คือผมจะเขียนสั้นๆ กลัวคนขี้เกียจอ่าน
คือผมรักปู่มากตั้งแต่เด็กยัน ม.ต้น ผมแทบไม่เคยโมโหใส่ปู่เลย เพราะว่า ผมมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับยายตั้งแต่เด็ก ทำให้ผมรู้ว่าปู่ดีมากแค่ไหน ตั้งแต่ผมเด็กๆผมก็เห็นคุณค่าความรักที่ปู่มอบให้มาตลอด เราแทบไม่เคยทะเลาะกันเลย จนกระทั่งหลังผมจบม.ต้น ผมไม่ได้เรียนต่อม.ปลาย เอาเป็นว่าหลังจากผมจบม.ต้น ชีวิตผมล้มเหลวมาก แผนต่างๆที่วางไว้ก็ทำไม่ได้ ผมอยู่บ้านไปวันๆตั้งแต่อายุ15 จนตอนนี้19 คือผมมีทำงานบ้างแต่ทำแล้วก็ออกทำแล้วก็ออกอยู่อย่างนั้นเรื่อยๆ คือหลายๆอย่างที่ไม่เป็นไปตามหวังในชีวิตทำให้ผมdepress ด้วยเหตุนี้ทำให้หลายครั้งผมปล่อยให้อารมณ์ควบคุมการกระทำของตัวเองแทนที่จะใช้สมอง หลายครั้งอารมณ์เสียใส่ปู่ เวลาปู่หูไม่ได้ยินก็หงุดหงิด ทั้งที่ปู่ทำอะไรไม่ได้แท้ๆ ปู่ไม่ได้อยากเป็นอย่างนี้สักหน่อย คือพี่ ช่วงที่ผมทำงานใกล้บ้านปู่เขาจะตื่นมาคอยเลื่อนรถมอเตอร์ไซค์เปิดประตูส่งผมไปทำงานตลอด คืองานผมมันเข้างานตี5 ทุกวัน ปู่ผมตื่นมาตี5มาส่งผมไปทำงานแล้วค่อยขึ้นไปนอนต่อทุกวัน แล้วช่วงที่ผมไปทำงานที่กรุงเทพคนเดียว ปู่จะโทรหาผมทุกวัน แต่ผมก็ไม่ค่อยรับสายปู่ เวลารับสายก็จะหน้าอมทุกข์ ไม่ค่อยอยากจะคุยกับปู่ ผมมัวแต่สนใจหลายๆอย่างที่ไม่เป็นไปตามหวัง จนไม่ได้สนใจปู่ ทั้งที่ผมเละเทะมาก ปู่ก็ยังสนใจและห่วงใยตลอด ทั้งที่เป็นหลานที่ไม่น่าภูมิใจ เลยหลานคนอื่นเขาไปเรียนหนังสือ ผมกับทำงานแรงงานไปวันๆ แล้วยังอารมณ์ร้อนง่าย ผมเสียใจมาก ผมอยากเจอปู่อีกครั้ง ผมอยากได้โอกาศดูแลปู่สัก2-3ปีก็ยังดี แต่มันเป็นไปไม่ได้แล้ว คือผมไม่รู้จะเอาไงกับชีวิตเลย ปู่สามารถรักผมขนาดนี้ได้ยังไง ทำไมถึงคอยห่วงใยคอยสนใจชีวิตของผมตลอด ทั้งที่ผมเป็นอย่างนี้ คือผมนึกภาพถ้าผมมีหลาน แล้วผมคอยเอาใจใส่คอยถามไถ่หลานตลอด แต่หลานไม่สนใจและไม่อยากคุยด้วยและยังหงุดหงิดใส่ ผมคงน้อยใจและไม่อยากไปสนใจชีวิตของหลานขนาดนั้น ผมยังไม่รู้เลยว่าผมจะรักคนๆนึงแบบที่ปู่รักผมได้หรือเปล่า
