ผมอยู่กับแฟนแล้วก็เพื่อนของแฟนนะครับ ในหอพัก
คือเรื่องมีอยู่ว่าเมื่อวานนี้ผมได้ทะเลาะกับแฟนครับ
ผมได้ไปรับแฟนกลับมาหอพักครับซึ่งก็มีเพื่อนแฟนมาด้วยทีนี้แฟนหากุญแจกับคีย์การ์ดในกระเป๋าไม่เจอผมเลยเปิดประตูให้จนขึ้นไปถึงชั้น 3 แล้วทีนี้พี่ชายผมอยู่ชั้น 4 ผมยืมรถเขามาผมต้องเอากุญแจรถขึ้นไปคืนก่อนผมเลยถามเขาว่าตอนนี้กุญแจหรือเปล่าครับเขาก็ยังไม่ตอบผมเลยเดินไปเปิดประตูให้ก่อนเขาก็บ่นผมมากว่ามีกุญแจแล้วทำไมถึงไม่พูดศูนย์ให้ยืนหาอยู่นั่นผมก็น้อยใจนิดนึงแล้วก็ขึ้นมาชั้นบนเพื่อเอากุญแจไปคืนพี่ก็คือพี่เสร็จผมก็รีบลงกลับมาชั้น 3 เพื่อเข้าห้องของตัวเองแล้วแฟนของผมก็ใช้งานตามปกติแล้วก็มีบ่นบ้างอะไรบ้างแล้วผมก็เลยน้อยใจว่าผมโดนบ่นบ่อยผมโดนเขาบ่นติดกันมาหลายวันแล้วอย่างนี้ผมก็เลยจะเปิดประตูเพื่อที่จะลงไปนั่งข้างล่างหอเขาก็ถามผมว่าจะไปไหนผมก็เลยบอกว่าจะไปซื้อของกับพี่เขาก็บอกว่าไม่ให้ไปตอนแรกผมก็บอกว่าแต่จะไปซื้อบุหรี่กับพี่เฉยๆเขาก็เลยบอกว่าจะไปที่ไหนเอาดีๆไม่ให้ไปกลับมานี่เลยกลับผมก็เลยกลับไปแล้วก็ไปนั่งอยู่ข้างเขาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเขาก็ถามว่าเป็นอะไรผมก็เลยบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรก็จะเป็นคำถามนี้บ่นซ้ำไปซ้ำมาเขาก็เลยถามว่ามีอะไรทำไมไม่บอกตรงๆผมก็เลยบอกว่าผมแค่น้อยใจเฉยๆว่าทำไมช่วงนี้เทอบ่นเค้ามากเลยเราก็มีปากเสียงกันสักระยะ จนกระทั่งเขาร้องไห้เขาบอกว่าเขาเสียใจมากทำไมผมถึงไปคิดอย่างนั้นแล้วเขาก็พูดมาว่าเราจะเลิกกันเลยไหมถ้ามันไปกันไม่ได้ผมก็เลยปฏิเสธไปที่จะเลิกเพื่อนเขาได้ยินว่ามีปากเสียงข้างนอกก็เลยบอกว่าจะทะเลาะอะไรกันไม่ต้องไปทะเลาะหรอกเขาก็เลยหันไปพูดกับเพื่อนว่าก็ผมทำให้เขาร้องไห้ 2 รอบแล้วเขาไม่ได้บอกเฉยๆ เขาก็หันมาพูดกับผมว่าที่ร้องไห้รอบก่อนเขายังจำได้อยู่นะ แล้วเขาอารมณ์ดีของเขามาทั้งวันทำไมเธอต้องมาชวนมาทะเลาะด้วย
หลังจากนั้นผมก็ขอโทษเขานะผมขอโทษเขาจริงๆนะผมรู้สึกผิดมากเลยนะตอนนั้นที่ว่าผมทำก็ร้องไห้อีกแล้วเขาก็บอกว่าไม่พอนอนเขาก็นอนห่างๆผมผมจับมือเขาเขาก็เอามือออกผมก่อนเขาเขาก็เขยิบหนีผมก็เลยนอนไม่หลับยันเช้าพอเช้ามาเขาตื่นผมก็นอนอยู่ข้างเขาเขาก็แกล้งผมแล้วผมก็เลยลืมตาขึ้นมาแอบดูเขาก็หยอกกับผมว่าแอบดูหรอผมก็เลยแกล้งเล่นกับเขาไปสักพักนึงแล้วที่นี้เขาก็มากอดผมผมก็กอดเขาตอนนั้นผมคิดว่าอาจจะมีอารมณ์เสียใจอยู่มันต้องมีอยู่แล้วแน่ๆผมก็กอดเขาคืนหลังจากนั้นก็มีจุ๊บปากกันผมก็จุ๊บแล้วก็กอดจนผมนอนหลับผมก็ตื่นมาซึ่งตอนนั้นผมคิดอาจจะเบาลงบ้างแล้วผมก็อาบน้ำเตรียมตัวไปทำงานก่อนจะไปทำงานผมก็พูดกับเขาทั้งนั้นที่เขารับว่าเค้าไปทำงานก่อนนะแล้วผมก็จุ๊บแก้มเขาผมก็ไปทำงานตามปกติ 