เรื่องนี้เกิดขึ้นกับชายหนุ่มชื่อเอก ซึ่งทำงานอยู่ในตัวเมืองเชียงใหม่ วันหนึ่งเขาต้องกลับบ้านที่ต่างอำเภอหลังจากทำงานล่วงเวลาจนดึก
ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณตีหนึ่งกว่า ๆ ถนนบนเส้นทางกลับบ้านค่อนข้างมืด มีเพียงแสงไฟหน้ารถที่ส่องผ่านหมอกบาง ๆ และเสียงเครื่องยนต์ที่ดังอยู่เพียงลำพัง
เอกขับรถไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงทางโค้งแห่งหนึ่ง เขาสังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ริมถนน
เธอสวมเสื้อสีขาว กระโปรงยาวสีดำ ผมยาวปิดใบหน้า และยกมือขึ้นโบกรถ
เอกชะลอรถ ก่อนจะลดกระจกลงเล็กน้อย
“จะไปไหนครับ?”
หญิงสาวตอบเสียงเบา
“ไปส่งหนูที่บ้านได้ไหมคะ?”
เอกมองไปรอบ ๆ ไม่เห็นบ้านคนหรือรถคันอื่นเลย แต่ด้วยความสงสาร เขาจึงเปิดประตูให้เธอขึ้นมานั่ง
ตลอดทางหญิงสาวไม่พูดอะไรเลย
เอกพยายามชวนคุย
“บ้านอยู่แถวไหนครับ?”
“เลยวัดไปหน่อยค่ะ”
“กลับดึกจังนะครับ”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า
“หนูไม่ได้กลับบ้านมานานแล้วค่ะ”
เอกไม่ได้คิดอะไร เพราะเข้าใจว่าเธออาจไปทำงานต่างจังหวัด
ขับไปได้ประมาณสิบห้านาที หญิงสาวก็ชี้ไปที่ทางแยกเล็ก ๆ
“เลี้ยวตรงนี้ค่ะ”
เอกเลี้ยวตามทางที่เธอบอก ถนนเริ่มแคบลงเรื่อย ๆ สองข้างทางเป็นป่าทึบ ไม่มีไฟถนนแม้แต่ดวงเดียว
จนกระทั่งรถมาถึงหน้าบ้านไม้เก่าหลังหนึ่ง
“ถึงแล้วค่ะ”
เอกจอดรถและหันไปมองเบาะข้างคนขับ
แต่หญิงสาวหายไปแล้ว
เขาตกใจ รีบเปิดไฟในรถและมองหา ก่อนจะเห็นประตูรถฝั่งผู้โดยสารยังปิดสนิทเหมือนเดิม
ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงเคาะกระจกจากด้านหลัง
ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
เอกหันไปมอง
หญิงสาวคนเดิมยืนอยู่หลังรถ ใบหน้าของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ และกำลังยิ้มให้เขา
เขารีบเหยียบคันเร่งออกจากตรงนั้นทันที
เช้าวันต่อมา เอกกลับไปถามคนในหมู่บ้านเกี่ยวกับบ้านไม้หลังนั้น
ชายชราคนหนึ่งฟังคำบอกเล่าแล้วนิ่งไป ก่อนจะถามว่า
“เอ็งรับผู้หญิงขึ้นรถตรงโค้งไหน?”
เมื่อเอกบอกตำแหน่ง ชายชราก็ถอนหายใจ
“ตรงนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งถูกรถชนตายเมื่อสิบกว่าปีก่อน เขาว่ากันว่าเธอชอบโบกรถกลับบ้าน”
เอกหน้าซีด
แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบทรุดลงกับพื้น คือคำพูดต่อมาของชายชรา
“บ้านที่เอ็งบอกว่าไปส่งน่ะ… บ้านหลังนั้นถูกรื้อไปตั้งแต่วันที่เธอตายแล้ว”
เอกรีบกลับไปดูรูปถ่ายจากกล้องหน้ารถ
ภาพในคืนที่ผ่านมาแสดงให้เห็นว่าเขาขับรถอยู่คนเดียวตลอดทาง
ไม่มีผู้หญิงขึ้นรถแม้แต่วินาทีเดียว
แต่เมื่อเขาก้มมองเบาะข้างคนขับ…
มีรอยน้ำเปียกเป็นรูปฝ่ามืออยู่บนเบาะ
และบนกระจกหน้ารถ มีข้อความเขียนด้วยนิ้วมือจากด้านในว่า
“คืนนี้มารับหนูอีกนะ”
ผู้โดยสารเที่ยวสุดท้าย
ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณตีหนึ่งกว่า ๆ ถนนบนเส้นทางกลับบ้านค่อนข้างมืด มีเพียงแสงไฟหน้ารถที่ส่องผ่านหมอกบาง ๆ และเสียงเครื่องยนต์ที่ดังอยู่เพียงลำพัง
เอกขับรถไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงทางโค้งแห่งหนึ่ง เขาสังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ริมถนน
เธอสวมเสื้อสีขาว กระโปรงยาวสีดำ ผมยาวปิดใบหน้า และยกมือขึ้นโบกรถ
เอกชะลอรถ ก่อนจะลดกระจกลงเล็กน้อย
“จะไปไหนครับ?”
