เอาชนะความขี้เกียจ, ผัดวันประกันพรุ่ง..ยังไง

ทุกท่าน(คิดว่าตัวเอง)มีเวลานอนกันเพียงพอไหมครับ ถ้านอนไม่พอเป็นเพราะอะไรกันบ้างครับ จขกท อายุสี่สิบ++ พยายามนอนสามทุ่ม-ตีห้า ได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่ก็ต้องนอน บางเช้ามันก็ขี้เกียจตื่น กว่าจะตาสว่างก็ต้

เราขี้เกียจในหลายๆๆอย่าง เช่นลดน้ำหนัก หางานใหม่ เพราะคำขี้เกียจมันทำให้เราไปไหนไม่ได้ และสุดท้ายมันทำให้เราอยู่ที่เดิมม^^

แม่อายุ 73  ก็แข็งแรงปกติ  จริงๆนี่ยังถือแกว่าไม่แก่นะ ก็เห็นแข็งแรงดี เดินเหิน ทำนู่นนี่ได้ เดินไปตลาดเป็นกิโลได้ (นานๆที ถ้าแกไม่ขี้เกียจ  ปกติจะขับรถพาไป) แต่ติดที่แกชอบนอนเล่นบนเตี

เราขยันเป็นบางเรื่อง  ขี้เกียจเป็นบางอย่าง เช่น  ชอบและขยันซักผ้า  ล้างจาน แต่ไม่ชอบกวาดถูบ้าน  ไม่ชอบจัดเตียง เตียงของเราก็จะมีผ้าห่มวางยาวๆ อยู่คู่หมอนข้างแต่ไม่ได้พับ  แล

คือเรารู้สึกว่าตัวเราขี้เกียจมาก ทำอะไรเฉื่อยไปหมดคิดช้าด้วย ชอบเหม่อนอนคิดจิตรนาการไปเลื่อยพร้อมกับฟังเพลง ไม่ได้คิดจะทำเวลาว่างให้เป็นประโยชน์ เเม้ในหัวจะคิดไว้เเล้วว่าต้องทำงั้นเเต่ก็ไม่ทำ ตรงนี้คื

ดื่มชา ไม่กินยา ข่มตานอน ตื่นแล้ว อากาศไม่หนาวจนขี้เกียจลุก ไม่อุ่นจนเหนื่อยง่าย จริง ๆ อยากเสพคลิปต่าง ๆ ต่อ แต่งานหลักคืองานเขียนโค้ด ยังไม่เดิน ตอนนี้เลยต้องรีบใช้ความเงียบสงัดของกลางคืนให้คุ้มค่า

-ภูมิใจกับลูกหลานตัวเอง แล้วชอบดูถูกลูกหลานคนอื่น ว่านิสัยไม่ดี เป็นเด็กแว้น ไม่ตั้งใจเรียนหนังสือ ฯลฯ ทั้งๆที่ความจริงแล้วก็ปกติเหมือนเด็กคนอื่นทั่วไปนั่นแหล่ะ แค่ขี่มอเตอไซด์เฉยๆ ไม่ได้สร้างความเดือ

ยามบ่ายบ่าย ท้องอิ่ม หนังตาหย่อน แอบงีบนอน ได้ซักตื่น คงชื่นใส ขยันน้อย ขี้เกียจมาก ยากเหลือใจ คิดอะไร ไปเรื่อยเปื่อย .. เฮ้อ เซ็งจัง