ปู่ของผมเสียไปได้2เดือนแล้ว ผมรู้สึกผิดมากกับสิ่งทำกับปู่
คือผมรักปู่มากตั้งแต่เด็กยัน ม.ต้น ผมแทบไม่เคยโมโหใส่ปู่เลย เพราะว่า ผมมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับยายตั้งแต่เด็ก ทำให้ผมรู้ว่าปู่ดีมากแค่ไหน ตั้งแต่ผมเด็กๆผมก็เห็นคุณค่าความรักที่ปู่มอบให้มาตลอด เราแทบไม่เคยทะเลาะกันเลย จนกระทั่งหลังผมจบม.ต้น ผมไม่ได้เรียนต่อม.ปลาย เอาเป็นว่าหลังจากผมจบม.ต้น ชีวิตผมล้มเหลวมาก แผนต่างๆที่วางไว้ก็ทำไม่ได้ ผมอยู่บ้านไปวันๆตั้งแต่อายุ15 จนตอนนี้19 คือผมมีทำงานบ้างแต่ทำแล้วก็ออกทำแล้วก็ออกอยู่อย่างนั้นเรื่อยๆ คือหลายๆอย่างที่ไม่เป็นไปตามหวังในชีวิตทำให้ผมdepress ด้วยเหตุนี้ทำให้หลายครั้งผมปล่อยให้อารมณ์ควบคุมการกระทำของตัวเองแทนที่จะใช้สมอง หลายครั้งอารมณ์เสียใส่ปู่ เวลาปู่หูไม่ได้ยินก็หงุดหงิด ทั้งที่ปู่ทำอะไรไม่ได้แท้ๆ ปู่ไม่ได้อยากเป็นอย่างนี้สักหน่อย คือพี่ ช่วงที่ผมทำงานใกล้บ้านปู่เขาจะตื่นมาคอยเลื่อนรถมอเตอร์ไซค์เปิดประตูส่งผมไปทำงานตลอด คืองานผมมันเข้างานตี5 ทุกวัน ปู่ผมตื่นมาตี5มาส่งผมไปทำงานแล้วค่อยขึ้นไปนอนต่อทุกวัน แล้วช่วงที่ผมไปทำงานที่กรุงเทพคนเดียว ปู่จะโทรหาผมทุกวัน แต่ผมก็ไม่ค่อยรับสายปู่ เวลารับสายก็จะหน้าอมทุกข์ ไม่ค่อยอยากจะคุยกับปู่ ผมมัวแต่สนใจหลายๆอย่างที่ไม่เป็นไปตามหวัง จนไม่ได้สนใจปู่ ทั้งที่ผมเละเทะมาก ปู่ก็ยังสนใจและห่วงใยตลอด ทั้งที่เป็นหลานที่ไม่น่าภูมิใจ เลยหลานคนอื่นเขาไปเรียนหนังสือ ผมกับทำงานแรงงานไปวันๆ แล้วยังอารมณ์ร้อนง่าย ผมเสียใจมาก ผมอยากเจอปู่อีกครั้ง ผมอยากได้โอกาศดูแลปู่สัก2-3ปีก็ยังดี แต่มันเป็นไปไม่ได้แล้ว คือผมไม่รู้จะเอาไงกับชีวิตเลย ปู่สามารถรักผมขนาดนี้ได้ยังไง ทำไมถึงคอยห่วงใยคอยสนใจชีวิตของผมตลอด ทั้งที่ผมเป็นอย่างนี้ คือผมนึกภาพถ้าผมมีหลาน แล้วผมคอยเอาใจใส่คอยถามไถ่หลานตลอด แต่หลานไม่สนใจและไม่อยากคุยด้วยและยังหงุดหงิดใส่ ผมคงน้อยใจและไม่อยากไปสนใจชีวิตของหลานขนาดนั้น ผมยังไม่รู้เลยว่าผมจะรักคนๆนึงแบบที่ปู่รักผมได้หรือเปล่า