หญิงสาวตอบเสียงเบา
“ไปส่งหนูที่บ้านได้ไหมคะ?”
เอกมองไปรอบ ๆ ไม่เห็นบ้านคนหรือรถคันอื่นเลย แต่ด้วยความสงสาร เขาจึงเปิดประตูให้เธอขึ้นมานั่ง
ตลอดทางหญิงสาวไม่พูดอะไรเลย
เอกพยายามชวนคุย
“บ้านอยู่แถวไหนครับ?”
“เลยวัดไปหน่อยค่ะ”
“กลับดึกจังนะครับ”
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า
“หนูไม่ได้กลับบ้านมานานแล้วค่ะ”
เอกไม่ได้คิดอะไร เพราะเข้าใจว่าเธออาจไปทำงานต่างจังหวัด
ขับไปได้ประมาณสิบห้านาที หญิงสาวก็ชี้ไปที่ทางแยกเล็ก ๆ
“เลี้ยวตรงนี้ค่ะ”
เอกเลี้ยวตามทางที่เธอบอก ถนนเริ่มแคบลงเรื่อย ๆ สองข้างทางเป็นป่าทึบ ไม่มีไฟถนนแม้แต่ดวงเดียว
จนกระทั่งรถมาถึงหน้าบ้านไม้เก่าหลังหนึ่ง
“ถึงแล้วค่ะ”
เอกจอดรถและหันไปมองเบาะข้างคนขับ
แต่หญิงสาวหายไปแล้ว
เขาตกใจ รีบเปิดไฟในรถและมองหา ก่อนจะเห็นประตูรถฝั่งผู้โดยสารยังปิดสนิทเหมือนเดิม
ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงเคาะกระจกจากด้านหลัง
ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
เอกหันไปมอง
หญิงสาวคนเดิมยืนอยู่หลังรถ ใบหน้าของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ และกำลังยิ้มให้เขา
เขารีบเหยียบคันเร่งออกจากตรงนั้นทันที
เช้าวันต่อมา เอกกลับไปถามคนในหมู่บ้านเกี่ยวกับบ้านไม้หลังนั้น
ชายชราคนหนึ่งฟังคำบอกเล่าแล้วนิ่งไป ก่อนจะถามว่า
“เอ็งรับผู้หญิงขึ้นรถตรงโค้งไหน?”
เมื่อเอกบอกตำแหน่ง ชายชราก็ถอนหายใจ
“ตรงนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งถูกรถชนตายเมื่อสิบกว่าปีก่อน เขาว่ากันว่าเธอชอบโบกรถกลับบ้าน”
เอกหน้าซีด
แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบทรุดลงกับพื้น คือคำพูดต่อมาของชายชรา
“บ้านที่เอ็งบอกว่าไปส่งน่ะ… บ้านหลังนั้นถูกรื้อไปตั้งแต่วันที่เธอตายแล้ว”
เอกรีบกลับไปดูรูปถ่ายจากกล้องหน้ารถ
ภาพในคืนที่ผ่านมาแสดงให้เห็นว่าเขาขับรถอยู่คนเดียวตลอดทาง
ไม่มีผู้หญิงขึ้นรถแม้แต่วินาทีเดียว
แต่เมื่อเขาก้มมองเบาะข้างคนขับ…
มีรอยน้ำเปียกเป็นรูปฝ่ามืออยู่บนเบาะ
และบนกระจกหน้ารถ มีข้อความเขียนด้วยนิ้วมือจากด้านในว่า
“คืนนี้มารับหนูอีกนะ”