# เวรยามคืนสุดท้าย
สมชายทำงานเป็นยามเฝ้าโกดังเก็บสินค้าแห่งหนึ่งมานานหลายปี
โกดังตั้งอยู่ห่างจากชุมชน มีรั้วสูงและพื้นที่กว้างมาก
หน้าที่ของเขาคือเดินตรวจรอบโกดังทุกสองชั่วโมง และบันทึกเหตุการณ์ลงในสมุดเวร
คืนหนึ่ง หัวหน้ารักษาความปลอดภัยแจ้งว่า
“คืนนี้มีของเข้าล็อตใหญ่ อย่าให้ใครเข้ามาในพื้นที่เด็ดขาด ถ้าเห็นคนแปลกหน้าให้โทรหาผมทันที”
สมชายรับทราบและเริ่มปฏิบัติหน้าที่
เวลาประมาณเที่ยงคืน เขาเดินตรวจบริเวณด้านหลังโกดัง
ทันใดนั้น ไฟฉายของเขาส่องไปเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างประตูเหล็ก
ชายคนนั้นสวมชุดพนักงานเก่า ๆ และยืนนิ่งหันหลังให้
สมชายตะโกนถาม
“ใครน่ะ มาทำอะไรตรงนี้”
ชายคนนั้นไม่ตอบ
แต่กลับยกมือขึ้นชี้ไปที่ประตูโกดัง
สมชายเดินเข้าไปใกล้และถามอีกครั้ง
“คุณเป็นพนักงานที่นี่หรือเปล่า”
ชายคนนั้นค่อย ๆ หันหน้ากลับมา
ใบหน้าของเขาซีดขาว ดวงตาลึกโบ๋ และมีรอยเลือดไหลจากศีรษะ
สมชายตกใจจนวิ่งหนีกลับป้อมยาม
เขารีบโทรหาหัวหน้า แต่หัวหน้ากลับพูดด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ
“คืนนี้อย่าเดินไปด้านหลังอีกนะ”
สมชายถามว่าทำไม
หัวหน้าตอบว่า
“เพราะเมื่อห้าปีก่อน เคยมีพนักงานเสียชีวิตตรงนั้น”
คืนนั้นสมชายไม่กล้าออกไปตรวจอีก
จนกระทั่งเวลาตีสาม เสียงวิทยุสื่อสารดังขึ้น
“ป้อมยามครับ... ช่วยเปิดประตูให้หน่อย”
เป็นเสียงผู้ชาย
สมชายถามว่าใคร
เสียงนั้นตอบว่า
“ผมเป็นพนักงานกะดึกครับ ผมติดอยู่ข้างใน”
สมชายมองจอมอนิเตอร์ พบชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูโกดังจริง ๆ
เขาจึงหยิบกุญแจและเดินไปเปิดประตู
เมื่อเปิดออก ชายคนนั้นกลับไม่มีเงา
สมชายรีบถอยหลัง
ชายคนนั้นยิ้มแล้วพูดว่า
“ขอบคุณครับ ผมรอมานานแล้ว”
ทันใดนั้นไฟในโกดังทุกดวงก็ดับลง
มีเสียงเครื่องจักรทำงานดังขึ้น ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ด้านใน
สมชายวิ่งกลับป้อมยามและเปิดสมุดเวรเพื่อเขียนรายงาน
แต่เมื่อเปิดไปยังหน้าวันที่ปัจจุบัน เขากลับพบว่ามีข้อความเขียนอยู่ก่อนแล้ว
‘คืนสุดท้ายของสมชาย’
เขารีบพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อย ๆ
จนพบรายงานเก่าเมื่อห้าปีก่อน
รายงานระบุว่า พนักงานรักษาความปลอดภัยชื่อสมชายเสียชีวิตจากอุบัติเหตุในโกดัง ระหว่างปฏิบัติหน้าที่กะกลางคืน
