ครอบครัวผมมันไม่ปกติ ครอบครัวผมหลักๆมี4คน มีผม พี่ชาย แม่ ยาย
ต้องเล่าก่อนว่ายายกับตาและแม่กับพ่อผมหย่าร้างกันและยายผมเป็นคนขี้น้อยใจชอบวางกรอบให้ลูกให้หลานโดยเฉพาะแม่ ผมก็เข้าใจว่าแม่ต้องแบกรับความกดดันและค่าใช้จ่ายภายในบ้านคนเดียว(เมื่อก่อน) แต่มาตอนนี้ผมเริ่มไม่เข้าใจแม่แล้ว แม่ผมชอบเอาทุกอย่างมีลงที่ลูก หรือทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ เช่น1.เมื่อก่อนตอนผมเด็กประมาณ10-12ขวบ วันเสาร์อาทิตย์แม่จะชอบไปเล่นไพ่ พอถ้าเสียมาก็จะมาลงที่ลูก คือสรรหาข้ออ้างมาเพื่อด่าลูก เช่นไม่เก็บผ้า ไม่ถูบ้าน ทั้งๆที่มันบอกดีๆก็ได้ เป็นต้น 2.เเม่ชอบทำเรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่ เช่นผมต้องบอกก่อนว่าผมนอนกับแม่ และล่าสุดผมจะลงจากเตียงเพื่อจะไปหยิบสายชาร์จและตอนขึ้นเตียงหัวเข่าดันไปทับเท้าแม่ มันเรื่องแค่นี้แม่แค่นอนต่อไม่เห็นเป็นไร แต่แม่กลับด่าว่าแล้วจะ"ขึ้นลงๆทำไม ดึกแล้วทำไมไม่นอน"ด้วยน้ำเสียงตะคอก ผมพยายามจะอธิบายแต่แม่สักแต่จะเอาชนะ จนเหตุผลผมแน่นกว่า แม่เลยทำเป็นพูดประชดว่า"งั้นก็นอนคนเดียวไป กูจะไปนอนที่อื่น แล้วไม่ต้องมาเรียกนะ" ผมงงทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ จนตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมไม่อยากเกิดมาในครอบครัวแบบนี้หรอก ผมคิดนะที่แม่บอกจะไม่เป็นเหมือนยาย ที่แม่เลิกกับพ่อ และที่พี่ชาบเป็นคนไม่เอาไหนแบบนี้มันก็เป็นเพราะแม่นั่นแหละ ที่แม่บอกจะไม่เป็นเหมือนยายแต่ตอนนี้โครตเหมือน ที่แม่บอกที่แม่เลิกกับพ่อเพราะยายส่วนหนึ่งมันก็เพราะแม่ และที่พี่ชายเป็นคนแบบนี้ชอบตะคอก เป็นคนไม่เอาไหนก็เป็นเพราะแม่ ผมเชื่อว่าเมื่อก่อนตอนที่พี่โดนแม่ด่าพี่ก็พยายามจะใช้เหตุผลค่อยๆพูดแต่แม่ไม่เพราะ พี่เลยต้องตะคอกจนเป็นนิสัย และที่พี่เป็นคนไม่เอาไหนเรียนไม่จบก็ครอบครัวมันเป็นแบบนี้มันก็ไม่มีกำลังใจที่จะทำอะไร ผมเรียนดีเป็นเด็กกิจกรรมสายแข่งไปรางวัลมาเยอะแยะมากมาย ผมก็แค่อยากให้แม่ปฏิบัติกับผมดีๆบ้าง ผมเคยคิดนะว่าหรือจะฆ่าตัวตายไปเลยดี อยู่ไปก็หดหู่บั่นทอนจิตใจ ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยคิดจะคุยกับแม่เพื่อปรับความคิด ผมพยายามอัดทุกอย่างพยายามทำให้เขาเป็นคนรุ่นใหม่แต่เค้าก็ไม่ยอมที่จะรับฟัง เค้าเอาแต่ปัดป้องและให้เหตุผลที่ไม่สมเหตุสมผลแต่พอผมหักล้างเหตุผลเค้าได้ เค้าก็จะเป็นแบบว่าเหมือนเค้ารู้ว่าผมเป็นคนรักเค้ามาก เค้าก็จะทำให้ผมรู้สึกว่าผมทำให้คนที่ผมรักเสียใจ และผมก็จะรู้สึกผิดมาก แต่ตอนนี้ผมเริ่มจะเปลี่ยนเป็นคนอีกคน ผมเริ่มมีโลกส่วนตัวสูง เริ่มมีอะไรจะไม่เล่าให้เค้าฟัง เพราะแม่ชอบเอาเรื่องทีาเป็นบาดแผลในใจผมกลับมาทำร้ายผม เช่นตอนม.1-2 ผมโดนเพื่อนครึ่งห้องเกลียด ผมเล่าให้แม่ฟัง และพอตอนที่ทะเลาะกันแม่ก็จะเอาเรืาองนี้มาทำร้ายผม แม่ก็จะพูดว่า"เพราะเป็นแบบนี้ไง เลยไม่มีคนคบ" ตอนนั้นผมจุกมากและสภาพจิตใจผมตอนนั้นผมเป็นภาวะซึมเศร้าด้วย ทำให้ผมไม่ไว้ใจแม่และเลือกที่จะไว้ใจคนแปลกหน้ามากกว่าแม่อีก อย่างที่ผมเอาเรื่องนี้มาเขียนให้ทุกคนอ่าน และผมก็เขียนไว้เผื่อวันใดวันหนึ่งที่จิตใจผมมันแตกสลายไปไม่เหลือซาก ผมก็อยากจะให้แม่ได้มาอ่าน
