ขออภัยด้วยนะครับถ้ากระทู้ของผมอาจฟังดูงงเพราะผมก็ยังเป็นแค่เด็กวัยรุ่นอยู่และเพิ่งเริ่มใช้pantipจริงๆในฐานะเจ้าของกระทู้
คือชีวิตผมตอนนี้ว่างเปล่าและไม่มีความสุขเลย ผมควรทำยังไงดี หรือผมเป็นโรคจิตอะไร
ตอนแรกผมสงสัยหลายครั้งว่า เราจะเกิดมาทำไม ถ้าสุดท้ายเราต้องตายอยู่ดี แต่ผมก็หายเครียดได้ เพราะพยายามบอกตัวเองว่าความหมายของชีวิต
เราต้องสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง
แต่ต่อมาผมดันไปเจออีกแนวคิดหนึ่งที่ทำให้เครียดกว่ามาก นั่นคือ “Determinism” ประมาณว่าทุกอย่างต้องมีสาเหตุ และสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ถูกกำหนดมาจากสิ่งก่อนหน้า โดยเราอาจไม่ได้เป็นคนเลือกเองจริง ๆ ไม่ว่าเราจะทำอะไรมันก็เป็นแค่สมองที่ทำให้เราคิดแบบนั้นว่าเรามีอิสระได้เลือก
ยกตัวอย่าง เช่น การที่คนดีเป็นคนดี ก็อาจเป็นเพราะพันธุกรรม การเลี้ยงดู ประสบการณ์ชีวิต สภาพแวดล้อม หรือสมองและฮอร์โมน ซึ่งทุกอย่างนี้ไม่มีใครเลือกได้เลย แบบนั้นแปลว่าคนดีไม่ควรได้รับเครดิตใช่ไหม และคนชั่วก็ไม่ควรถูกเกลียด เพราะทั้งคู่เลือกอะไรไม่ได้เลย ทุกอย่างเป็นผลจากปัจจัยก่อนหน้าหมด แล้วสังคมเราจะอยู่ยังไง ผมควรมองสังคมยังไง
หรือแม้แต่การที่คนบางคนพยายามทำสิ่งดี ๆ ก็อาจไม่ใช่เพราะเขาอยากดีกับเราจริง ๆ แต่เป็นเพราะสมองให้รางวัลเวลาทำดีด้วยการอัดฉีดฮอร์โมนกับคนอื่น ถ้าแบบนั้น แปลว่าจริง ๆ แล้วแม้แต่คนดีก็เห็นแก่ตัวหรือเปล่า เพราะเขาแค่อยากได้ความรู้สึกดีจากสมอง ไม่ได้ทำดีเพียงเพราะอยากทำจริง ๆ
หลังจากที่ผมได้แนวคิดพวกนี้มา มันก็รบกวนชีวิตผมตลอด ผมไม่มีความสุขจริง ๆ มาสักพักแล้ว ผมพยายามคลายเครียดหลายครั้งไม่ว่าจะเป็นการหาคนประสบการณ์เหมือนกันในGoogleเพื่อคลายเครียด แต่มันก็ไม่เคยช่วยถาวร เพราะสมองจะบอกผมตลอดว่า แม้แต่ความพยายามจะคลายเครียดของผม ก็ไม่ได้มาจากที่ผมเลือกเอง เป็นแค่สมองที่กำลังทำตามกลไกเอาตัวรอด หรือไม่ก็เป็นผลจากปัจจัยก่อนหน้าทั้งหมดที่ทำให้ผมต้องคิดแบบนี้อยู่แล้ว
หรือไม่ก็จริงๆแล้วผมแค่หลอกตัวเองให้รู้สึกดีขึ้น เพราะ determinism มันดูสมเหตุสมผลมากสำหรับผม โอกาสน้อยที่มันจะไม่จริง
เพราะตัวอย่างคือ เวลาคนนอนดึก หรือสมองได้รับความบาดเจ็บ เขาอาจเปลี่ยนไป แปลว่าบุคลิก ความคิด อารมณ์ หรือแม้แต่การตัดสินใจของคน อาจขึ้นอยู่กับสภาพของสมองมากกว่าตัวของเราเอง หรือจะพูดให้เข้าใจง่ายๆคือ จิตของเราไม่มีจริง เราไม่มีตัวตนที่แน่นอนเลย ขึ้นอยู่กับสมองทั้งหมด อะไรต่างๆที่ผมทําก็มาจากเพราะสมองเป็นแบบนี้
