ยาวหน่อยนะ มันคือความอัดอัดในใจแค่ส่วนนึงของเราเท่านั้น
ตั้งแต่เด็ก เรารักและเคารพพ่อมาก ๆ เคยเขียนคำที่พ่อพูดในสมุดโน้ตว่าคำพ่อสอน เตือนการใช้ชีวิต พ่อตั้งใจที่จะมีเรา(ด้วยการขืนใจแม่)แต่ไม่เคยตั้งใจทำให้เรามีชีวิตที่ดีเลย ครอบครัวเราอาจจะไม่ได้มีพร้อมแต่เราไม่เคยเรียกร้องหรืออยากได้อะไรเกินตัวเลยสักครั้ง เป็นลูกที่ดีมาตลอด ไม่เคยนอกลู่นอกทาง ตั้งใจเรียน คิดว่าเราก็ดูเป็นลูกสาวที่น่าภูมิใจมากแน่ ๆ
เรามีความฝัน แต่เราไม่เคยแสดงออก เพราะพ่อมักมองว่าไร้สาระ เพ้อฝัน อยู่กับจินตนาการ ทั้ง ๆ ใคร ๆ ก็เห็นว่าเราทำสิ่งนี้ได้ดี มีความสามารถด้านนี้ ครูเคยรายงานแต่ไม่สนใจว่ามันใช่สิ่งที่เราชอบไหม ไม่เคยสนับสนุนสิ่งที่เราเป็นเลย
กระทั่งเราป่วย มีปัญหาทางด้านสภาพจิตใจและร่างกายอย่างหนัก จนกระทบการเรียนและการเข้าสังคม จนช่วงชีวิตม.ปลายเราเป๋จนเกือบเรียนไม่จบ เราไม่สามารถใช้ชีวิตแบบเดิมเป็นปกติได้ เราเก็บตัว ขังตัวเองในห้อง ไม่อยากไปโรงเรียน การใช้ชีวิตและมีชีวิตอยู่มันเป็นเรื่องยากมาก ๆ แต่พ่อไม่เคยถามเลยว่าเราเป็นยังไง อยากพาเราไปรักษาไหม จากเด็กที่ชีวิตสดใสก็หม่นหมองจนกลับมาเป็นปกติไม่ได้ มองโลกร้าย ๆ ไปหมด ไม่อยากเจอใคร เรารู้ว่าเราไม่ปกติ เคยขอให้พาเราไปหาหมอได้ไหม เพราะเรารับสภาพตัวเองไม่ไหว แต่กลับถูกปล่อยปะละเลย จนเข้าเรียนมหาลัย เราก็เรียนไม่จบ เราใช้ชีวิตแบบคนปกติไม่ได้จริง ๆ ทุกอย่างสะสมจนเราไม่เอาอะไรกับชีวิต
แล้วจุดแตกหักจริง ๆ คือตอนที่พ่อทำร้ายร่างกายแม่ และขังเราไว้ในบ้าน มุมมองที่เราเคยมองพ่อเป็นคนที่เรารักมาก กลายเป็นเห็นผู้ชายคนนึงที่ขี้แพ้ ไม่เอาไหน ใช้แต่กำลัง หลังจากนั้นเราไม่เคยยอมพ่ออีกเลย สภาพครอบครัวที่เราเห็นมันเละเทะ จนท้าแม่ไปหย่า ครั้งนั้นเราพาแม่ไปอำเภอ พ่อไปคนละคัน ไปถึงอำเภอแล้ว เรากับแม่เข้าไปนั่งรอด้านใน แต่พ่อไม่ยอมเข้าไป ทั้ง ๆ ที่เป็นคนท้าเอง พูดอยู่นั่นว่าอยากให้ไปหย่า พอเอาจริงกลับไม่กล้า พูดบ่ายเบี่ยงว่าก็เข้าไปสิ แต่ตัวเองไม่ยอมลงจากรถ พอจะตามกลับไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยว รอนานสองนาน เราก็ขับรถไปไหว้พระขอพรในรั้วอำเภอ แต่พ่อคิดว่ากลับแล้ว เลยขับกลับบ้านไปก่อน
จากพฤติกรรมของพ่อ เราหมดความเคารพ ความศรัทธาไปแล้ว เรารู้สึกผิดนะที่พูดไม่ดีกลับ แต่พ่อไม่เคยพูดกับเราเพราะ ๆ หรือขอโทษในสิ่งที่ตัวเองทำผิดกับเราเลย ยิ่งเป็นคนคาดเดาอารมณ์ยาก เรายิ่งระแวง พ่อสามารถแหย่คนอื่นแม้คนอื่นจะอารมณ์ไม่ดีอยู่ได้ แต่พอเข้าหาหยอก ๆ ด้วยอารมณ์ดี ๆ กลับตอบกลับด้วยคำพูดรุนแรง จนเราทำตัวไม่ถูก เราไม่อยากคืนดีกับพ่ออีกต่อไปแล้ว เราจะยังสามารถกู้ศรัทธาในตัวพ่อได้อยู่ไหม ถ้าพ่อยังเป็นแบบนี้ไม่เปลี่ยนแปลง
