สวัสดีค่ะ อยากมาขอพื้นที่ระบายและขอคำแนะนำจากพี่ๆ ใน Pantip ค่ะ ตอนนี้รู้สึกหนักอึ้งและหมดแรงกับปัญหาครอบครัวมากๆ
เรื่องมีอยู่ว่า พ่อกับแม่แยกทางกันเพราะพ่อติดสุราและยาเสพติดหนักมาก ที่ผ่านมาพ่อส่งเสียแค่เรื่องเงิน แต่ไม่เคยแสดงความรักหรือความภูมิใจในตัวเราเลย ความอบอุ่นส่วนใหญ่เราได้มาจากตาและยายที่เลี้ยงดูมา เราพยายามทำดีที่สุดทุกอย่าง เป็นนักร้องวงดนตรีมหาลัย ตั้งใจเรียนจนจบมีปริญญา สิ่งที่พ่อช่วยคือใช้ชื่อออกรถมอเตอร์ไซค์และโทรศัพท์ให้ แต่เราเป็นคนรับผิดชอบผ่อนชำระเองทุกบาททุกสตางค์ ไม่เคยเบียดเบียนเงินเขาเลย
จนกระทั่งเจ้าของบริษัทที่พ่อทำงานอยู่ เห็นว่าพ่อติดยาหนักและเห็นใจเราที่พึ่งเรียนจบ เจ้าของบริษัทเลยเมตตาช่วยพาพ่อไปบำบัดที่ถ้ำกระบอก เพราะอยากช่วยเราและช่วยพนักงาน แต่พอกลับมาพ่อก็อาการหนักกว่าเดิม จนบริษัทไม่ไหวเพราะพ่อขาดงานเป็นอาทิตย์ ตอนนี้พ่อยอมออกจากงาน หนี้สินท่วมหัว ญาติพี่น้องฝ่ายพ่อไม่มีใครเอาแล้ว และไม่มีแม้แต่เงินกินข้าว
และอีกปัญหาใหญ่คือ แม่ที่เลิกกับพ่อไปแล้ว แต่ยังตัดพ่อไม่ขาด คอยเอาเงินให้พ่อยืม คอยทำ1กับข้าวให้เราเอาไปส่ง และชอบเอาชื่อเราไปอ้างกับคนอื่น เช่น "เดี๋ยวให้ลูกขายทองช่วย" หรือบังคับให้เราไปเยี่ยม ไปกล่อมพ่อ ทั้งที่พ่อไม่เคยฟังใครและมีอาการระแวงไปหมดแล้ว เราเตือนเท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์ จนเราไม่ไหวและขอปฏิเสธที่จะไม่เข้าไปยุ่งกับวงจรนี้อีก
แต่แม่กลับหาว่าเราไม่ช่วย ไม่ให้กำลังใจพ่อ จนเราเหนื่อยทั้งกายทั้งใจ เคยเกิดอุบัติเหตุเกือบจะเสียชีวิตมาแล้วด้วยซ้ำ จนมีบางช่วงที่คิดว่าทำไมเราถึงรอดมาเพื่อเจอเรื่องแบบนี้ ทำให้ไม่อยากอยู่เลย
ตอนนี้เราอยากจะเปลี่ยนนามสกุลไปใช้นามสกุลของแม่หรือตา-ยาย และขอถอยออกมาไม่ขอรับรู้เรื่องของพ่ออีกแล้ว ส่วนเรื่องแม่ แม่เองก็ติดอยู่ในวงจรที่คอยช่วยเหลือและดึงเราเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยตลอดเวลา แม่บอกเลิกพ่อแต่มือยังคอยช่วย จนบางทีจะให้เราตามไปดูเรื่องขายทอง ไปห้องพ่อด้วยกันตลอด มีแต่สิ่งที่แม่อยากทำแล้วพยายามดึงเราเข้าไปร่วมด้วยทุกครั้ง ทั้งที่เราช่วยมาเต็มที่ในส่วนที่ควรทำแล้ว
อยากถามพี่ๆ ว่า การที่เราเลือกถอยออกมาปกป้องชีวิตและสุขภาพจิตตัวเองแบบนี้ เราเป็นลูกที่เนรคุณไหมคะ? และมีวิธีจัดการกับความรู้สึกผิด หรือจัดการกับแม่ที่ชอบลากเรากลับไปในวงจรนี้ยังไงได้บ้าง?