บางครั้งผมก็พยายามปลอบใจตัวเองว่าสวรรค์หรือพระเจ้าอาจมีจริงก็ได้ นี่ก็เป็นแค่สิ่งที่เขาสร้างมา กลไกทั้งหมดเขาได้สร้างมาเพื่อเพิ่มความสมเหตุสมผลให้เราได้ค้นคว้าแต่จริงๆแล้วทุกอย่างมันไม่จริง สมองไม่ได้หลั่งสารอะไรทั้งนั้นแต่จริงๆคือจิตของเรา ซึ่งทําให้ผมดีขึ้น
แต่สุดท้ายผมก็กลับมาแย่เหมือนเดิม เมื่อเริ่มคิดว่าอะไรเกิดก่อนพระเจ้า หรือถ้าสวรรค์มีจริง มันจะเป็นสิ่งที่ดีจริงหรือเปล่า กับการมีความสุขตลอดกาล
เพราะคำว่า "ตลอดกาล" พอฟังดูแล้ว ต่อให้มันดีแค่ไหน สุดท้ายมันก็คงน่าเบื่อหรือเปล่า
อีกอย่าง ถ้าเรารู้ว่าคนที่เรารักตกนรก ในขณะที่เราอยู่บนสวรรค์ เราควรรู้สึกหรือทำยังไง เราจะยังมีความสุขได้จริงไหม ถ้ารู้ว่าคนสำคัญของเรากำลังทุกข์อยู่
ผมควรทำยังไงดี เมื่อก่อนเวลามีปัญหาหรือเครียด แค่กลับมาบ้าน อยู่คนเดียวสักพักก็หาย แต่ตอนนี้ผมต้องมานั่งเถียงกับสมองของตัวเองเรื่องตัวตนของเราจากแนวคิด determinism
นอกจากนี้ความคิดนี้ยังรบกวนตอนอยู่โรงเรียนเรียนทําให้เหม่อลอยหลายครั้ง
ชีวิตเรามีค่าอะไรกันแน่ถ้าทุกอย่างที่เราทําไปมันถูกกําหนดอยู่แล้ว และตัวตนเราเป็นแค่ตัวตนที่ถูกสมองสร้างขึ้นมา?
คือชีวิตผมตอนนี้ว่างเปล่าและไม่มีความสุขเลย ผมควรทำยังไงดี หรือผมเป็นโรคจิตอะไร
ตอนแรกผมสงสัยหลายครั้งว่า เราจะเกิดมาทำไม ถ้าสุดท้ายเราต้องตายอยู่ดี แต่ผมก็หายเครียดได้ เพราะพยายามบอกตัวเองว่าความหมายของชีวิต
เราต้องสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง
แต่ต่อมาผมดันไปเจออีกแนวคิดหนึ่งที่ทำให้เครียดกว่ามาก นั่นคือ “Determinism” ประมาณว่าทุกอย่างต้องมีสาเหตุ และสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ถูกกำหนดมาจากสิ่งก่อนหน้า โดยเราอาจไม่ได้เป็นคนเลือกเองจริง ๆ ไม่ว่าเราจะทำอะไรมันก็เป็นแค่สมองที่ทำให้เราคิดแบบนั้นว่าเรามีอิสระได้เลือก
ยกตัวอย่าง เช่น การที่คนดีเป็นคนดี ก็อาจเป็นเพราะพันธุกรรม การเลี้ยงดู ประสบการณ์ชีวิต สภาพแวดล้อม หรือสมองและฮอร์โมน ซึ่งทุกอย่างนี้ไม่มีใครเลือกได้เลย แบบนั้นแปลว่าคนดีไม่ควรได้รับเครดิตใช่ไหม และคนชั่วก็ไม่ควรถูกเกลียด เพราะทั้งคู่เลือกอะไรไม่ได้เลย ทุกอย่างเป็นผลจากปัจจัยก่อนหน้าหมด แล้วสังคมเราจะอยู่ยังไง ผมควรมองสังคมยังไง