16:00 น ผมโทรปลุกเขาว่าต้องไปทำงานแล้วเขาบอกว่าเขาไม่ไปเขาปวดหัวเขาจะไปหาหมอผมก็เลยบอกว่าผู้จัดการโทรมานะเขาบอกว่าไม่ต้องรับสายบล็อคเบอร์ไปเลยผมก็เลยตกใจว่าอ้าวทำไมต้องบล็อคเบอร์หรืออะไรอย่างนี้สักพักนึงเขาก็ถามผมว่าเงินเขาเหลือเท่าไหร่ซึ่งเขาฝากเงินไว้ที่ผมผมก็บอกไว้ว่าเหลืออยู่ 2,000 กว่าบาทเขาก็บอกว่าให้โอนให้เขาหน่อยเขาจะไปหาหมอผมก็บอกกับเขาว่าไหวไหมให้ผมพาไปไหมเขาก็ตอบมาว่าไม่ต้องห้วนๆผมก็เลยตกใจแต่ก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับมากเพราะกลัวเด็กจะบานปลายทิ้งระยะไปซักพักนึงผมก็ทักไปว่ากินข้าวหรือยังเขาก็ตอบสั้นๆเหมือนเดิมว่ากินแล้วแล้วก็ไม่มีอะไรติดต่อกลับมาเลยจนกระทั่งผมเลิกงานผมทักหาเขาว่าผมกำลังกลับนะผมมาถึงสิ่งที่ผมเปิดประตูมาแล้วผมช็อคเลยคือห้องผมไม่มีใครอยู่เลยทั้งเขาแล้วก็เพื่อนเขาผมมองไปรอบๆห้องข้าวของบางส่วนหายไปเยอะมากผมเลยเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าดูปรากฏว่าเสื้อผ้าของเขากับเพื่อนไม่มีอยู่เลยผมได้ทักหาเขาว่าเขาไปไหนหรอเขาบอกว่าทำไมหรอหลังจากนั้นก็พยายามปรับความเข้าใจกันอยู่สักพักนึงแต่ว่าก็เหมือนไม่เป็นผลเขาก็เลยพิมพ์กลับมาว่าจบกันให้ดีนี่แหละเขาคิดมาดีแล้วที่ทำไม่ใช่เพราะว่าไม่รักแต่ทำเขาร้องไห้มาหลายครั้งแล้ว บางครั้งผมไม่รู้เลยว่าถ้าทำแบบนี้เขาเสียใจนะผมก็พยายามขอร้องอ้อนวอนขอโทษแต่ก็ไม่เป็นผลจนกระทั่งเขาก็พิมพ์กลับมาว่าให้คุยกันในฐานะพี่น้องถ้าไม่ก็จะบล็อกแล้วนะ
ผมก็เลยต้องยอมสงบผมก็ถามเขาว่าเรามีโอกาสจะได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมไหม เขาบอกว่าเขาจะกลับมาให้ผมทำร้ายจิตใจเขาอีกทำไมเขารู้สึกว่าเขาไม่เคยต้องมานั่งเสียงงานเสียความรู้สึกแล้วผมเป็นใครทำไมถึงมาทำให้เขาต้องเสียงานแล้วต้องเสียความรู้สึกขนาดนี้เขาต้องเคยร้องไห้เพราะผมขนาดนี้ไหมแล้วผมก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาไปที่ไหน ผมก็เลยกลับมาดูที่ห้องแล้วก็ดูของอย่างละเอียดก็จะมีบางอย่างที่เขายังไม่ได้ออกไปเขาก็บอกกับผมแค่ว่าของเดี๋ยวกลับเข้าไปเอาไม่ต้องทิ้งเดี๋ยวเข้าไปเอาเอง ตอนนี้ผมก็นอนคุยมากเพราะผมไม่รู้เขาไปไหน แล้วเขาจะกลับมาไหมผมพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองอยู่ในการที่ไม่อยากให้มีเรื่องที่เราจะต้องมานั่งทะเลาะกัน ข้อความสุดท้ายที่เขาเขียนมาก็เป็นถ้ายังอยากคุยด้วยในฐานะพี่น้องก็จบอย่าให้ได้บล็อกนะผมก็เลยบอกเค้าว่าเขารักเธอนะเขาก็ตอบกลับว่าจบค่ะไม่จบบล็อกนะผมก็เลยไม่กล้าพิมพ์อะไรต่อและผมก็ทิ้งข้อความใหม่แล้วจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมเขาก็ไม่ตอบผมอีกเลย ซึ่งเรื่องทั้งหมดนี้ที่เกิดมาผมยอมรับเลยว่าเกิดมาจากตัวผม แต่ทุกครั้งที่ทะเลาะกันจะพูดกับเขาเสมอว่าผมรักเขานะ เขาก็จะบอกกับผมว่าแค่คำพูดมันพิสูจน์อะไรไม่ได้ต้องดีที่การกระทำแต่การกระทำของผมผมไม่รู้ว่าผมแสดงออกไปได้มากพอหรือเปล่าแต่คำพูดของผมที่ว่ารักผมไม่ได้พูดแค่ลอยๆผมพูดจากความรู้สึกของผมจริงๆผมเลยไม่รู้ว่าพูดแล้วเขาจะได้รักในสิ่งที่ผมพูดไปหรือเปล่า เขาพูดกับผมว่าที่ร้องไห้ขอโทษพยายามทำดีเพราะอะไรเพราะกลัวเสียเขาไปหรือไง แต่ผมไม่ได้เสียใจเฉพาะตอนที่เขาไปแค่ผมโดนเขาพูดว่านิดหน่อยผมเองก็เสียใจ ตอนนี้ปัญหาชีวิตของผมรุมเล้ามากจนมีเรื่องนี้เข้ามาเพิ่มอีก จนผมแทบรับไม่ไหวไม่อยากทำอ่ะไรเลย
ขอสอบถามนะครับมีวิธีง้อหรือว่ามีโอกาสที่เขาจะกลับมาไหมครับ
คือเรื่องมีอยู่ว่าเมื่อวานนี้ผมได้ทะเลาะกับแฟนครับ
ผมได้ไปรับแฟนกลับมาหอพักครับซึ่งก็มีเพื่อนแฟนมาด้วยทีนี้แฟนหากุญแจกับคีย์การ์ดในกระเป๋าไม่เจอผมเลยเปิดประตูให้จนขึ้นไปถึงชั้น 3 แล้วทีนี้พี่ชายผมอยู่ชั้น 4 ผมยืมรถเขามาผมต้องเอากุญแจรถขึ้นไปคืนก่อนผมเลยถามเขาว่าตอนนี้กุญแจหรือเปล่าครับเขาก็ยังไม่ตอบผมเลยเดินไปเปิดประตูให้ก่อนเขาก็บ่นผมมากว่ามีกุญแจแล้วทำไมถึงไม่พูดศูนย์ให้ยืนหาอยู่นั่นผมก็น้อยใจนิดนึงแล้วก็ขึ้นมาชั้นบนเพื่อเอากุญแจไปคืนพี่ก็คือพี่เสร็จผมก็รีบลงกลับมาชั้น 3 เพื่อเข้าห้องของตัวเองแล้วแฟนของผมก็ใช้งานตามปกติแล้วก็มีบ่นบ้างอะไรบ้างแล้วผมก็เลยน้อยใจว่าผมโดนบ่นบ่อยผมโดนเขาบ่นติดกันมาหลายวันแล้วอย่างนี้ผมก็เลยจะเปิดประตูเพื่อที่จะลงไปนั่งข้างล่างหอเขาก็ถามผมว่าจะไปไหนผมก็เลยบอกว่าจะไปซื้อของกับพี่เขาก็บอกว่าไม่ให้ไปตอนแรกผมก็บอกว่าแต่จะไปซื้อบุหรี่กับพี่เฉยๆเขาก็เลยบอกว่าจะไปที่ไหนเอาดีๆไม่ให้ไปกลับมานี่เลยกลับผมก็เลยกลับไปแล้วก็ไปนั่งอยู่ข้างเขาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อเขาก็ถามว่าเป็นอะไรผมก็เลยบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรก็จะเป็นคำถามนี้บ่นซ้ำไปซ้ำมาเขาก็เลยถามว่ามีอะไรทำไมไม่บอกตรงๆผมก็เลยบอกว่าผมแค่น้อยใจเฉยๆว่าทำไมช่วงนี้เทอบ่นเค้ามากเลยเราก็มีปากเสียงกันสักระยะ จนกระทั่งเขาร้องไห้เขาบอกว่าเขาเสียใจมากทำไมผมถึงไปคิดอย่างนั้นแล้วเขาก็พูดมาว่าเราจะเลิกกันเลยไหมถ้ามันไปกันไม่ได้ผมก็เลยปฏิเสธไปที่จะเลิกเพื่อนเขาได้ยินว่ามีปากเสียงข้างนอกก็เลยบอกว่าจะทะเลาะอะไรกันไม่ต้องไปทะเลาะหรอกเขาก็เลยหันไปพูดกับเพื่อนว่าก็ผมทำให้เขาร้องไห้ 2 รอบแล้วเขาไม่ได้บอกเฉยๆ เขาก็หันมาพูดกับผมว่าที่ร้องไห้รอบก่อนเขายังจำได้อยู่นะ แล้วเขาอารมณ์ดีของเขามาทั้งวันทำไมเธอต้องมาชวนมาทะเลาะด้วย
หลังจากนั้นผมก็ขอโทษเขานะผมขอโทษเขาจริงๆนะผมรู้สึกผิดมากเลยนะตอนนั้นที่ว่าผมทำก็ร้องไห้อีกแล้วเขาก็บอกว่าไม่พอนอนเขาก็นอนห่างๆผมผมจับมือเขาเขาก็เอามือออกผมก่อนเขาเขาก็เขยิบหนีผมก็เลยนอนไม่หลับยันเช้าพอเช้ามาเขาตื่นผมก็นอนอยู่ข้างเขาเขาก็แกล้งผมแล้วผมก็เลยลืมตาขึ้นมาแอบดูเขาก็หยอกกับผมว่าแอบดูหรอผมก็เลยแกล้งเล่นกับเขาไปสักพักนึงแล้วที่นี้เขาก็มากอดผมผมก็กอดเขาตอนนั้นผมคิดว่าอาจจะมีอารมณ์เสียใจอยู่มันต้องมีอยู่แล้วแน่ๆผมก็กอดเขาคืนหลังจากนั้นก็มีจุ๊บปากกันผมก็จุ๊บแล้วก็กอดจนผมนอนหลับผมก็ตื่นมาซึ่งตอนนั้นผมคิดอาจจะเบาลงบ้างแล้วผมก็อาบน้ำเตรียมตัวไปทำงานก่อนจะไปทำงานผมก็พูดกับเขาทั้งนั้นที่เขารับว่าเค้าไปทำงานก่อนนะแล้วผมก็จุ๊บแก้มเขาผมก็ไปทำงานตามปกติ 16:00 น ผมโทรปลุกเขาว่าต้องไปทำงานแล้วเขาบอกว่าเขาไม่ไปเขาปวดหัวเขาจะไปหาหมอผมก็เลยบอกว่าผู้จัดการโทรมานะเขาบอกว่าไม่ต้องรับสายบล็อคเบอร์ไปเลยผมก็เลยตกใจว่าอ้าวทำไมต้องบล็อคเบอร์หรืออะไรอย่างนี้สักพักนึงเขาก็ถามผมว่าเงินเขาเหลือเท่าไหร่ซึ่งเขาฝากเงินไว้ที่ผมผมก็บอกไว้ว่าเหลืออยู่ 2,000 กว่าบาทเขาก็บอกว่าให้โอนให้เขาหน่อยเขาจะไปหาหมอผมก็บอกกับเขาว่าไหวไหมให้ผมพาไปไหมเขาก็ตอบมาว่าไม่ต้องห้วนๆผมก็เลยตกใจแต่ก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับมากเพราะกลัวเด็กจะบานปลายทิ้งระยะไปซักพักนึงผมก็ทักไปว่ากินข้าวหรือยังเขาก็ตอบสั้นๆเหมือนเดิมว่ากินแล้วแล้วก็ไม่มีอะไรติดต่อกลับมาเลยจนกระทั่งผมเลิกงานผมทักหาเขาว่าผมกำลังกลับนะผมมาถึงสิ่งที่ผมเปิดประตูมาแล้วผมช็อคเลยคือห้องผมไม่มีใครอยู่เลยทั้งเขาแล้วก็เพื่อนเขาผมมองไปรอบๆห้องข้าวของบางส่วนหายไปเยอะมากผมเลยเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าดูปรากฏว่าเสื้อผ้าของเขากับเพื่อนไม่มีอยู่เลยผมได้ทักหาเขาว่าเขาไปไหนหรอเขาบอกว่าทำไมหรอหลังจากนั้นก็พยายามปรับความเข้าใจกันอยู่สักพักนึงแต่ว่าก็เหมือนไม่เป็นผลเขาก็เลยพิมพ์กลับมาว่าจบกันให้ดีนี่แหละเขาคิดมาดีแล้วที่ทำไม่ใช่เพราะว่าไม่รักแต่ทำเขาร้องไห้มาหลายครั้งแล้ว บางครั้งผมไม่รู้เลยว่าถ้าทำแบบนี้เขาเสียใจนะผมก็พยายามขอร้องอ้อนวอนขอโทษแต่ก็ไม่เป็นผลจนกระทั่งเขาก็พิมพ์กลับมาว่าให้คุยกันในฐานะพี่น้องถ้าไม่ก็จะบล็อกแล้วนะ
ผมก็เลยต้องยอมสงบผมก็ถามเขาว่าเรามีโอกาสจะได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมไหม เขาบอกว่าเขาจะกลับมาให้ผมทำร้ายจิตใจเขาอีกทำไมเขารู้สึกว่าเขาไม่เคยต้องมานั่งเสียงงานเสียความรู้สึกแล้วผมเป็นใครทำไมถึงมาทำให้เขาต้องเสียงานแล้วต้องเสียความรู้สึกขนาดนี้เขาต้องเคยร้องไห้เพราะผมขนาดนี้ไหมแล้วผมก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาไปที่ไหน ผมก็เลยกลับมาดูที่ห้องแล้วก็ดูของอย่างละเอียดก็จะมีบางอย่างที่เขายังไม่ได้ออกไปเขาก็บอกกับผมแค่ว่าของเดี๋ยวกลับเข้าไปเอาไม่ต้องทิ้งเดี๋ยวเข้าไปเอาเอง ตอนนี้ผมก็นอนคุยมากเพราะผมไม่รู้เขาไปไหน แล้วเขาจะกลับมาไหมผมพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองอยู่ในการที่ไม่อยากให้มีเรื่องที่เราจะต้องมานั่งทะเลาะกัน ข้อความสุดท้ายที่เขาเขียนมาก็เป็นถ้ายังอยากคุยด้วยในฐานะพี่น้องก็จบอย่าให้ได้บล็อกนะผมก็เลยบอกเค้าว่าเขารักเธอนะเขาก็ตอบกลับว่าจบค่ะไม่จบบล็อกนะผมก็เลยไม่กล้าพิมพ์อะไรต่อและผมก็ทิ้งข้อความใหม่แล้วจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมเขาก็ไม่ตอบผมอีกเลย ซึ่งเรื่องทั้งหมดนี้ที่เกิดมาผมยอมรับเลยว่าเกิดมาจากตัวผม แต่ทุกครั้งที่ทะเลาะกันจะพูดกับเขาเสมอว่าผมรักเขานะ เขาก็จะบอกกับผมว่าแค่คำพูดมันพิสูจน์อะไรไม่ได้ต้องดีที่การกระทำแต่การกระทำของผมผมไม่รู้ว่าผมแสดงออกไปได้มากพอหรือเปล่าแต่คำพูดของผมที่ว่ารักผมไม่ได้พูดแค่ลอยๆผมพูดจากความรู้สึกของผมจริงๆผมเลยไม่รู้ว่าพูดแล้วเขาจะได้รักในสิ่งที่ผมพูดไปหรือเปล่า เขาพูดกับผมว่าที่ร้องไห้ขอโทษพยายามทำดีเพราะอะไรเพราะกลัวเสียเขาไปหรือไง แต่ผมไม่ได้เสียใจเฉพาะตอนที่เขาไปแค่ผมโดนเขาพูดว่านิดหน่อยผมเองก็เสียใจ ตอนนี้ปัญหาชีวิตของผมรุมเล้ามากจนมีเรื่องนี้เข้ามาเพิ่มอีก จนผมแทบรับไม่ไหวไม่อยากทำอ่ะไรเลย