ในสังคมไทยเราถูกปลูกฝังเรื่องการตอบแทนบุญคุณ ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีงามและควรทำ แต่ในโลกความเป็นจริงที่ค่าครองชีพสวนทางกับค่าแรง มนุษย์เงินเดือนป้ายแดงหรือคนที่กำลังสร้างตัวหลายคน กำลังตกอยู่ในภาวะ "เดอะแบก" ส่งเงินให้ที่บ้านจนตัวเองแทบไม่เหลือหยอดกระปุก พอสิ้นเดือนก็ต้องชนเดือน หมุนเงินไม่ทัน สุดท้ายพอร์ตลงทุนไม่โต และกลายเป็นว่าเรากำลังสะสมความเสี่ยงที่จะไม่มีเงินใช้ในวัยเกษียณเสียเอง
เราจะกตัญญูอย่างไร ให้ตัวเราเองรอด และพ่อแม่มีความสุขไปพร้อมๆ กัน?
กับดัก "ให้จนตัวเองไม่เหลือ"
หลายคนยอมตัดเงินเดือน 30-50% ส่งกลับบ้านทันทีเพราะความเกรงใจ หรือเพราะไม่อยากให้พ่อแม่ผิดหวัง โดยยอมทนกินมาม่าและไม่มีเงินสำรองฉุกเฉินเลย
- การให้เงินจนตัวเองเดือดร้อน ในระยะยาวไม่ใช่เรื่องดีเลย เพราะหากวันหนึ่งคุณเกิดเจ็บป่วย ตกงาน หรือเกิดวิกฤตขึ้นมา คุณจะกลายเป็นคนที่ไม่มีสปริงบอร์ดคอยรองรับ และสุดท้ายปัญหานั้นก็จะวนกลับไปเป็นภาระของครอบครัวอยู่ดี
การสร้าง "ขอบเขตทางการเงิน"
การคุยเรื่องเงินกับพ่อแม่เป็นเรื่องยากที่สุด แต่เป็นเรื่องที่จำเป็นต้องคุยอย่างเปิดอกและใช้เหตุผลซัพพอร์ต
- แทนที่จะบอกว่า "ไม่มีให้" ลองเปลี่ยนเป็นการแสดงตัวเลขให้เห็นชัดเจน เช่น "เดือนนี้หนูมีรายจ่ายคงที่เท่านี้ ต้องเก็บออมเพื่อกองทุนเกษียณเท่านี้ หนูสามารถแบ่งให้ที่บ้านได้เต็มที่เท่านี้แบบไม่เดือดร้อนนะ" การกำหนดตัวเลขที่แน่นอน จะช่วยให้เราคุมกระแสเงินสด ของตัวเองได้ง่ายขึ้น
เปลี่ยน "เงินสด" เป็น "ความมั่นคง" รูปแบบอื่น
บางครั้งการกตัญญูไม่ได้จำกัดอยู่แค่การโอนเงินสดให้ใช้อย่างเดียว เพราะเงินสดมักจะหมดไปกับรายจ่ายยิบย่อยในชีวิตประจำวัน ลองเปลี่ยนมาอุดรอยรั่วใหญ่ให้พ่อแม่แทน:
- รายจ่ายที่น่ากลัวที่สุดของผู้สูงอายุคือ "ค่าหมอและค่ารักษาพยาบาล" การเจียดเงินออมไปจ่ายเบี้ยประกันสุขภาพให้ท่าน คือการบล็อกความเสี่ยงไม่ให้เงินก้อนใหญ่ในพอร์ตเราต้องละลายหายไปในอนาคตเมื่อท่านป่วย
- จ่ายค่าน้ำ ค่าไฟ หรือซื้อของกินของใช้เข้าบ้านโดยตรง: วิธีนี้ช่วยคุมงบประมาณได้ดีกว่าการให้เงินสด และมั่นใจได้ว่าเงินที่เราหามาได้ถูกนำไปใช้ประโยชน์ในส่วนที่จำเป็นจริงๆ
การรักตัวเองและสร้างอนาคตทางการเงินให้มั่นคง ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัวครับ แต่มันคือการตัดวงจร "คนแก่ที่ไม่มีเงินเก็บ" ไม่ให้ส่งต่อไปถึงรุ่นลูกรุ่นหลาน วันหนึ่งที่คุณดูแลตัวเองจนแข็งแรง มีพอร์ตลงทุนที่สร้างผลตอบแทนสม่ำเสมอ วันนั้นคุณจะมีกำลังมากพอที่จะดูแลพ่อแม่ได้อย่างเต็มที่และสงบใจที่สุด โดยไม่มีความรู้สึกขื่นขมอยู่ลึกๆ
"กตัญญูจนถังแตก"... เมื่อการส่งเงินให้ที่บ้าน แลกมาด้วยการไม่มีเงินเก็บเลยในวัยสร้างตัว
เราจะกตัญญูอย่างไร ให้ตัวเราเองรอด และพ่อแม่มีความสุขไปพร้อมๆ กัน?