ผู้พบศพคือหัวหน้ารักษาความปลอดภัย
สมชายเริ่มหายใจไม่ออก
เขาหยิบโทรศัพท์โทรหาหัวหน้าอีกครั้ง
ปลายสายรับและพูดว่า
“เอ็งยังไม่กลับอีกเหรอ”
สมชายถามทั้งน้ำตาว่า
“ผมตายไปแล้วจริง ๆ เหรอครับ”
หัวหน้าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“เอ็งไม่ต้องเฝ้าโกดังแล้วสมชาย กลับบ้านได้แล้ว”
สมชายวางสายและมองออกไปนอกหน้าต่าง
มีคนงานหลายสิบคนยืนเรียงแถวอยู่หน้าประตูโกดัง
ทุกคนสวมชุดเก่า ๆ และมีบาดแผลตามร่างกาย
ชายคนที่ยืนอยู่หน้าสุดคือคนที่สมชายเห็นตั้งแต่เที่ยงคืน
เขายิ้มและยกมือขึ้นเรียก
“หมดเวรแล้วพี่... ไปกับพวกเราเถอะ”
เช้าวันรุ่งขึ้น หัวหน้ารักษาความปลอดภัยเข้ามาตรวจโกดัง
เขาพบสมุดเวรเปิดค้างอยู่บนโต๊ะ
หน้าสุดท้ายมีข้อความเขียนด้วยลายมือของสมชายว่า
‘คืนนี้ไม่มีใครเข้ามาในโกดังครับ ทุกคนกลับบ้านกันหมดแล้ว’
แต่ในภาพจากกล้องวงจรปิด
มีชายคนหนึ่งกำลังเดินตรวจโกดังอยู่ตามลำพัง
และทุกครั้งที่เขาเดินผ่านกล้อง เขาจะหยุดยืน หันหน้ามายิ้มให้กล้องเสมอ
ราวกับรู้ว่ามีใครบางคนกำลังมองเขาอยู่
เวรยามคืนสุดท้าย
สมชายทำงานเป็นยามเฝ้าโกดังเก็บสินค้าแห่งหนึ่งมานานหลายปี
โกดังตั้งอยู่ห่างจากชุมชน มีรั้วสูงและพื้นที่กว้างมาก
หน้าที่ของเขาคือเดินตรวจรอบโกดังทุกสองชั่วโมง และบันทึกเหตุการณ์ลงในสมุดเวร
คืนหนึ่ง หัวหน้ารักษาความปลอดภัยแจ้งว่า
“คืนนี้มีของเข้าล็อตใหญ่ อย่าให้ใครเข้ามาในพื้นที่เด็ดขาด ถ้าเห็นคนแปลกหน้าให้โทรหาผมทันที”
สมชายรับทราบและเริ่มปฏิบัติหน้าที่
เวลาประมาณเที่ยงคืน เขาเดินตรวจบริเวณด้านหลังโกดัง
ทันใดนั้น ไฟฉายของเขาส่องไปเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างประตูเหล็ก
ชายคนนั้นสวมชุดพนักงานเก่า ๆ และยืนนิ่งหันหลังให้
สมชายตะโกนถาม
“ใครน่ะ มาทำอะไรตรงนี้”
ชายคนนั้นไม่ตอบ
แต่กลับยกมือขึ้นชี้ไปที่ประตูโกดัง
สมชายเดินเข้าไปใกล้และถามอีกครั้ง
“คุณเป็นพนักงานที่นี่หรือเปล่า”
ชายคนนั้นค่อย ๆ หันหน้ากลับมา
ใบหน้าของเขาซีดขาว ดวงตาลึกโบ๋ และมีรอยเลือดไหลจากศีรษะ
สมชายตกใจจนวิ่งหนีกลับป้อมยาม
เขารีบโทรหาหัวหน้า แต่หัวหน้ากลับพูดด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ
