วันหยุดชิลๆ แบบนี้ ทิ้งร่างเปื่อยๆ จมโซฟากันอยู่ใช่ไหมล่ะพวกเธอ? หยุดไถฟีดข่าวเครียดๆ หรือดราม่าปวดสมองบนโซเชียลสักแป๊บ แล้วมานั่งไทม์แมชชีนย้อนเวลาไปด้วยกันดีกว่า วันนี้ไม่ได้มาตั้งกระทู้เช็คอายุนะ (สาบานได้จ้ะแม่!) แต่จะมาชวนคุยเรื่องความทรงจำฟินๆ ฮีลใจ ที่นึกถึงทีไรก็เผลอยิ้มออกมาคนเดียวทุกที...
🕰️
ทำไมเราถึงชอบคิดถึง "วันวาน" ทั้งที่ปัจจุบันก็มีชาบูให้กิน?
ในทางจิตวิทยา เขาบอกว่าเวลาที่ชีวิตวัยผู้ใหญ่ของเรามันเหนื่อย มันล้า ทั้งโดนเจ้านายหยุมหัว ลูกค้าแกง หรือแม้แต่อาการปวดหลังออฟฟิศซินโดรมที่คอยตามหลอกหลอน สมองเราจะใช้
"ความทรงจำแสนสุขในอดีต" นี่แหละ เป็นเหมือนผ้าห่มอุ่นๆ มาห่มใจเราไว้
ลองสังเกตดูสิ เวลาเรานึกถึงเรื่องดีๆ ในอดีต ร่างกายจะหลั่งสารความสุขออกมาอัตโนมัติเลยนะ มันเป็นกลไกการเยียวยาตัวเองที่โคตรจะเวทมนตร์เลยล่ะ!
วัยเด็ก: ดีใจสุดคือได้ของเล่นแถมจากขนม หรือแม่ยอมให้ดูการ์ตูนช่อง 9 ตอนเช้าแบบไม่บ่น
วัยรุ่น: ดีใจสุดคือคนที่แอบชอบเดินผ่านแล้วยิ้มให้ (หรือแค่หันมามองก็มโนไปไกลยันตั้งชื่อลูกแล้วจ้า )
วัยทำงาน (ตอนนี้): ดีใจสุดคือ... เงินเดือนเข้า แล้วยังไม่ถูกหักค่าบัตรเครดิตจนหมดภายใน 3 วินาที (อันนี้ขำแห้งนะ 555)
🏃♀️
โมเมนต์ที่ใจฟูที่สุดของ จขกท. : สมรภูมิ "สนามจุ๊บ" และน้ำตาแห่งความบ้าคลั่ง
ถ้าถามถึงเหตุการณ์ที่ทำให้ จขกท. ดีใจที่สุด สุขที่สุดแบบอะดรีนาลีนพุ่งปรี๊ดจนแทบจะเหาะได้... ต้องขอย้อนไปสมัย
"เอนทรานซ์" (อุ๊ย! คำนี้หลุดออกมา รู้อายุเลยอะ)
เด็กยุค TCAS อาจจะงงว่าคืออะไร แต่สำหรับพวกเราวัยเก๋า(ประสบการณ์) วันประกาศผลสอบคือวันชี้ชะตาชีวิตระดับชาติ! และความคลาสสิกที่แฝงไปด้วยความระทึกขวัญที่สุดคือ
การไปดูผลสอบที่ "สนามจุ๊บ" (สนามกีฬาจุฬาฯ)
จำความรู้สึกตอนนั้นได้แม่นเลย:
บรรยากาศดั่งงานวัดผสมสมรภูมิรบ: คนเป็นหมื่นๆ เบียดเสียดกัน เหงื่อแตกซิกๆ ทุกคนพุ่งเป้าไปที่บอร์ดกระดาษแผ่นยักษ์ที่แปะรายชื่อตัวเล็กจิ๋วเท่ามด
นิ้วชี้ประกาศิต: ต้องเอานิ้วค่อยๆ ไล่หาชื่อตัวเองทีละบรรทัด... ใจนี่เต้น
ตึกตัก ตึกตัก เหมือนจะทะลุออกมานอกอก
วินาทีหยุดโลก: ตอนที่นิ้วไปหยุดตรงชื่อเรา... แล้วมองเลยไปที่รหัสคณะที่สอบติด...
"กรี๊ดดดดดดด! ติดแล้วโว้ยยยยยยย!"