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและให้คำแนะนำนะคะ
หัวข้อ: ทำหน้าที่ลูกเต็มที่แล้ว แต่ต้องตัดใจถอยออกมาจากพ่อที่ติดยาหนักกับแม่ที่ไม่ยอมตัดขาด... แบบนี้เรียกว่าเนรคุณไหม?
เรื่องมีอยู่ว่า พ่อกับแม่แยกทางกันเพราะพ่อติดสุราและยาเสพติดหนักมาก ที่ผ่านมาพ่อส่งเสียแค่เรื่องเงิน แต่ไม่เคยแสดงความรักหรือความภูมิใจในตัวเราเลย ความอบอุ่นส่วนใหญ่เราได้มาจากตาและยายที่เลี้ยงดูมา เราพยายามทำดีที่สุดทุกอย่าง เป็นนักร้องวงดนตรีมหาลัย ตั้งใจเรียนจนจบมีปริญญา สิ่งที่พ่อช่วยคือใช้ชื่อออกรถมอเตอร์ไซค์และโทรศัพท์ให้ แต่เราเป็นคนรับผิดชอบผ่อนชำระเองทุกบาททุกสตางค์ ไม่เคยเบียดเบียนเงินเขาเลย
จนกระทั่งเจ้าของบริษัทที่พ่อทำงานอยู่ เห็นว่าพ่อติดยาหนักและเห็นใจเราที่พึ่งเรียนจบ เจ้าของบริษัทเลยเมตตาช่วยพาพ่อไปบำบัดที่ถ้ำกระบอก เพราะอยากช่วยเราและช่วยพนักงาน แต่พอกลับมาพ่อก็อาการหนักกว่าเดิม จนบริษัทไม่ไหวเพราะพ่อขาดงานเป็นอาทิตย์ ตอนนี้พ่อยอมออกจากงาน หนี้สินท่วมหัว ญาติพี่น้องฝ่ายพ่อไม่มีใครเอาแล้ว และไม่มีแม้แต่เงินกินข้าว
และอีกปัญหาใหญ่คือ แม่ที่เลิกกับพ่อไปแล้ว แต่ยังตัดพ่อไม่ขาด คอยเอาเงินให้พ่อยืม คอยทำ1กับข้าวให้เราเอาไปส่ง และชอบเอาชื่อเราไปอ้างกับคนอื่น เช่น "เดี๋ยวให้ลูกขายทองช่วย" หรือบังคับให้เราไปเยี่ยม ไปกล่อมพ่อ ทั้งที่พ่อไม่เคยฟังใครและมีอาการระแวงไปหมดแล้ว เราเตือนเท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์ จนเราไม่ไหวและขอปฏิเสธที่จะไม่เข้าไปยุ่งกับวงจรนี้อีก
แต่แม่กลับหาว่าเราไม่ช่วย ไม่ให้กำลังใจพ่อ จนเราเหนื่อยทั้งกายทั้งใจ เคยเกิดอุบัติเหตุเกือบจะเสียชีวิตมาแล้วด้วยซ้ำ จนมีบางช่วงที่คิดว่าทำไมเราถึงรอดมาเพื่อเจอเรื่องแบบนี้ ทำให้ไม่อยากอยู่เลย
ตอนนี้เราอยากจะเปลี่ยนนามสกุลไปใช้นามสกุลของแม่หรือตา-ยาย และขอถอยออกมาไม่ขอรับรู้เรื่องของพ่ออีกแล้ว ส่วนเรื่องแม่ แม่เองก็ติดอยู่ในวงจรที่คอยช่วยเหลือและดึงเราเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยตลอดเวลา แม่บอกเลิกพ่อแต่มือยังคอยช่วย จนบางทีจะให้เราตามไปดูเรื่องขายทอง ไปห้องพ่อด้วยกันตลอด มีแต่สิ่งที่แม่อยากทำแล้วพยายามดึงเราเข้าไปร่วมด้วยทุกครั้ง ทั้งที่เราช่วยมาเต็มที่ในส่วนที่ควรทำแล้ว
อยากถามพี่ๆ ว่า การที่เราเลือกถอยออกมาปกป้องชีวิตและสุขภาพจิตตัวเองแบบนี้ เราเป็นลูกที่เนรคุณไหมคะ? และมีวิธีจัดการกับความรู้สึกผิด หรือจัดการกับแม่ที่ชอบลากเรากลับไปในวงจรนี้ยังไงได้บ้าง?
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและให้คำแนะนำนะคะ