สวัสดีครับ ผมขอเล่าเรื่องที่ผมเก็บไว้คนเดียวมาเกือบครึ่งปี
เมื่อ 6 เดือนก่อน ผมเป็นมนุษย์เงินเดือนคนหนึ่งในกรุงเทพ เงินเดือน 42,000 บาท ฟังดูเยอะใช่ไหมครับ แต่ชีวิตจริงของผมตอนนั้นคือ ตื่นตี 5 ครึ่ง ฝ่ารถติดไปทำงาน 2 ชั่วโมง เลิกงาน 2 ทุ่ม กลับถึงห้องเช่าก็ 4 ทุ่มกว่าแล้ว
ค่าห้อง 8,500 ค่าเดินทาง 3,000 ค่ากิน 10,000 ผ่อนรถ 7,000 ส่งให้ที่บ้าน 5,000 เหลือเก็บจริงๆ เดือนละ 2,000-3,000 บางเดือนไม่เหลือเลยครับ
ผมเหนื่อยจนเริ่มถามตัวเองทุกคืนว่า ผมทำงานไปเพื่ออะไรกันแน่
จุดเปลี่ยนคือวันหนึ่งแม่โทรมา เสียงแม่สั่นๆ บอกว่าพ่อล้มในห้องน้ำ ต้องเข้าโรงพยาบาล ผมขอลางานกลับบ้านแทบไม่ทัน วันนั้นผมขับรถกลับนครสวรรค์ทั้งน้ำตา แล้วก็ได้เห็นภาพที่ผมลืมไปนานมากแล้ว
พ่อกับแม่แก่ลงไปเยอะมาก บ้านที่เคยคึกคัก เงียบลงไปเยอะ ผมมานั่งคิดว่า ผมทิ้งพ่อแม่ให้อยู่กันสองคนเพื่อไปแลกกับเงินเดือน 42,000 ที่แทบไม่เหลือเก็บเลยเหรอ
คืนนั้นผมตัดสินใจเลยครับ ผมจะลาออก กลับมาอยู่บ้าน
วันแรกที่บอกที่ทำงาน เพื่อนทุกคนบอกว่าผมบ้า หัวหน้าบอกว่า คิดดีๆ นะ อีก 2 ปีก็ได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว พ่อแม่ผมเองก็ไม่เห็นด้วย พ่อบอกว่า เรียนจบมาตั้งสูง จะมาขายของตลาดนัดทำไม
แต่ผมตัดสินใจไปแล้วครับ
เงินเก็บก้อนสุดท้ายของผมมีอยู่ 85,000 บาท ผมเอา 15,000 ไปซื้อเตา ซื้อรถเข็นมือสอง ซื้อหมูมาลองทำสูตรกับแม่ ผมกับแม่ช่วยกันลองผิดลองถูกอยู่เป็นอาทิตย์ หมูปิ้งไม้แรกของผมไหม้ดำปี๋เลยครับ
อาทิตย์แรกที่ไปขายตลาดนัด ผมขายได้วันละ 40-60 ไม้เอง ไม้ละ 10 บาท ได้เงินวันละ 400-600 บาท หักค่าหมู ค่าถ่าน ค่าที่ เหลือกำไรไม่ถึง 200 บาท ฝนตกอีก 2 วัน ขายไม่ได้เลย ผมนั่งมองหมูปิ้งที่เหลือแล้วคิดในใจว่า ผมคิดผิดหรือเปล่าวะ
แต่ผมไม่ยอมแพ้ครับ ผมเริ่มถามลูกค้าทุกคนว่า รสชาติเป็นยังไง หวานไปไหม เค็มไปไหม ผมปรับสูตรใหม่ เปลี่ยนจากหมูติดมันเยอะๆ เป็นหมูสันคอ เพิ่มน้ำจิ้มแจ่วสูตรแม่ผมเข้าไปด้วย แล้วผมก็เริ่มจำหน้าลูกค้าได้ จำได้ว่าลุงคนนี้ชอบแบบไหม้ๆ หน่อย ป้าคนนี้ชอบแบบไม่หวาน
เดือนที่ 2 มันเริ่มเปลี่ยนครับ
