ปรับความคิดของตัวเรายังไงดี

เราเป็นคนที่มีน้ำหนักชั่งล่าสุดที่ 120 กก. ซึ่งตอนนี้เราไม่ได้ชั่งน้ำหนักมานานแล้ว ครั้งล่าสุดห่างจากครั้งก่อนที่ชั่งได้ 120 กก. นานถึง ปีกว่า ก็ยังอยู่ประมาณ 122-123 กก. ทุกครั้งที่ออกไปพบเจอผู้คน เราต้องได้รับสายตาแบบหัวเราะ ขำๆ บางทีก็มาพร้อมกับคำถามว่า หนักถึง 200 โลรึยัง หรือบางครั้งก็จะเป็นเสียงแว่วๆ มา แบบคนนินทา แต่เราได้ยิน เพราะเสียงเขาไม่ได้กระซิบ แค่พูดกับเพื่อนแบบเสียงปกติ พอเราหันไปตามเสียง เขาก็จะหัวเราะกันคิกคักๆ
ส่วนเราไม่ได้นิ่งนอนใจ เราพยายามลด นน. ด้วยการ ทานน้อย วันละ 1-2 มื้อ พออิ่มเท่านั้น ไม่ได้กินจนแน่นท้องเลย แล้วเราก็เดินวันละ 10,000 ก้าว ด้วยการนับของสมาร์ทวอช แต่น้ำหนักของเราก็ไม่ยุบลงเลย ร่างกายมันก็ยังอ้วนเหมือนเดิม หรือเป็นเพราะเรายังมีวินัยไม่เพียงพอ บางครั้งอยากหายาลดมากินเหมือนกัน ให้มันลดเยอะๆ แต่ก็กลัวมาก กับยาบางตัว ไม่กล้ากิน แต่พอต้องไปเจอกับสายตา คำพูด ของคนอื่น เราก็เก็บเอามาคิดทุกครั้ง พยายามจะลืม ก็ลืมไม่ได้ บางครั้ง เราเก็บมาคิดเป็นเดือนๆ กับคำพูดของคนคนเดียว กว่าจะลืมก็เพราะทำงานให้หนัก ถึงจะลืมได้ พอลืมคำพูดของคนนี้ ก็มีคำพูดของอีกคนมาคิดอยู่ดี จนตอนี้เราไม่อยากออกไปเจอใครเลย แต่ก็เป็นไปไม่ได้ พยายามจะทำงานครีเอทีฟ ที่ไม่ต้องออกไปเจอใคร แต่เมื่อออกไปที่ไร ก็ได้คำพูดและสายตาแบบนั้นมาตลอดเลย  
เราไม่ได้อยากให้เขาหยุดพูด เราแค่ไม่อยากเอาคำพูดและสายตาของพวกเขามาคิดมากให้ปวดใจแค่นั้นเอง แต่ก็ทำไม่ได้สักที