ครั้งก็ทิ้งไป แต่แม่คนนี้” แม่ยกกำปั่นขึ้นมาตบที่อกตัวเองเบาๆ เสียงสั่นและดังขึ้น “ผู้หญิงคนเดียวที่ต้องทำมาหากิน ทำงานหาเงินมาให้ลูก เหน็ดเหนื่อยขนาดไหน ไม่เคยให้เขารู้เลย” แล้วคุณแม่ก็หยิบทิชชู่ซับน้ำตาที่ไหลออกมา
หมอนับถือจิตใจที่เข้มแข็งของคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวทุกคนที่หมอเจอ อาจเป็นเพราะเหตุการณ์ในชีวิตที่ผ่านมา ทำให้พวกเราแกร่ง และมีสติ การแก้ปัญหาในแต่ละวัน ไม่ใช่แค่เรื่องงานที่ยุ่งและเครียด ไหนจะหาเงิน ไหนจะต้องอยู่กับลูก ปัญหาลูกที่โรงเรียน และยังมีเรื่องกับสามีเก่า ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องระหว่างเรา(เพราะมันจบลงไปแล้ว) แต่มันเป็นเรื่องของลูกที่คุณและฉันทำไม่เหมือนกัน แต่มีผลต่อลูกอย่างมาก
ช่วงหนึ่งของบทสนทนาระหว่างหมอกับแก้ว
หมอ “ตอนต้นชั่วโมง แก้วบอกหมอว่า แก้วเศร้า มันหมายความว่าอะไรค่ะ”
แก้ว “อยู่กับแม่แล้วน่าเบื่อ แม่ขี้งอน อยู่กับพ่อสนุกกว่ามาก”
หมอ “ขี้งอนยังไงค่ะ”
แก้ว “แม่ชอบถามว่า รักแม่หรือเปล่า มันบ่อยมากจนหนูรำคาญ บางทีแม่จะมากอดหนูแต่หนูปวดท้องอยู่ หนูเบี่ยงตัวออก แม่ก็หาว่า หนูไม่รักแม่ หนูเคยเสนอไอเดียของหนูกับงานที่แม่ทำ บอกแม่ว่า แบบนี้มันเก่า เพื่อนหนูก็บอกแบบนั้น พอหนูไปบอกแม่ แม่ก็พูดว่า แม่ทำอะไรไม่เคยดีในสายตาหนูเลย”
แก้วไม่มีสีหน้าที่เห็นใจแม่เลยแม้แต่นิดเดียว
หมอ “แล้วกับพ่อหละค่ะ”
แก้ว “พ่อตลก พ่อก็มีถามบ้าง รักมั๊ยแต่ไม่มากแบบแม่ หนูบอกแม่ว่า หนูไม่อยากอยู่กับแม่ หนูอยากอยู่กับพ่อ”
หมอนึกภาพแม่ลูกคู่นี้ เหมือนคนไล่จับผีเสื้อ คนจับพยายามดิ้นรนเพื่อครอบครองผีเสื้อ แต่ยิ่งไล่ ผีเสื้อก็ยิ่งบินหนีไป หากเพียงแค่เรานิ่งสงบ เลิกเรียกร้อง ไม่ทุรนทุราย ผีเสื้ออาจบินลงมา แนบสนิทที่ข้างกายเราเอง....