ตอนนี้ 6 เดือนผ่านไป ผมขายได้วันละ 350-450 ไม้ รายได้วันละประมาณ 3,500-4,500 บาท หักค่าของ ค่าที่ ค่าน้ำมันแล้ว เหลือกำไรวันละ 1,000-1,300 บาท เดือนหนึ่งก็ประมาณ 30,000-35,000 บาท
ตัวเลขมันน้อยกว่าเงินเดือนเก่าผมจริงครับ น้อยกว่าประมาณ 7,000-10,000 บาท แต่สิ่งที่ผมได้กลับมามันเทียบกันไม่ได้เลย
ผมตื่น 6 โมงเช้า ไม่ต้องฝ่ารถติด ผมได้กินข้าวเช้าพร้อมพ่อแม่ทุกวัน ผมได้พาพ่อไปหาหมอโดยไม่ต้องลางาน ผมเลิกงาน 2 ทุ่ม แล้วนอนหลับแบบไม่ต้องกินยาแก้เครียดอีกแล้ว
ที่สำคัญที่สุด ผมไม่ต้องรอวันหยุดยาวถึงจะได้กลับบ้านอีกแล้ว เพราะบ้านคือที่ทำงานของผม
ผมไม่ได้จะบอกว่างานประจำไม่ดีนะครับ เพื่อนผมหลายคนก็มีความสุขกับงานประจำ ผมแค่อยากบอกว่า บางทีชีวิตที่ดูเหมือนถอยหลัง ในสายตาคนอื่น มันอาจจะเป็นการเดินไปข้างหน้าสำหรับเราก็ได้
ถ้าเป็นเพื่อนๆ ตอนนี้เงินเดือนเท่าไหร่ เหลือเก็บเดือนละเท่าไหร่ แล้วเคยคิดอยากกลับบ้านแบบผมไหมครับ หรือคิดว่าผมคิดผิดที่ทิ้งเงินเดือน 42,000 มา
ถ้าคนสนใจเยอะ เดี๋ยวผมจะมาเล่าต่อภาค 2 ว่า ผมทำยังไงให้จากวันละ 50 ไม้ กลายเป็นวันละ 400 ไม้ ทั้งที่ร้านข้างๆ ขายถูกกว่าผมตั้ง 2 บาท
ลาออกจากงานเงินเดือน 42000มาขายหมูปิ้ง
เมื่อ 6 เดือนก่อน ผมเป็นมนุษย์เงินเดือนคนหนึ่งในกรุงเทพ เงินเดือน 42,000 บาท ฟังดูเยอะใช่ไหมครับ แต่ชีวิตจริงของผมตอนนั้นคือ ตื่นตี 5 ครึ่ง ฝ่ารถติดไปทำงาน 2 ชั่วโมง เลิกงาน 2 ทุ่ม กลับถึงห้องเช่าก็ 4 ทุ่มกว่าแล้ว
ค่าห้อง 8,500 ค่าเดินทาง 3,000 ค่ากิน 10,000 ผ่อนรถ 7,000 ส่งให้ที่บ้าน 5,000 เหลือเก็บจริงๆ เดือนละ 2,000-3,000 บางเดือนไม่เหลือเลยครับ
ผมเหนื่อยจนเริ่มถามตัวเองทุกคืนว่า ผมทำงานไปเพื่ออะไรกันแน่
จุดเปลี่ยนคือวันหนึ่งแม่โทรมา เสียงแม่สั่นๆ บอกว่าพ่อล้มในห้องน้ำ ต้องเข้าโรงพยาบาล ผมขอลางานกลับบ้านแทบไม่ทัน วันนั้นผมขับรถกลับนครสวรรค์ทั้งน้ำตา แล้วก็ได้เห็นภาพที่ผมลืมไปนานมากแล้ว
พ่อกับแม่แก่ลงไปเยอะมาก บ้านที่เคยคึกคัก เงียบลงไปเยอะ ผมมานั่งคิดว่า ผมทิ้งพ่อแม่ให้อยู่กันสองคนเพื่อไปแลกกับเงินเดือน 42,000 ที่แทบไม่เหลือเก็บเลยเหรอ
คืนนั้นผมตัดสินใจเลยครับ ผมจะลาออก กลับมาอยู่บ้าน
วันแรกที่บอกที่ทำงาน เพื่อนทุกคนบอกว่าผมบ้า หัวหน้าบอกว่า คิดดีๆ นะ อีก 2 ปีก็ได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว พ่อแม่ผมเองก็ไม่เห็นด้วย พ่อบอกว่า เรียนจบมาตั้งสูง จะมาขายของตลาดนัดทำไม
แต่ผมตัดสินใจไปแล้วครับ
เงินเก็บก้อนสุดท้ายของผมมีอยู่ 85,000 บาท ผมเอา 15,000 ไปซื้อเตา ซื้อรถเข็นมือสอง ซื้อหมูมาลองทำสูตรกับแม่ ผมกับแม่ช่วยกันลองผิดลองถูกอยู่เป็นอาทิตย์ หมูปิ้งไม้แรกของผมไหม้ดำปี๋เลยครับ
อาทิตย์แรกที่ไปขายตลาดนัด ผมขายได้วันละ 40-60 ไม้เอง ไม้ละ 10 บาท ได้เงินวันละ 400-600 บาท หักค่าหมู ค่าถ่าน ค่าที่ เหลือกำไรไม่ถึง 200 บาท ฝนตกอีก 2 วัน ขายไม่ได้เลย ผมนั่งมองหมูปิ้งที่เหลือแล้วคิดในใจว่า ผมคิดผิดหรือเปล่าวะ
แต่ผมไม่ยอมแพ้ครับ ผมเริ่มถามลูกค้าทุกคนว่า รสชาติเป็นยังไง หวานไปไหม เค็มไปไหม ผมปรับสูตรใหม่ เปลี่ยนจากหมูติดมันเยอะๆ เป็นหมูสันคอ เพิ่มน้ำจิ้มแจ่วสูตรแม่ผมเข้าไปด้วย แล้วผมก็เริ่มจำหน้าลูกค้าได้ จำได้ว่าลุงคนนี้ชอบแบบไหม้ๆ หน่อย ป้าคนนี้ชอบแบบไม่หวาน
เดือนที่ 2 มันเริ่มเปลี่ยนครับ
ตอนนี้ 6 เดือนผ่านไป ผมขายได้วันละ 350-450 ไม้ รายได้วันละประมาณ 3,500-4,500 บาท หักค่าของ ค่าที่ ค่าน้ำมันแล้ว เหลือกำไรวันละ 1,000-1,300 บาท เดือนหนึ่งก็ประมาณ 30,000-35,000 บาท
ตัวเลขมันน้อยกว่าเงินเดือนเก่าผมจริงครับ น้อยกว่าประมาณ 7,000-10,000 บาท แต่สิ่งที่ผมได้กลับมามันเทียบกันไม่ได้เลย
ผมตื่น 6 โมงเช้า ไม่ต้องฝ่ารถติด ผมได้กินข้าวเช้าพร้อมพ่อแม่ทุกวัน ผมได้พาพ่อไปหาหมอโดยไม่ต้องลางาน ผมเลิกงาน 2 ทุ่ม แล้วนอนหลับแบบไม่ต้องกินยาแก้เครียดอีกแล้ว
ที่สำคัญที่สุด ผมไม่ต้องรอวันหยุดยาวถึงจะได้กลับบ้านอีกแล้ว เพราะบ้านคือที่ทำงานของผม
ผมไม่ได้จะบอกว่างานประจำไม่ดีนะครับ เพื่อนผมหลายคนก็มีความสุขกับงานประจำ ผมแค่อยากบอกว่า บางทีชีวิตที่ดูเหมือนถอยหลัง ในสายตาคนอื่น มันอาจจะเป็นการเดินไปข้างหน้าสำหรับเราก็ได้
ถ้าเป็นเพื่อนๆ ตอนนี้เงินเดือนเท่าไหร่ เหลือเก็บเดือนละเท่าไหร่ แล้วเคยคิดอยากกลับบ้านแบบผมไหมครับ หรือคิดว่าผมคิดผิดที่ทิ้งเงินเดือน 42,000 มา
ถ้าคนสนใจเยอะ เดี๋ยวผมจะมาเล่าต่อภาค 2 ว่า ผมทำยังไงให้จากวันละ 50 ไม้ กลายเป็นวันละ 400 ไม้ ทั้งที่ร้านข้างๆ ขายถูกกว่าผมตั้ง 2 บาท