หรือแม้แต่การที่คนบางคนพยายามทำสิ่งดี ๆ ก็อาจไม่ใช่เพราะเขาอยากดีกับเราจริง ๆ แต่เป็นเพราะสมองให้รางวัลเวลาทำดีด้วยการอัดฉีดฮอร์โมนกับคนอื่น ถ้าแบบนั้น แปลว่าจริง ๆ แล้วแม้แต่คนดีก็เห็นแก่ตัวหรือเปล่า เพราะเขาแค่อยากได้ความรู้สึกดีจากสมอง ไม่ได้ทำดีเพียงเพราะอยากทำจริง ๆ
หลังจากที่ผมได้แนวคิดพวกนี้มา มันก็รบกวนชีวิตผมตลอด ผมไม่มีความสุขจริง ๆ มาสักพักแล้ว ผมพยายามคลายเครียดหลายครั้งไม่ว่าจะเป็นการหาคนประสบการณ์เหมือนกันในGoogleเพื่อคลายเครียด แต่มันก็ไม่เคยช่วยถาวร เพราะสมองจะบอกผมตลอดว่า แม้แต่ความพยายามจะคลายเครียดของผม ก็ไม่ได้มาจากที่ผมเลือกเอง เป็นแค่สมองที่กำลังทำตามกลไกเอาตัวรอด หรือไม่ก็เป็นผลจากปัจจัยก่อนหน้าทั้งหมดที่ทำให้ผมต้องคิดแบบนี้อยู่แล้ว
หรือไม่ก็จริงๆแล้วผมแค่หลอกตัวเองให้รู้สึกดีขึ้น เพราะ determinism มันดูสมเหตุสมผลมากสำหรับผม โอกาสน้อยที่มันจะไม่จริง
เพราะตัวอย่างคือ เวลาคนนอนดึก หรือสมองได้รับความบาดเจ็บ เขาอาจเปลี่ยนไป แปลว่าบุคลิก ความคิด อารมณ์ หรือแม้แต่การตัดสินใจของคน อาจขึ้นอยู่กับสภาพของสมองมากกว่าตัวของเราเอง หรือจะพูดให้เข้าใจง่ายๆคือ จิตของเราไม่มีจริง เราไม่มีตัวตนที่แน่นอนเลย ขึ้นอยู่กับสมองทั้งหมด อะไรต่างๆที่ผมทําก็มาจากเพราะสมองเป็นแบบนี้
บางครั้งผมก็พยายามปลอบใจตัวเองว่าสวรรค์หรือพระเจ้าอาจมีจริงก็ได้ นี่ก็เป็นแค่สิ่งที่เขาสร้างมา กลไกทั้งหมดเขาได้สร้างมาเพื่อเพิ่มความสมเหตุสมผลให้เราได้ค้นคว้าแต่จริงๆแล้วทุกอย่างมันไม่จริง สมองไม่ได้หลั่งสารอะไรทั้งนั้นแต่จริงๆคือจิตของเรา ซึ่งทําให้ผมดีขึ้น
แต่สุดท้ายผมก็กลับมาแย่เหมือนเดิม เมื่อเริ่มคิดว่าอะไรเกิดก่อนพระเจ้า หรือถ้าสวรรค์มีจริง มันจะเป็นสิ่งที่ดีจริงหรือเปล่า กับการมีความสุขตลอดกาล
เพราะคำว่า "ตลอดกาล" พอฟังดูแล้ว ต่อให้มันดีแค่ไหน สุดท้ายมันก็คงน่าเบื่อหรือเปล่า
อีกอย่าง ถ้าเรารู้ว่าคนที่เรารักตกนรก ในขณะที่เราอยู่บนสวรรค์ เราควรรู้สึกหรือทำยังไง เราจะยังมีความสุขได้จริงไหม ถ้ารู้ว่าคนสำคัญของเรากำลังทุกข์อยู่
ผมควรทำยังไงดี เมื่อก่อนเวลามีปัญหาหรือเครียด แค่กลับมาบ้าน อยู่คนเดียวสักพักก็หาย แต่ตอนนี้ผมต้องมานั่งเถียงกับสมองของตัวเองเรื่องตัวตนของเราจากแนวคิด determinism
นอกจากนี้ความคิดนี้ยังรบกวนตอนอยู่โรงเรียนเรียนทําให้เหม่อลอยหลายครั้ง