“เมย์” เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่บ้านเช่าหลังเล็ก ๆ แถวชานเมือง ค่าเช่าถูกกว่าบ้านหลังอื่นเกือบครึ่ง
เจ้าของบ้านเป็นหญิงชราที่ดูใจดี แต่ก่อนส่งกุญแจให้ เธอกลับพูดประโยคแปลก ๆ
“อยู่คนเดียวใช่ไหมลูก?”
“ใช่ค่ะ”
“ถ้าได้ยินเสียงเด็กเรียกตอนกลางคืน อย่าขานรับนะ”
เมย์หัวเราะเบา ๆ คิดว่าคุณยายคงพูดเล่น
บ้านหลังนี้มีสองห้องนอน ห้องหนึ่งเป็นห้องนอนของเมย์ อีกห้องถูกล็อกไว้ เจ้าของบ้านบอกว่าเป็นห้องเก็บของ
คืนแรกผ่านไปอย่างสงบ
คืนที่สอง เมย์เริ่มได้ยินเสียงเหมือนลูกบอลกลิ้งอยู่บนพื้น
กึก... กึก... กึก...
เสียงดังมาจากใต้เตียง
เธอก้มลงมอง แต่ไม่พบอะไร
คืนที่สาม เสียงนั้นกลับมาอีกครั้ง
คราวนี้มีเสียงเด็กผู้หญิงหัวเราะเบา ๆ
“คิก... คิก...”
เมย์รีบเปิดไฟ แต่ห้องกลับเงียบสนิท
เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเพลงกลบเสียง ก่อนจะหลับไป
เวลาประมาณตีสาม
“พี่เมย์...”
เสียงเด็กผู้หญิงกระซิบอยู่ข้างหู
เมย์สะดุ้งตื่น
“พี่เมย์...ช่วยหนูด้วย...”
เธอค่อย ๆ หันไปมองข้างเตียง
ไม่มีใคร
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
“หนูอยู่ข้างล่าง...”
เมย์ก้มลงมองใต้เตียง
ความมืดสนิท
แต่มีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องเธออยู่
เธอกรีดร้องและกระโดดลงจากเตียง วิ่งออกจากห้องทันที
เมื่อเปิดประตูออกไป เธอกลับพบว่าทางเดินยาวผิดปกติ
ประตูห้องเก็บของที่เคยล็อกไว้เปิดแง้มอยู่
จากข้างในมีเสียงเด็กหัวเราะ
เมย์ค่อย ๆ เดินเข้าไป
ภายในห้องมีของเล่นเก่า ๆ ตุ๊กตาผ้าขาด ๆ และรูปถ่ายครอบครัวหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ
ในรูปมีหญิงชรา ผู้ชายวัยกลางคน และเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ
ด้านหลังรูปเขียนว่า
“วันเกิดครบ 6 ขวบของน้องพลอย”
ทันใดนั้น เสียงเด็กก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“พี่เมย์...เห็นแม่หนูไหม?”
เมย์หันกลับไป
เด็กผู้หญิงผมยาวในชุดนอนสีขาวยืนอยู่ตรงประตู
ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาดำสนิท
“หนูหายใจไม่ออก...”
เมย์วิ่งหนีออกจากบ้านทั้งที่ยังไม่ได้ใส่รองเท้า
เช้าวันต่อมา เธอไปหาคุณยายเจ้าของบ้านและเล่าเรื่องทั้งหมด
คุณยายเงียบไปนาน ก่อนจะพาเมย์ไปดูห้องเก็บของ
“เด็กคนนั้นเป็นหลานยายเอง”
คุณยายเล่าว่าเมื่อสิบปีก่อน เด็กหญิงพลอยเล่นซ่อนหากับแม่ แล้วเข้าไปซ่อนในหีบไม้เก่า ๆ ใต้เตียง
ฝาหีบปิดลงโดยไม่ได้ตั้งใจ
กว่าคนในบ้านจะรู้ เด็กก็เสียชีวิตแล้ว
หลังจากนั้น แม่ของเด็กก็เสียสติและย้ายออกไป
ส่วนคุณยายยังคงเก็บห้องนั้นไว้เหมือนเดิม
เมย์ถามเสียงสั่น
“แล้วทำไมคุณยายถึงปล่อยให้หนูมาอยู่ที่นี่คะ?”
หญิงชราก้มหน้า
“ยายคิดว่าเขาคงไม่รบกวนใครแล้ว”
เมย์ตัดสินใจย้ายออกทันที
คืนนั้น เธอกลับไปเก็บของเป็นครั้งสุดท้าย
ขณะกำลังพับเสื้อผ้า เสียงเด็กก็ดังขึ้นจากใต้เตียง
“พี่เมย์...”
เธอหยุดนิ่ง
“พี่เมย์...หนูไม่ได้อยู่ในหีบแล้วนะ”
เมย์ค่อย ๆ ก้มลงมอง
ใต้เตียงว่างเปล่า
แต่เสียงเด็กยังคงดังต่อ
“หนูอยู่ในกระเป๋าพี่ต่างหาก...”
เมย์หันขวับไปมองกระเป๋าเดินทาง
ซิปค่อย ๆ เปิดออกเอง
และมีมือเล็ก ๆ ซีดขาวยื่นออกมาจากข้างใน
.