ช่วงหนึ่งของบทสนทนาระหว่างแม่กับหมอ
แม่ “พ่อเขาก้าวร้าวกับแก้วมาก ตัวแม่เองเคยโดนทำร้ายร่างกายมาก่อน นี่คือสาเหตุที่เราอยู่กันไม่ได้ เมื่อไม่นานมานี้ เขาก็ทะเลาะกับพ่อ พ่อเขาโกรธมาก ตบหน้าเขาไปหลายที....แต่เธอก็ยังอยากจะไปอยู่กับคนแบบนี้”
ถึงช่วงนี้เสียงคุณแม่สั่นเครือ เพราะของรักที่สุดในหัวใจถูกทำร้าย มันเจ็บปวด....แต่ที่เจ็บปวดยิ่งกว่าก็คือลูกไม่เลือกแม่คนที่ยอมเขาทุกอย่าง
แม่ “คุณหมอรู้มั๊ย แม่เคยก้มลงกราบที่เท้าแก้วไม่รู้กี่สิบที แม่ขอร้อง ขอร้องให้แก้วหยุดกรี้ด หยุดอาละวาด แม่อ้อนวอน อ้อนวอน แต่เขาไม่สนใจฟังเลย” น้ำตาของคนเป็นแม่ไหลเอ่อเป็นทาง
แม่พรั่งพรู “เวลาเขาจะให้แม่กอด เขาเรียกแม่เหมือนหมา เขาเอามือตบที่ตักตัวเองแล้วพูดว่า มาดิ มากอดดิ”
“แก้วคือกำลังใจเดียวที่มีอยู่ ในแต่ละวันของชีวิตแม่” แม่สะกดน้ำตาไว้อย่างที่สุด
หมอ “หมอนับถือความเข้มแข็งในแต่ละช่วงของชีวิตคุณแม่จริงๆ มันหนักมาก ทั้งในอดีตจนมาถึงตอนนี้ ความพยายามอย่างมากในการแก้ปัญหาของลูก การย้ายโรงเรียนและการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิต”
หมอ “แต่สิ่งที่ลูกต้องการมากที่สุดจากคุณแม่ คนนี้ ตอนนี้ คือ ความเข้มแข็งต่อหน้าเขา เราต้องเข้มแข็งให้ลูกเห็น ไม่ใช่ความเข้มแข็งในแง่การต่อสู้ชีวิตหรือทำงานหนัก แต่คือความเข้มแข็งในจิตใจ เราต้องหยุดถามหาความรักจากลูก การร้องขอความรักคือความอ่อนแอ"
"หมอเชื่ออย่างที่สุดว่า แก้วรักแม่ ท่าทีที่เบื่อหน่ายของแก้วเมื่ออยู่กับเรามาจาก ความรู้สึกเป็นภาระของเด็กอายุ 14 เป็นภาระทางจิตใจที่เขาต้องมาแบกรับ เติมเต็ม ความต้องการความรักจากคนเป็นแม่ที่ดูเหมือนไม่เคยพอ ผู้ซึ่งจริงๆแล้วเด็กควรต้องเป็นฝ่ายเรียกร้องและต้องการ....”
“การร้องขอความรักจากลูกและการยอมก้มลงอยู่ใต้ลูก เปิดเผยความอ่อนแอ ปวกเปียกในจิตใจที่เกินกว่าลูกจะรับได้ สิ่งที่เด็ก 14 ปีจะทำได้กับความสับสนในบทบาทนั้นก็คือ การหลีกเลี่ยง เพราะการอยู่ใกล้ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยใจและรู้สึกผิดมากเกินไป.... ไม่ใช่เพราะเขาไม่รักเรา”
แล้วหมอก็คุยกับแม่และแก้วอีกหลายอย่าง เมื่อคุณแม่ตั้งสติได้แล้วได้พูดหลายๆประโยคที่หมอรู้สึกประทับใจ คุณแม่สามารถรวบรวมสติและรวบรวมสิ่งที่จะต้องกลับไปทำอย่างไม่ตกหล่นเลย
“สิ่งของไม่ใช่วิธีที่ถูกในการแสดงความรักของแม่ ความเข้มแข็งในหัวใจของแม่คือสิ่งยึดเหนี่ยวของลูก ความเชื่อมั่นในความรักของแม่และลูกจะช่วยทำให้เราสามารถมีรอยยิ้มให้แก่กันได้ ความมั่นคงในวิธีเลี้ยงลูก ไม่แสดงให้ลูกรู้สึกว่าเราด้อยค่า จะทำให้ลูกเคารพเรา...แม่คิดว่าจะพาลูกไปต่างจังหวัดพรุ่งนี้ เพื่อเริ่มสิ่งดีๆใหม่ค่ะ...”