ไม่ได้นั่งสมาธิมาเป็นระยะเวลาหลายเดือนแล้ว มาเดือนนี้ก็รู้สึกอยากจะกลับมานั่งไหมเรื่อยๆ จนเมื่อคืนอยู่ดีๆ ก็นั่งมันเลย ไม่รู้ฟิลไหน
ไม่ได้ท่องบทสวดใดๆก่อนนั่ง แค่นั่งหลับตาแล้วอยู่กับลมหายใจเลย พออยู่กับลมหายใจไปเรื่อยๆ ก็ทิ้งความคิดไป ไม่เหลืออะไร อยู่กับลมหายใจต่อไป หลับตาที่เห็นเป็นสีดำก็ไม่คิดว่าเป็นดำ ไม่คิดว่าเห็นด้วยซ้ำ แค่มันอยู่ตรงนั้น เสียงแอร์ เสียงต่างๆ ก็ไม่ใช่เสียง มันแค่เกิดขึ้น ไม่ต่างจากอาการปวดเมื่อย ณ เวลานั้นที่เกิดขึ้น มันมีค่าเท่ากับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ทุกข์ไม่สุข ไม่มีอะไรเลย
การทิ้งความคิดไปคือการทิ้งตัวชนวนที่จะทำให้เกิดทุกข์ไปใช่หรือไม่?
การนั่งแบบนี้ถ้าตอนออกจากสมาธิไม่ได้แผ่ส่วนบุญ ผิดหรือไม่?
การนั่งสมาธิโดยไม่หวังเรื่อง ผี เทวดา พลังวิเศษ แค่อยู่กับลมหายใจแบบนี้มันคือ วิทยาศาสตร์หรือปรัชญาหรือเปล่า?
เมื่อคืนผมนั่งสมาธิโดยทิ้งความคิดไว้ข้างหลัง และอยู่แต่กับลมหายใจ ....
ไม่ได้ท่องบทสวดใดๆก่อนนั่ง แค่นั่งหลับตาแล้วอยู่กับลมหายใจเลย พออยู่กับลมหายใจไปเรื่อยๆ ก็ทิ้งความคิดไป ไม่เหลืออะไร อยู่กับลมหายใจต่อไป หลับตาที่เห็นเป็นสีดำก็ไม่คิดว่าเป็นดำ ไม่คิดว่าเห็นด้วยซ้ำ แค่มันอยู่ตรงนั้น เสียงแอร์ เสียงต่างๆ ก็ไม่ใช่เสียง มันแค่เกิดขึ้น ไม่ต่างจากอาการปวดเมื่อย ณ เวลานั้นที่เกิดขึ้น มันมีค่าเท่ากับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ทุกข์ไม่สุข ไม่มีอะไรเลย
การทิ้งความคิดไปคือการทิ้งตัวชนวนที่จะทำให้เกิดทุกข์ไปใช่หรือไม่?
การนั่งแบบนี้ถ้าตอนออกจากสมาธิไม่ได้แผ่ส่วนบุญ ผิดหรือไม่?
การนั่งสมาธิโดยไม่หวังเรื่อง ผี เทวดา พลังวิเศษ แค่อยู่กับลมหายใจแบบนี้มันคือ วิทยาศาสตร์หรือปรัชญาหรือเปล่า?