เชื่อไหมว่าวินาทีนั้น จขกท. กอดกับเพื่อน ร้องไห้โฮแบบไม่อายใครเลย มันไม่ใช่แค่ความดีใจที่สอบติดนะ แต่มันคือความโล่งใจที่ความพยายาม การอดหลับอดนอนอ่านหนังสือ เก็บตัวอยู่บ้าน นน ลดไปหลายกิโล มันสัมฤทธิ์ผลแล้ว มันเป็นโมเมนต์ที่รู้สึกว่า
"ฉันเก่งเหมือนกันนะเนี่ย!" เป็นความภูมิใจที่เติมฟืนให้ชีวิตได้มาจนถึงทุกวันนี้เลยล่ะ
🎁
แล้วสมบัติล้ำค่าในกล่องความทรงจำของคุณล่ะ... คือเรื่องอะไร?
บางคนอาจจะไม่ได้มีความสุขที่สุดเรื่องเรียน แต่อาจจะเป็นโมเมนต์เล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่สำหรับหัวใจ เช่น:
วันที่ซื้อบ้านหลังแรกด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง แล้วก้าวเท้าเข้าไปนอนคืนแรก
วันที่หมอบอกว่า คนที่เรารักหายจากโรคร้ายแล้ว
หรือแม้แต่วันที่ถูกหวยรางวัลที่ 4 ครั้งแรกในชีวิต! (อันนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสวรรค์ชั้น 7 ชัดๆ)
การที่เราได้เอาเรื่องพวกนี้มาเล่า มาแชร์กัน มันเหมือนเราได้ส่งต่อพลังงานบวกให้กันและกันนะ ในวันที่โลกมันเหวี่ยงและใจร้ายกับเรา การได้อ่านเรื่องราวที่ทำให้คนแปลกหน้ามีความสุข มันก็แอบทำให้เรายิ้มตามได้เหมือนกัน
📣 ถึงตาทุกคนแล้วค่ะ... ขอเชิญหยิบไมค์!
"จำได้ไหม... วันที่คุณดีใจและมีความสุขที่สุดในชีวิต คือเหตุการณ์อะไร?"
มาค่ะ! พิมพ์เล่ามาได้เลยยาวๆ จขกท. เตรียมปูเสื่อ รออ่าน รอแจกกิฟต์ และรอแชร์รอยยิ้มไปกับทุกคนอยู่นะคะ เล่ามาเถอะ... ไม่ต้องกลัวใครหาว่าแก่ เพราะเราคือวัยรุ่นคลาสสิกที่เติบโตมาอย่างมีคุณภาพจ้า! 👇👇👇
สารภาพมาซะดีๆ ว่าคุณ "แก่" เอ้ย! โตพอจะทันยุคไปลุ้นผลสอบเอนทรานซ์ที่ "สนามจุ๊บ" ไหม? ...มาแชร์โมเมนต์ที่โคตรดีใจที่สุด
🕰️ ทำไมเราถึงชอบคิดถึง "วันวาน" ทั้งที่ปัจจุบันก็มีชาบูให้กิน?
ในทางจิตวิทยา เขาบอกว่าเวลาที่ชีวิตวัยผู้ใหญ่ของเรามันเหนื่อย มันล้า ทั้งโดนเจ้านายหยุมหัว ลูกค้าแกง หรือแม้แต่อาการปวดหลังออฟฟิศซินโดรมที่คอยตามหลอกหลอน สมองเราจะใช้ "ความทรงจำแสนสุขในอดีต" นี่แหละ เป็นเหมือนผ้าห่มอุ่นๆ มาห่มใจเราไว้
ลองสังเกตดูสิ เวลาเรานึกถึงเรื่องดีๆ ในอดีต ร่างกายจะหลั่งสารความสุขออกมาอัตโนมัติเลยนะ มันเป็นกลไกการเยียวยาตัวเองที่โคตรจะเวทมนตร์เลยล่ะ!
