อาการที่ผมเป็นตอนนี้ คล้ายกับตอนอายุ 17 ที่เคยมีปัญหาการนอนมาก่อน ตอนนั้นรักษากับจิตแพทย์ และจำได้ว่าแทบไม่ได้กินยาเลย ส่วนใหญ่เป็นการพูดคุยบำบัด แล้วอาการก็ค่อย ๆ หายไปจนปกติ
ปัจจุบันอายุ 25 อาการกลับมาอีกครั้ง หลังจากมีคืนนึงที่ผมนอนดึกเพราะตามหุ้น พอคืนถัดมาเริ่มกังวลว่า “คืนนี้จะหลับไหม” แล้วหลังจากนั้นอาการเหมือนกลับมาเต็มระบบเลย
อาการหลักคือ:
1. หลับยากมาก ใช้เวลา 3–4 ชั่วโมงกว่าจะหลับ เหมือนร่างกายน็อกไปเองเพราะไม่ไหว
2. เวลานอนจะกลิ้งไปมา กระสับกระส่ายบนเตียง ยิ่งพยายามหลับยิ่งเครียด
3. ปวดฉี่บ่อยมากตอนกลางคืน ทั้งที่แทบไม่ได้ดื่มน้ำ แต่พอไปเข้าห้องน้ำจริง ๆ ฉี่ออกนิดเดียว
4. การลุกไปฉี่แต่ละครั้งเหมือนทำลายความง่วง ทำให้กลับมาหลับยากอีก
หลังจากเป็นประมาณ 1 เดือน ผมตัดสินใจกลับไปหาจิตแพทย์คนเดิมที่เคยรักษาตอนอายุ 17 แล้วแปลกมาก คือแค่ไปหาหมอ หมอจ่ายalplazolam วันนั้นกลับมาผมนอนได้เลย ทั้งที่ยังไม่ได้กินยา ไม่แน่ใจว่าเพราะรู้สึกสบายใจขึ้นหรือเปล่า
หลังจากนั้นอาการดีอยู่ประมาณ 1 เดือน แล้วก็กลับมาอีก โดยต้นเหตุคล้ายเดิม คือมีคืนที่นอนดึกจนเลยเวลานอน แล้วเริ่มหลับช้าบ้าง ไม่หลับบ้าง ตอนนี้เป็นมาอีกประมาณ 2 สัปดาห์แล้ว
ผมพยายามหลีกเลี่ยงการกินยา เพราะกลัวจะติดในทางจิตใจ กลัวว่าจะกลายเป็นว่า “ถ้าไม่กินยา จะนอนไม่ได้”
อาการปัจจุบันคือ ผมพยายามเข้านอนเวลาเดิมทุกวัน แต่ปัญหาคือพอถึงเวลาเข้านอนจริง ๆ ผมยังไม่ง่วง พอขึ้นเตียงไปก็เริ่มดิ้นไปมา เครียดบนเตียง แล้วกลายเป็นยิ่งหลับไม่ได้ ซึ่งมันทรมานมาก
ผมเลยสงสัยว่า:
* เราควรเข้านอนเวลาเดิมทุกวัน แม้ยังไม่ง่วงไหม
หรือ
* ควรรอให้ง่วงจริง ๆ แล้วค่อยขึ้นเตียง
เพราะตอนที่ผมนอนปกติในชีวิตที่ผ่านมา ผมไม่เคยต้องมาคิดเรื่องพวกนี้เลย มันเหมือนร่างกายหลับเองตามธรรมชาติ
ตอนนี้สิ่งที่ทรมานที่สุดคือ:
1. ขึ้นเตียงแล้วไม่ง่วง ต้องนอนดิ้นไปมา
2. ปวดฉี่บ่อยตอนกลางคืน ทั้งที่ฉี่ออกนิดเดียว