เราจะยังกู้ศรัทธาจากคนเป็นพ่อได้อยู่อีกไหม
ตั้งแต่เด็ก เรารักและเคารพพ่อมาก ๆ เคยเขียนคำที่พ่อพูดในสมุดโน้ตว่าคำพ่อสอน เตือนการใช้ชีวิต พ่อตั้งใจที่จะมีเรา(ด้วยการขืนใจแม่)แต่ไม่เคยตั้งใจทำให้เรามีชีวิตที่ดีเลย ครอบครัวเราอาจจะไม่ได้มีพร้อมแต่เราไม่เคยเรียกร้องหรืออยากได้อะไรเกินตัวเลยสักครั้ง เป็นลูกที่ดีมาตลอด ไม่เคยนอกลู่นอกทาง ตั้งใจเรียน คิดว่าเราก็ดูเป็นลูกสาวที่น่าภูมิใจมากแน่ ๆ
เรามีความฝัน แต่เราไม่เคยแสดงออก เพราะพ่อมักมองว่าไร้สาระ เพ้อฝัน อยู่กับจินตนาการ ทั้ง ๆ ใคร ๆ ก็เห็นว่าเราทำสิ่งนี้ได้ดี มีความสามารถด้านนี้ ครูเคยรายงานแต่ไม่สนใจว่ามันใช่สิ่งที่เราชอบไหม ไม่เคยสนับสนุนสิ่งที่เราเป็นเลย
กระทั่งเราป่วย มีปัญหาทางด้านสภาพจิตใจและร่างกายอย่างหนัก จนกระทบการเรียนและการเข้าสังคม จนช่วงชีวิตม.ปลายเราเป๋จนเกือบเรียนไม่จบ เราไม่สามารถใช้ชีวิตแบบเดิมเป็นปกติได้ เราเก็บตัว ขังตัวเองในห้อง ไม่อยากไปโรงเรียน การใช้ชีวิตและมีชีวิตอยู่มันเป็นเรื่องยากมาก ๆ แต่พ่อไม่เคยถามเลยว่าเราเป็นยังไง อยากพาเราไปรักษาไหม จากเด็กที่ชีวิตสดใสก็หม่นหมองจนกลับมาเป็นปกติไม่ได้ มองโลกร้าย ๆ ไปหมด ไม่อยากเจอใคร เรารู้ว่าเราไม่ปกติ เคยขอให้พาเราไปหาหมอได้ไหม เพราะเรารับสภาพตัวเองไม่ไหว แต่กลับถูกปล่อยปะละเลย จนเข้าเรียนมหาลัย เราก็เรียนไม่จบ เราใช้ชีวิตแบบคนปกติไม่ได้จริง ๆ ทุกอย่างสะสมจนเราไม่เอาอะไรกับชีวิต
แล้วจุดแตกหักจริง ๆ คือตอนที่พ่อทำร้ายร่างกายแม่ และขังเราไว้ในบ้าน มุมมองที่เราเคยมองพ่อเป็นคนที่เรารักมาก กลายเป็นเห็นผู้ชายคนนึงที่ขี้แพ้ ไม่เอาไหน ใช้แต่กำลัง หลังจากนั้นเราไม่เคยยอมพ่ออีกเลย สภาพครอบครัวที่เราเห็นมันเละเทะ จนท้าแม่ไปหย่า ครั้งนั้นเราพาแม่ไปอำเภอ พ่อไปคนละคัน ไปถึงอำเภอแล้ว เรากับแม่เข้าไปนั่งรอด้านใน แต่พ่อไม่ยอมเข้าไป ทั้ง ๆ ที่เป็นคนท้าเอง พูดอยู่นั่นว่าอยากให้ไปหย่า พอเอาจริงกลับไม่กล้า พูดบ่ายเบี่ยงว่าก็เข้าไปสิ แต่ตัวเองไม่ยอมลงจากรถ พอจะตามกลับไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยว รอนานสองนาน เราก็ขับรถไปไหว้พระขอพรในรั้วอำเภอ แต่พ่อคิดว่ากลับแล้ว เลยขับกลับบ้านไปก่อน
จากพฤติกรรมของพ่อ เราหมดความเคารพ ความศรัทธาไปแล้ว เรารู้สึกผิดนะที่พูดไม่ดีกลับ แต่พ่อไม่เคยพูดกับเราเพราะ ๆ หรือขอโทษในสิ่งที่ตัวเองทำผิดกับเราเลย ยิ่งเป็นคนคาดเดาอารมณ์ยาก เรายิ่งระแวง พ่อสามารถแหย่คนอื่นแม้คนอื่นจะอารมณ์ไม่ดีอยู่ได้ แต่พอเข้าหาหยอก ๆ ด้วยอารมณ์ดี ๆ กลับตอบกลับด้วยคำพูดรุนแรง จนเราทำตัวไม่ถูก เราไม่อยากคืนดีกับพ่ออีกต่อไปแล้ว เราจะยังสามารถกู้ศรัทธาในตัวพ่อได้อยู่ไหม ถ้าพ่อยังเป็นแบบนี้ไม่เปลี่ยนแปลง