.
.
เสียงเรียกจากใต้เตียง
เจ้าของบ้านเป็นหญิงชราที่ดูใจดี แต่ก่อนส่งกุญแจให้ เธอกลับพูดประโยคแปลก ๆ
“อยู่คนเดียวใช่ไหมลูก?”
“ใช่ค่ะ”
“ถ้าได้ยินเสียงเด็กเรียกตอนกลางคืน อย่าขานรับนะ”
เมย์หัวเราะเบา ๆ คิดว่าคุณยายคงพูดเล่น
บ้านหลังนี้มีสองห้องนอน ห้องหนึ่งเป็นห้องนอนของเมย์ อีกห้องถูกล็อกไว้ เจ้าของบ้านบอกว่าเป็นห้องเก็บของ
คืนแรกผ่านไปอย่างสงบ
คืนที่สอง เมย์เริ่มได้ยินเสียงเหมือนลูกบอลกลิ้งอยู่บนพื้น
กึก... กึก... กึก...
เสียงดังมาจากใต้เตียง
เธอก้มลงมอง แต่ไม่พบอะไร
คืนที่สาม เสียงนั้นกลับมาอีกครั้ง
คราวนี้มีเสียงเด็กผู้หญิงหัวเราะเบา ๆ
“คิก... คิก...”
เมย์รีบเปิดไฟ แต่ห้องกลับเงียบสนิท
เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเพลงกลบเสียง ก่อนจะหลับไป
เวลาประมาณตีสาม
“พี่เมย์...”
เสียงเด็กผู้หญิงกระซิบอยู่ข้างหู
เมย์สะดุ้งตื่น
“พี่เมย์...ช่วยหนูด้วย...”
เธอค่อย ๆ หันไปมองข้างเตียง
ไม่มีใคร
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
“หนูอยู่ข้างล่าง...”
เมย์ก้มลงมองใต้เตียง
ความมืดสนิท
แต่มีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจ้องเธออยู่
เธอกรีดร้องและกระโดดลงจากเตียง วิ่งออกจากห้องทันที
เมื่อเปิดประตูออกไป เธอกลับพบว่าทางเดินยาวผิดปกติ
ประตูห้องเก็บของที่เคยล็อกไว้เปิดแง้มอยู่
จากข้างในมีเสียงเด็กหัวเราะ
เมย์ค่อย ๆ เดินเข้าไป
ภายในห้องมีของเล่นเก่า ๆ ตุ๊กตาผ้าขาด ๆ และรูปถ่ายครอบครัวหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ
ในรูปมีหญิงชรา ผู้ชายวัยกลางคน และเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ
ด้านหลังรูปเขียนว่า
“วันเกิดครบ 6 ขวบของน้องพลอย”
ทันใดนั้น เสียงเด็กก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“พี่เมย์...เห็นแม่หนูไหม?”
เมย์หันกลับไป
เด็กผู้หญิงผมยาวในชุดนอนสีขาวยืนอยู่ตรงประตู
ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาดำสนิท
“หนูหายใจไม่ออก...”
เมย์วิ่งหนีออกจากบ้านทั้งที่ยังไม่ได้ใส่รองเท้า
เช้าวันต่อมา เธอไปหาคุณยายเจ้าของบ้านและเล่าเรื่องทั้งหมด
คุณยายเงียบไปนาน ก่อนจะพาเมย์ไปดูห้องเก็บของ
“เด็กคนนั้นเป็นหลานยายเอง”
คุณยายเล่าว่าเมื่อสิบปีก่อน เด็กหญิงพลอยเล่นซ่อนหากับแม่ แล้วเข้าไปซ่อนในหีบไม้เก่า ๆ ใต้เตียง
ฝาหีบปิดลงโดยไม่ได้ตั้งใจ
กว่าคนในบ้านจะรู้ เด็กก็เสียชีวิตแล้ว
หลังจากนั้น แม่ของเด็กก็เสียสติและย้ายออกไป
ส่วนคุณยายยังคงเก็บห้องนั้นไว้เหมือนเดิม
เมย์ถามเสียงสั่น
“แล้วทำไมคุณยายถึงปล่อยให้หนูมาอยู่ที่นี่คะ?”
หญิงชราก้มหน้า
“ยายคิดว่าเขาคงไม่รบกวนใครแล้ว”
เมย์ตัดสินใจย้ายออกทันที
คืนนั้น เธอกลับไปเก็บของเป็นครั้งสุดท้าย
ขณะกำลังพับเสื้อผ้า เสียงเด็กก็ดังขึ้นจากใต้เตียง
“พี่เมย์...”
เธอหยุดนิ่ง
“พี่เมย์...หนูไม่ได้อยู่ในหีบแล้วนะ”
เมย์ค่อย ๆ ก้มลงมอง
ใต้เตียงว่างเปล่า
แต่เสียงเด็กยังคงดังต่อ
“หนูอยู่ในกระเป๋าพี่ต่างหาก...”
เมย์หันขวับไปมองกระเป๋าเดินทาง
ซิปค่อย ๆ เปิดออกเอง
และมีมือเล็ก ๆ ซีดขาวยื่นออกมาจากข้างใน
.
.
.