“คืนนี้อย่าเดินไปด้านหลังอีกนะ”
สมชายถามว่าทำไม
หัวหน้าตอบว่า
“เพราะเมื่อห้าปีก่อน เคยมีพนักงานเสียชีวิตตรงนั้น”
คืนนั้นสมชายไม่กล้าออกไปตรวจอีก
จนกระทั่งเวลาตีสาม เสียงวิทยุสื่อสารดังขึ้น
“ป้อมยามครับ... ช่วยเปิดประตูให้หน่อย”
เป็นเสียงผู้ชาย
สมชายถามว่าใคร
เสียงนั้นตอบว่า
“ผมเป็นพนักงานกะดึกครับ ผมติดอยู่ข้างใน”
สมชายมองจอมอนิเตอร์ พบชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูโกดังจริง ๆ
เขาจึงหยิบกุญแจและเดินไปเปิดประตู
เมื่อเปิดออก ชายคนนั้นกลับไม่มีเงา
สมชายรีบถอยหลัง
ชายคนนั้นยิ้มแล้วพูดว่า
“ขอบคุณครับ ผมรอมานานแล้ว”
ทันใดนั้นไฟในโกดังทุกดวงก็ดับลง
มีเสียงเครื่องจักรทำงานดังขึ้น ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ด้านใน
สมชายวิ่งกลับป้อมยามและเปิดสมุดเวรเพื่อเขียนรายงาน
แต่เมื่อเปิดไปยังหน้าวันที่ปัจจุบัน เขากลับพบว่ามีข้อความเขียนอยู่ก่อนแล้ว
‘คืนสุดท้ายของสมชาย’
เขารีบพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อย ๆ
จนพบรายงานเก่าเมื่อห้าปีก่อน
รายงานระบุว่า พนักงานรักษาความปลอดภัยชื่อสมชายเสียชีวิตจากอุบัติเหตุในโกดัง ระหว่างปฏิบัติหน้าที่กะกลางคืน
ผู้พบศพคือหัวหน้ารักษาความปลอดภัย
สมชายเริ่มหายใจไม่ออก
เขาหยิบโทรศัพท์โทรหาหัวหน้าอีกครั้ง
ปลายสายรับและพูดว่า
“เอ็งยังไม่กลับอีกเหรอ”
สมชายถามทั้งน้ำตาว่า
“ผมตายไปแล้วจริง ๆ เหรอครับ”
หัวหน้าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“เอ็งไม่ต้องเฝ้าโกดังแล้วสมชาย กลับบ้านได้แล้ว”
สมชายวางสายและมองออกไปนอกหน้าต่าง
มีคนงานหลายสิบคนยืนเรียงแถวอยู่หน้าประตูโกดัง
ทุกคนสวมชุดเก่า ๆ และมีบาดแผลตามร่างกาย
ชายคนที่ยืนอยู่หน้าสุดคือคนที่สมชายเห็นตั้งแต่เที่ยงคืน
เขายิ้มและยกมือขึ้นเรียก
“หมดเวรแล้วพี่... ไปกับพวกเราเถอะ”
เช้าวันรุ่งขึ้น หัวหน้ารักษาความปลอดภัยเข้ามาตรวจโกดัง
เขาพบสมุดเวรเปิดค้างอยู่บนโต๊ะ
หน้าสุดท้ายมีข้อความเขียนด้วยลายมือของสมชายว่า
‘คืนนี้ไม่มีใครเข้ามาในโกดังครับ ทุกคนกลับบ้านกันหมดแล้ว’
แต่ในภาพจากกล้องวงจรปิด
มีชายคนหนึ่งกำลังเดินตรวจโกดังอยู่ตามลำพัง
และทุกครั้งที่เขาเดินผ่านกล้อง เขาจะหยุดยืน หันหน้ามายิ้มให้กล้องเสมอ
ราวกับรู้ว่ามีใครบางคนกำลังมองเขาอยู่