เอาชนะความขี้เกียจ, ผัดวันประกันพรุ่ง..ยังไง

คือผมเป็นคนนึงที่ชอบพูดว่า “พรุ่งนี้จะเริ่มจริงจังละ” “พรุ่งนี้จะตื่นเช้า” “พรุ่งนี้จะเลิกขี้เกียจ” แต่พอถึงพรุ่งนี้จริงๆ… ก็เลื่อนเป็น “พรุ่งนี้ถัดไป&

เราขี้เกียจในหลายๆๆอย่าง เช่นลดน้ำหนัก หางานใหม่ เพราะคำขี้เกียจมันทำให้เราไปไหนไม่ได้ และสุดท้ายมันทำให้เราอยู่ที่เดิมม^^

คือเราเป็นเกย์นะคับออกสาวเลยแหละ เราคิดไม่ออกว่าเรียนร.ดดีมั้ยไม่ต้องเป็นทหารแค่ฝึกก็ไม่ได้ละปกติเป็นคนไม่ออกกำลังกาย+ขี้เกียจด้วยนิดนึง อีกใจนึงถ้าอนาคตทำหน้าอกก็ไปขอใบรับรองแพทย์ ไม่ต้องเป็นทหาร เ

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เป้าหมายชีวิตเปลี่ยนไปแบบเงียบๆ จากอยากตื่นเช้าไปออกกำลังกาย กลายเป็นตื่นมาแล้วถามตัวเองว่า… “งีบต่อได้ไหม” เมื่อก่อนกินคลีนจริงจัง ตอนนี้แค่กินข้าวครบมื้อก็

แม่อายุ 73  ก็แข็งแรงปกติ  จริงๆนี่ยังถือแกว่าไม่แก่นะ ก็เห็นแข็งแรงดี เดินเหิน ทำนู่นนี่ได้ เดินไปตลาดเป็นกิโลได้ (นานๆที ถ้าแกไม่ขี้เกียจ  ปกติจะขับรถพาไป) แต่ติดที่แกชอบนอนเล่นบนเตี

ทุกท่าน(คิดว่าตัวเอง)มีเวลานอนกันเพียงพอไหมครับ ถ้านอนไม่พอเป็นเพราะอะไรกันบ้างครับ จขกท อายุสี่สิบ++ พยายามนอนสามทุ่ม-ตีห้า ได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่ก็ต้องนอน บางเช้ามันก็ขี้เกียจตื่น กว่าจะตาสว่างก็ต้

คือเรารู้สึกว่าตัวเราขี้เกียจมาก ทำอะไรเฉื่อยไปหมดคิดช้าด้วย ชอบเหม่อนอนคิดจิตรนาการไปเลื่อยพร้อมกับฟังเพลง ไม่ได้คิดจะทำเวลาว่างให้เป็นประโยชน์ เเม้ในหัวจะคิดไว้เเล้วว่าต้องทำงั้นเเต่ก็ไม่ทำ ตรงนี้คื

เราขยันเป็นบางเรื่อง  ขี้เกียจเป็นบางอย่าง เช่น  ชอบและขยันซักผ้า  ล้างจาน แต่ไม่ชอบกวาดถูบ้าน  ไม่ชอบจัดเตียง เตียงของเราก็จะมีผ้าห่มวางยาวๆ อยู่คู่หมอนข้างแต่ไม่ได้พับ  แล

-ภูมิใจกับลูกหลานตัวเอง แล้วชอบดูถูกลูกหลานคนอื่น ว่านิสัยไม่ดี เป็นเด็กแว้น ไม่ตั้งใจเรียนหนังสือ ฯลฯ ทั้งๆที่ความจริงแล้วก็ปกติเหมือนเด็กคนอื่นทั่วไปนั่นแหล่ะ แค่ขี่มอเตอไซด์เฉยๆ ไม่ได้สร้างความเดือ