ครอบครัวแบบนี้ ใครจะอยากเกิด
ต้องเล่าก่อนว่ายายกับตาและแม่กับพ่อผมหย่าร้างกันและยายผมเป็นคนขี้น้อยใจชอบวางกรอบให้ลูกให้หลานโดยเฉพาะแม่ ผมก็เข้าใจว่าแม่ต้องแบกรับความกดดันและค่าใช้จ่ายภายในบ้านคนเดียว(เมื่อก่อน) แต่มาตอนนี้ผมเริ่มไม่เข้าใจแม่แล้ว แม่ผมชอบเอาทุกอย่างมีลงที่ลูก หรือทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ เช่น1.เมื่อก่อนตอนผมเด็กประมาณ10-12ขวบ วันเสาร์อาทิตย์แม่จะชอบไปเล่นไพ่ พอถ้าเสียมาก็จะมาลงที่ลูก คือสรรหาข้ออ้างมาเพื่อด่าลูก เช่นไม่เก็บผ้า ไม่ถูบ้าน ทั้งๆที่มันบอกดีๆก็ได้ เป็นต้น 2.เเม่ชอบทำเรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่ เช่นผมต้องบอกก่อนว่าผมนอนกับแม่ และล่าสุดผมจะลงจากเตียงเพื่อจะไปหยิบสายชาร์จและตอนขึ้นเตียงหัวเข่าดันไปทับเท้าแม่ มันเรื่องแค่นี้แม่แค่นอนต่อไม่เห็นเป็นไร แต่แม่กลับด่าว่าแล้วจะ"ขึ้นลงๆทำไม ดึกแล้วทำไมไม่นอน"ด้วยน้ำเสียงตะคอก ผมพยายามจะอธิบายแต่แม่สักแต่จะเอาชนะ จนเหตุผลผมแน่นกว่า แม่เลยทำเป็นพูดประชดว่า"งั้นก็นอนคนเดียวไป กูจะไปนอนที่อื่น แล้วไม่ต้องมาเรียกนะ" ผมงงทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ จนตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมไม่อยากเกิดมาในครอบครัวแบบนี้หรอก ผมคิดนะที่แม่บอกจะไม่เป็นเหมือนยาย ที่แม่เลิกกับพ่อ และที่พี่ชาบเป็นคนไม่เอาไหนแบบนี้มันก็เป็นเพราะแม่นั่นแหละ ที่แม่บอกจะไม่เป็นเหมือนยายแต่ตอนนี้โครตเหมือน ที่แม่บอกที่แม่เลิกกับพ่อเพราะยายส่วนหนึ่งมันก็เพราะแม่ และที่พี่ชายเป็นคนแบบนี้ชอบตะคอก เป็นคนไม่เอาไหนก็เป็นเพราะแม่ ผมเชื่อว่าเมื่อก่อนตอนที่พี่โดนแม่ด่าพี่ก็พยายามจะใช้เหตุผลค่อยๆพูดแต่แม่ไม่เพราะ พี่เลยต้องตะคอกจนเป็นนิสัย และที่พี่เป็นคนไม่เอาไหนเรียนไม่จบก็ครอบครัวมันเป็นแบบนี้มันก็ไม่มีกำลังใจที่จะทำอะไร ผมเรียนดีเป็นเด็กกิจกรรมสายแข่งไปรางวัลมาเยอะแยะมากมาย ผมก็แค่อยากให้แม่ปฏิบัติกับผมดีๆบ้าง ผมเคยคิดนะว่าหรือจะฆ่าตัวตายไปเลยดี อยู่ไปก็หดหู่บั่นทอนจิตใจ ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยคิดจะคุยกับแม่เพื่อปรับความคิด ผมพยายามอัดทุกอย่างพยายามทำให้เขาเป็นคนรุ่นใหม่แต่เค้าก็ไม่ยอมที่จะรับฟัง เค้าเอาแต่ปัดป้องและให้เหตุผลที่ไม่สมเหตุสมผลแต่พอผมหักล้างเหตุผลเค้าได้ เค้าก็จะเป็นแบบว่าเหมือนเค้ารู้ว่าผมเป็นคนรักเค้ามาก เค้าก็จะทำให้ผมรู้สึกว่าผมทำให้คนที่ผมรักเสียใจ และผมก็จะรู้สึกผิดมาก แต่ตอนนี้ผมเริ่มจะเปลี่ยนเป็นคนอีกคน ผมเริ่มมีโลกส่วนตัวสูง เริ่มมีอะไรจะไม่เล่าให้เค้าฟัง เพราะแม่ชอบเอาเรื่องทีาเป็นบาดแผลในใจผมกลับมาทำร้ายผม เช่นตอนม.1-2 ผมโดนเพื่อนครึ่งห้องเกลียด ผมเล่าให้แม่ฟัง และพอตอนที่ทะเลาะกันแม่ก็จะเอาเรืาองนี้มาทำร้ายผม แม่ก็จะพูดว่า"เพราะเป็นแบบนี้ไง เลยไม่มีคนคบ" ตอนนั้นผมจุกมากและสภาพจิตใจผมตอนนั้นผมเป็นภาวะซึมเศร้าด้วย ทำให้ผมไม่ไว้ใจแม่และเลือกที่จะไว้ใจคนแปลกหน้ามากกว่าแม่อีก อย่างที่ผมเอาเรื่องนี้มาเขียนให้ทุกคนอ่าน และผมก็เขียนไว้เผื่อวันใดวันหนึ่งที่จิตใจผมมันแตกสลายไปไม่เหลือซาก ผมก็อยากจะให้แม่ได้มาอ่าน