สวัสดีครับ ใครยังไม่ได้อ่านภาค 1 กับภาค 2 กลับไปอ่านก่อนได้นะครับ ไม่งั้นจะงงว่าสูตรที่ผมพูดถึงคือสูตรอะไร
ภาคนี้คือเรื่องที่เกิดเดือนที่ 7 ครับ เป็นเดือนที่ผมเกือบตัดสินใจผิดที่สุดในชีวิต
วันนั้นเป็นวันเสาร์ ฝนตกปรอยๆ ตอนเช้า ผมกำลังย่างหมูอยู่หน้าโรงพยาบาลตามปกติ มีผู้ชายคนหนึ่งอายุประมาณ 40 กว่า ขับกระบะสีขาวมาจอด แล้วเดินตรงมาที่ร้านผมเลยครับ
เขาไม่สั่งหมูปิ้งครับ เขายืนดูผมย่างอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดว่า
น้อง พี่ชื่อเอก พี่มีร้านอาหารตามสั่งอยู่ 3 สาขาในตัวเมือง พี่ตามกินหมูปิ้งร้านน้องมาจะเดือนนึงแล้ว พี่ขอซื้อสูตรได้ไหม พี่ให้ 50,000 บาท เอาเงินสดเลย
ผมมือสั่นเลยครับ เตาหมูเกือบล้ม
50,000 บาทนะครับ มันคือเงินเกือบ 2 เดือนที่ผมขายหมูปิ้งแบบไม่ได้หยุดเลย ผมยืนนิ่งไปเกือบ 10 วินาที แล้วตอบเขาไปว่า ขอผมกลับไปคิดก่อนได้ไหมครับพี่
คืนนั้นบ้านผมแตกเป็น 2 ฝ่ายเลยครับ
พ่อบอกว่า ขายไปเถอะลูก 50,000 เอามาซื้อรถเข็นใหม่ ซื้อเตาใหม่ เปิดอีกสาขาได้เลยนะ สูตรมันทำใหม่ได้
แม่บอกว่า ห้ามขายเด็ดขาด สูตรนี้มันคือสูตรของยาย สูตรของแม่ ที่แม่สอนลูกมา ถ้าขายไปแล้วใครก็ทำได้ แล้วร้านเราจะเหลืออะไร
ผมเองนอนไม่หลับทั้งคืนครับ ผมคิดว่า ถ้าผมขายสูตรไป แล้วพี่เอกเอาไปขายในตัวเมือง ถูกกว่าเรา อร่อยเท่าเรา ลูกค้าผมจะหายไหม ถ้าผมไม่ขาย ผมจะเสียโอกาสได้เงินก้อนไปหรือเปล่า
เช้าวันต่อมา พี่เอกกลับมาอีกรอบครับ คราวนี้เขาถือเงินมาเป็นปึกเลย ผมจำได้เลยว่าผมใจเต้นแรงมาก
ผมเลยตอบเขาไปแบบนี้ครับ ผมพูดช้าๆ เพราะกลัวเสียงสั่น
พี่เอกครับ สูตรผมขายให้พี่ไม่ได้จริงๆ ครับ มันเป็นสูตรของแม่ผม ผมขายไปแม่ผมเสียใจแน่ๆ แต่ผมมีข้อเสนออื่นให้พี่ครับ
ถ้าพี่อยากขายหมูปิ้งรสนี้ที่ร้านพี่ ผมจะทำน้ำหมักสำเร็จรูปให้พี่เองครับ พี่แค่เอาไปหมักหมูแล้วก็ย่างขายได้เลย ผมคิดพี่เดือนละเป็นรอบๆ ไม่ต้องจ่าย 50,000 ก้อนเดียว พี่ไม่ต้องเสี่ยงว่าซื้อสูตรไปแล้วจะทำอร่อยเท่าไหม ผมรับประกันรสชาติให้เหมือนร้านผมเป๊ะๆ
พี่เอกนิ่งไปพักหนึ่งครับ แล้วเขาหัวเราะ แล้วบอกว่า เออ น้องฉลาดว่ะ พี่ไม่เคยเจอแบบนี้
สรุปวันนั้นเราไม่ได้ซื้อขายสูตรกันครับ แต่เราเป็นคู่ค้ากันแทน
เดือนแรกพี่เอกสั่งน้ำหมักผมไป 100 โล ผมได้เงินเพิ่มมาอีก 15,000 บาท โดยที่ผมไม่ต้องตั้งร้านเพิ่ม ไม่ต้องย่างเพิ่มเลยครับ ผมแค่ทำน้ำหมักตอนกลางคืนหลังจากปิดร้าน ใส่ถุงแพ็คให้เขา