กับดัก "ให้จนตัวเองไม่เหลือ"
หลายคนยอมตัดเงินเดือน 30-50% ส่งกลับบ้านทันทีเพราะความเกรงใจ หรือเพราะไม่อยากให้พ่อแม่ผิดหวัง โดยยอมทนกินมาม่าและไม่มีเงินสำรองฉุกเฉินเลย
- การให้เงินจนตัวเองเดือดร้อน ในระยะยาวไม่ใช่เรื่องดีเลย เพราะหากวันหนึ่งคุณเกิดเจ็บป่วย ตกงาน หรือเกิดวิกฤตขึ้นมา คุณจะกลายเป็นคนที่ไม่มีสปริงบอร์ดคอยรองรับ และสุดท้ายปัญหานั้นก็จะวนกลับไปเป็นภาระของครอบครัวอยู่ดี
การสร้าง "ขอบเขตทางการเงิน"
การคุยเรื่องเงินกับพ่อแม่เป็นเรื่องยากที่สุด แต่เป็นเรื่องที่จำเป็นต้องคุยอย่างเปิดอกและใช้เหตุผลซัพพอร์ต
- แทนที่จะบอกว่า "ไม่มีให้" ลองเปลี่ยนเป็นการแสดงตัวเลขให้เห็นชัดเจน เช่น "เดือนนี้หนูมีรายจ่ายคงที่เท่านี้ ต้องเก็บออมเพื่อกองทุนเกษียณเท่านี้ หนูสามารถแบ่งให้ที่บ้านได้เต็มที่เท่านี้แบบไม่เดือดร้อนนะ" การกำหนดตัวเลขที่แน่นอน จะช่วยให้เราคุมกระแสเงินสด ของตัวเองได้ง่ายขึ้น
เปลี่ยน "เงินสด" เป็น "ความมั่นคง" รูปแบบอื่น
บางครั้งการกตัญญูไม่ได้จำกัดอยู่แค่การโอนเงินสดให้ใช้อย่างเดียว เพราะเงินสดมักจะหมดไปกับรายจ่ายยิบย่อยในชีวิตประจำวัน ลองเปลี่ยนมาอุดรอยรั่วใหญ่ให้พ่อแม่แทน:
- รายจ่ายที่น่ากลัวที่สุดของผู้สูงอายุคือ "ค่าหมอและค่ารักษาพยาบาล" การเจียดเงินออมไปจ่ายเบี้ยประกันสุขภาพให้ท่าน คือการบล็อกความเสี่ยงไม่ให้เงินก้อนใหญ่ในพอร์ตเราต้องละลายหายไปในอนาคตเมื่อท่านป่วย
- จ่ายค่าน้ำ ค่าไฟ หรือซื้อของกินของใช้เข้าบ้านโดยตรง: วิธีนี้ช่วยคุมงบประมาณได้ดีกว่าการให้เงินสด และมั่นใจได้ว่าเงินที่เราหามาได้ถูกนำไปใช้ประโยชน์ในส่วนที่จำเป็นจริงๆ
การรักตัวเองและสร้างอนาคตทางการเงินให้มั่นคง ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัวครับ แต่มันคือการตัดวงจร "คนแก่ที่ไม่มีเงินเก็บ" ไม่ให้ส่งต่อไปถึงรุ่นลูกรุ่นหลาน วันหนึ่งที่คุณดูแลตัวเองจนแข็งแรง มีพอร์ตลงทุนที่สร้างผลตอบแทนสม่ำเสมอ วันนั้นคุณจะมีกำลังมากพอที่จะดูแลพ่อแม่ได้อย่างเต็มที่และสงบใจที่สุด โดยไม่มีความรู้สึกขื่นขมอยู่ลึกๆ