วัยเด็ก: ดีใจสุดคือได้ของเล่นแถมจากขนม หรือแม่ยอมให้ดูการ์ตูนช่อง 9 ตอนเช้าแบบไม่บ่น
วัยรุ่น: ดีใจสุดคือคนที่แอบชอบเดินผ่านแล้วยิ้มให้ (หรือแค่หันมามองก็มโนไปไกลยันตั้งชื่อลูกแล้วจ้า )
วัยทำงาน (ตอนนี้): ดีใจสุดคือ... เงินเดือนเข้า แล้วยังไม่ถูกหักค่าบัตรเครดิตจนหมดภายใน 3 วินาที (อันนี้ขำแห้งนะ 555)
🏃♀️ โมเมนต์ที่ใจฟูที่สุดของ จขกท. : สมรภูมิ "สนามจุ๊บ" และน้ำตาแห่งความบ้าคลั่ง
ถ้าถามถึงเหตุการณ์ที่ทำให้ จขกท. ดีใจที่สุด สุขที่สุดแบบอะดรีนาลีนพุ่งปรี๊ดจนแทบจะเหาะได้... ต้องขอย้อนไปสมัย "เอนทรานซ์" (อุ๊ย! คำนี้หลุดออกมา รู้อายุเลยอะ)
เด็กยุค TCAS อาจจะงงว่าคืออะไร แต่สำหรับพวกเราวัยเก๋า(ประสบการณ์) วันประกาศผลสอบคือวันชี้ชะตาชีวิตระดับชาติ! และความคลาสสิกที่แฝงไปด้วยความระทึกขวัญที่สุดคือ การไปดูผลสอบที่ "สนามจุ๊บ" (สนามกีฬาจุฬาฯ)
จำความรู้สึกตอนนั้นได้แม่นเลย:
บรรยากาศดั่งงานวัดผสมสมรภูมิรบ: คนเป็นหมื่นๆ เบียดเสียดกัน เหงื่อแตกซิกๆ ทุกคนพุ่งเป้าไปที่บอร์ดกระดาษแผ่นยักษ์ที่แปะรายชื่อตัวเล็กจิ๋วเท่ามด
นิ้วชี้ประกาศิต: ต้องเอานิ้วค่อยๆ ไล่หาชื่อตัวเองทีละบรรทัด... ใจนี่เต้น ตึกตัก ตึกตัก เหมือนจะทะลุออกมานอกอก
วินาทีหยุดโลก: ตอนที่นิ้วไปหยุดตรงชื่อเรา... แล้วมองเลยไปที่รหัสคณะที่สอบติด...
"กรี๊ดดดดดดด! ติดแล้วโว้ยยยยยยย!"
เชื่อไหมว่าวินาทีนั้น จขกท. กอดกับเพื่อน ร้องไห้โฮแบบไม่อายใครเลย มันไม่ใช่แค่ความดีใจที่สอบติดนะ แต่มันคือความโล่งใจที่ความพยายาม การอดหลับอดนอนอ่านหนังสือ เก็บตัวอยู่บ้าน นน ลดไปหลายกิโล มันสัมฤทธิ์ผลแล้ว มันเป็นโมเมนต์ที่รู้สึกว่า "ฉันเก่งเหมือนกันนะเนี่ย!" เป็นความภูมิใจที่เติมฟืนให้ชีวิตได้มาจนถึงทุกวันนี้เลยล่ะ
🎁 แล้วสมบัติล้ำค่าในกล่องความทรงจำของคุณล่ะ... คือเรื่องอะไร?
บางคนอาจจะไม่ได้มีความสุขที่สุดเรื่องเรียน แต่อาจจะเป็นโมเมนต์เล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่สำหรับหัวใจ เช่น:
วันที่ซื้อบ้านหลังแรกด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง แล้วก้าวเท้าเข้าไปนอนคืนแรก
วันที่หมอบอกว่า คนที่เรารักหายจากโรคร้ายแล้ว
หรือแม้แต่วันที่ถูกหวยรางวัลที่ 4 ครั้งแรกในชีวิต! (อันนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสวรรค์ชั้น 7 ชัดๆ)
การที่เราได้เอาเรื่องพวกนี้มาเล่า มาแชร์กัน มันเหมือนเราได้ส่งต่อพลังงานบวกให้กันและกันนะ ในวันที่โลกมันเหวี่ยงและใจร้ายกับเรา การได้อ่านเรื่องราวที่ทำให้คนแปลกหน้ามีความสุข มันก็แอบทำให้เรายิ้มตามได้เหมือนกัน
📣 ถึงตาทุกคนแล้วค่ะ... ขอเชิญหยิบไมค์!
"จำได้ไหม... วันที่คุณดีใจและมีความสุขที่สุดในชีวิต คือเหตุการณ์อะไร?"
มาค่ะ! พิมพ์เล่ามาได้เลยยาวๆ จขกท. เตรียมปูเสื่อ รออ่าน รอแจกกิฟต์ และรอแชร์รอยยิ้มไปกับทุกคนอยู่นะคะ เล่ามาเถอะ... ไม่ต้องกลัวใครหาว่าแก่ เพราะเราคือวัยรุ่นคลาสสิกที่เติบโตมาอย่างมีคุณภาพจ้า! 👇👇👇