แม่ผมพอรู้ว่าผมไม่ได้ขายสูตร แม่ยิ้มเลยครับ แม่บอกว่า เออ แบบนี้แหละลูก เก็บของของเราไว้ แต่แบ่งให้คนอื่นได้กินด้วย
พ่อผมตอนแรกก็บ่นว่า ทำไมไม่เอา 50,000 แต่พอเห็นเงิน 15,000 เข้าทุกเดือนโดยไม่ต้องเหนื่อยเพิ่ม พ่อก็บอกว่า เออ พ่อคิดผิด ลูกคิดถูกแล้ว
ตอนนี้รายได้ผมเลยกลายเป็น 2 ทางครับ ทางแรกขายหน้าร้าน 30,000-35,000 บาท ทางที่สองขายน้ำหมักให้พี่เอกอีก 12,000-15,000 บาท รวมๆ แล้วตอนนี้ผมได้เดือนละ 45,000-50,000 บาท มากกว่าตอนเป็นมนุษย์เงินเดือนแล้วครับ
แต่ผมเหนื่อยกว่าเดิมนะครับ ผมต้องตื่นเช้ากว่าเดิม ต้องทำน้ำหมักตอนกลางคืน ต้องคุมรสชาติให้เหมือนเดิมทุกถุง ถ้าวันไหนผมทำเพี้ยนไป ร้านพี่เอกก็เสียลูกค้า ผมก็เสียเครดิต
ผมเล่าเรื่องนี้ให้ฟังเพราะอยากถามเพื่อนๆ จริงๆ ครับ
ถ้าเป็นเพื่อนๆ มีคนเอาเงิน 50,000 มาซื้อของที่พ่อแม่ให้มา เพื่อนๆ จะขายไหมครับ หรือจะทำแบบผม คือไม่ขายสูตร แต่ขายเป็นน้ำหมักแทน
ผมอยากรู้ว่าคนส่วนใหญ่คิดแบบไหน
ภาค 4 ถ้าคนยังอยากอ่าน ผมจะมาเล่าต่อว่า หลังจากผมปฏิเสธเงิน 50,000 ไปแล้ว เกิดเรื่องที่ผมไม่คิดว่าจะเจอ มีคนแอบมาซื้อหมูปิ้งผมไปวันละ 100 ไม้ แล้วเอาไปทำอะไรบางอย่าง ผมมารู้ทีหลังแล้วตกใจมาก
[ภาค 3] มีคนมาขอซื้อสูตรหมูปิ้งผม 50,000 บาท พ่อบอกให้ขาย แม่บอกห้ามขาย สุดท้ายผมตอบเขาไปแบบนี้
ภาคนี้คือเรื่องที่เกิดเดือนที่ 7 ครับ เป็นเดือนที่ผมเกือบตัดสินใจผิดที่สุดในชีวิต
วันนั้นเป็นวันเสาร์ ฝนตกปรอยๆ ตอนเช้า ผมกำลังย่างหมูอยู่หน้าโรงพยาบาลตามปกติ มีผู้ชายคนหนึ่งอายุประมาณ 40 กว่า ขับกระบะสีขาวมาจอด แล้วเดินตรงมาที่ร้านผมเลยครับ
เขาไม่สั่งหมูปิ้งครับ เขายืนดูผมย่างอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดว่า
น้อง พี่ชื่อเอก พี่มีร้านอาหารตามสั่งอยู่ 3 สาขาในตัวเมือง พี่ตามกินหมูปิ้งร้านน้องมาจะเดือนนึงแล้ว พี่ขอซื้อสูตรได้ไหม พี่ให้ 50,000 บาท เอาเงินสดเลย
ผมมือสั่นเลยครับ เตาหมูเกือบล้ม
50,000 บาทนะครับ มันคือเงินเกือบ 2 เดือนที่ผมขายหมูปิ้งแบบไม่ได้หยุดเลย ผมยืนนิ่งไปเกือบ 10 วินาที แล้วตอบเขาไปว่า ขอผมกลับไปคิดก่อนได้ไหมครับพี่
คืนนั้นบ้านผมแตกเป็น 2 ฝ่ายเลยครับ
พ่อบอกว่า ขายไปเถอะลูก 50,000 เอามาซื้อรถเข็นใหม่ ซื้อเตาใหม่ เปิดอีกสาขาได้เลยนะ สูตรมันทำใหม่ได้
แม่บอกว่า ห้ามขายเด็ดขาด สูตรนี้มันคือสูตรของยาย สูตรของแม่ ที่แม่สอนลูกมา ถ้าขายไปแล้วใครก็ทำได้ แล้วร้านเราจะเหลืออะไร