และผมก็สงสัยเหมือนกันว่า ทำไมพอโตขึ้น อาการมันถึงกลับมาได้ง่ายขนาดนี้ ถึงแม้จะรู้สึกว่ารอบนี้ยังไม่หนักเท่าตอนอายุ 17 ก็ตาม
อาการนอนไม่หลับมันกลับมาในรอบ8ปี
ปัจจุบันอายุ 25 อาการกลับมาอีกครั้ง หลังจากมีคืนนึงที่ผมนอนดึกเพราะตามหุ้น พอคืนถัดมาเริ่มกังวลว่า “คืนนี้จะหลับไหม” แล้วหลังจากนั้นอาการเหมือนกลับมาเต็มระบบเลย
อาการหลักคือ:
1. หลับยากมาก ใช้เวลา 3–4 ชั่วโมงกว่าจะหลับ เหมือนร่างกายน็อกไปเองเพราะไม่ไหว
2. เวลานอนจะกลิ้งไปมา กระสับกระส่ายบนเตียง ยิ่งพยายามหลับยิ่งเครียด
3. ปวดฉี่บ่อยมากตอนกลางคืน ทั้งที่แทบไม่ได้ดื่มน้ำ แต่พอไปเข้าห้องน้ำจริง ๆ ฉี่ออกนิดเดียว
4. การลุกไปฉี่แต่ละครั้งเหมือนทำลายความง่วง ทำให้กลับมาหลับยากอีก
หลังจากเป็นประมาณ 1 เดือน ผมตัดสินใจกลับไปหาจิตแพทย์คนเดิมที่เคยรักษาตอนอายุ 17 แล้วแปลกมาก คือแค่ไปหาหมอ หมอจ่ายalplazolam วันนั้นกลับมาผมนอนได้เลย ทั้งที่ยังไม่ได้กินยา ไม่แน่ใจว่าเพราะรู้สึกสบายใจขึ้นหรือเปล่า
หลังจากนั้นอาการดีอยู่ประมาณ 1 เดือน แล้วก็กลับมาอีก โดยต้นเหตุคล้ายเดิม คือมีคืนที่นอนดึกจนเลยเวลานอน แล้วเริ่มหลับช้าบ้าง ไม่หลับบ้าง ตอนนี้เป็นมาอีกประมาณ 2 สัปดาห์แล้ว
ผมพยายามหลีกเลี่ยงการกินยา เพราะกลัวจะติดในทางจิตใจ กลัวว่าจะกลายเป็นว่า “ถ้าไม่กินยา จะนอนไม่ได้”
อาการปัจจุบันคือ ผมพยายามเข้านอนเวลาเดิมทุกวัน แต่ปัญหาคือพอถึงเวลาเข้านอนจริง ๆ ผมยังไม่ง่วง พอขึ้นเตียงไปก็เริ่มดิ้นไปมา เครียดบนเตียง แล้วกลายเป็นยิ่งหลับไม่ได้ ซึ่งมันทรมานมาก
ผมเลยสงสัยว่า:
* เราควรเข้านอนเวลาเดิมทุกวัน แม้ยังไม่ง่วงไหม
หรือ
* ควรรอให้ง่วงจริง ๆ แล้วค่อยขึ้นเตียง
เพราะตอนที่ผมนอนปกติในชีวิตที่ผ่านมา ผมไม่เคยต้องมาคิดเรื่องพวกนี้เลย มันเหมือนร่างกายหลับเองตามธรรมชาติ
ตอนนี้สิ่งที่ทรมานที่สุดคือ:
1. ขึ้นเตียงแล้วไม่ง่วง ต้องนอนดิ้นไปมา
2. ปวดฉี่บ่อยตอนกลางคืน ทั้งที่ฉี่ออกนิดเดียว
และผมก็สงสัยเหมือนกันว่า ทำไมพอโตขึ้น อาการมันถึงกลับมาได้ง่ายขนาดนี้ ถึงแม้จะรู้สึกว่ารอบนี้ยังไม่หนักเท่าตอนอายุ 17 ก็ตาม