ผมเองนอนไม่หลับทั้งคืนครับ ผมคิดว่า ถ้าผมขายสูตรไป แล้วพี่เอกเอาไปขายในตัวเมือง ถูกกว่าเรา อร่อยเท่าเรา ลูกค้าผมจะหายไหม ถ้าผมไม่ขาย ผมจะเสียโอกาสได้เงินก้อนไปหรือเปล่า
เช้าวันต่อมา พี่เอกกลับมาอีกรอบครับ คราวนี้เขาถือเงินมาเป็นปึกเลย ผมจำได้เลยว่าผมใจเต้นแรงมาก
ผมเลยตอบเขาไปแบบนี้ครับ ผมพูดช้าๆ เพราะกลัวเสียงสั่น
พี่เอกครับ สูตรผมขายให้พี่ไม่ได้จริงๆ ครับ มันเป็นสูตรของแม่ผม ผมขายไปแม่ผมเสียใจแน่ๆ แต่ผมมีข้อเสนออื่นให้พี่ครับ
ถ้าพี่อยากขายหมูปิ้งรสนี้ที่ร้านพี่ ผมจะทำน้ำหมักสำเร็จรูปให้พี่เองครับ พี่แค่เอาไปหมักหมูแล้วก็ย่างขายได้เลย ผมคิดพี่เดือนละเป็นรอบๆ ไม่ต้องจ่าย 50,000 ก้อนเดียว พี่ไม่ต้องเสี่ยงว่าซื้อสูตรไปแล้วจะทำอร่อยเท่าไหม ผมรับประกันรสชาติให้เหมือนร้านผมเป๊ะๆ
พี่เอกนิ่งไปพักหนึ่งครับ แล้วเขาหัวเราะ แล้วบอกว่า เออ น้องฉลาดว่ะ พี่ไม่เคยเจอแบบนี้
สรุปวันนั้นเราไม่ได้ซื้อขายสูตรกันครับ แต่เราเป็นคู่ค้ากันแทน
เดือนแรกพี่เอกสั่งน้ำหมักผมไป 100 โล ผมได้เงินเพิ่มมาอีก 15,000 บาท โดยที่ผมไม่ต้องตั้งร้านเพิ่ม ไม่ต้องย่างเพิ่มเลยครับ ผมแค่ทำน้ำหมักตอนกลางคืนหลังจากปิดร้าน ใส่ถุงแพ็คให้เขา
แม่ผมพอรู้ว่าผมไม่ได้ขายสูตร แม่ยิ้มเลยครับ แม่บอกว่า เออ แบบนี้แหละลูก เก็บของของเราไว้ แต่แบ่งให้คนอื่นได้กินด้วย
พ่อผมตอนแรกก็บ่นว่า ทำไมไม่เอา 50,000 แต่พอเห็นเงิน 15,000 เข้าทุกเดือนโดยไม่ต้องเหนื่อยเพิ่ม พ่อก็บอกว่า เออ พ่อคิดผิด ลูกคิดถูกแล้ว
ตอนนี้รายได้ผมเลยกลายเป็น 2 ทางครับ ทางแรกขายหน้าร้าน 30,000-35,000 บาท ทางที่สองขายน้ำหมักให้พี่เอกอีก 12,000-15,000 บาท รวมๆ แล้วตอนนี้ผมได้เดือนละ 45,000-50,000 บาท มากกว่าตอนเป็นมนุษย์เงินเดือนแล้วครับ
แต่ผมเหนื่อยกว่าเดิมนะครับ ผมต้องตื่นเช้ากว่าเดิม ต้องทำน้ำหมักตอนกลางคืน ต้องคุมรสชาติให้เหมือนเดิมทุกถุง ถ้าวันไหนผมทำเพี้ยนไป ร้านพี่เอกก็เสียลูกค้า ผมก็เสียเครดิต
ผมเล่าเรื่องนี้ให้ฟังเพราะอยากถามเพื่อนๆ จริงๆ ครับ
ถ้าเป็นเพื่อนๆ มีคนเอาเงิน 50,000 มาซื้อของที่พ่อแม่ให้มา เพื่อนๆ จะขายไหมครับ หรือจะทำแบบผม คือไม่ขายสูตร แต่ขายเป็นน้ำหมักแทน
ผมอยากรู้ว่าคนส่วนใหญ่คิดแบบไหน
ภาค 4 ถ้าคนยังอยากอ่าน ผมจะมาเล่าต่อว่า หลังจากผมปฏิเสธเงิน 50,000 ไปแล้ว เกิดเรื่องที่ผมไม่คิดว่าจะเจอ มีคนแอบมาซื้อหมูปิ้งผมไปวันละ 100 ไม้ แล้วเอาไปทำอะไรบางอย่าง ผมมารู้ทีหลังแล้วตกใจมาก