ชีวิตไม่ได้ต้องชนะอะไรตลอดเวลา แค่ไม่แพ้ตัวเองก็พอ

สวัสดีครับ ขอมาแชร์อะไรเล็กๆ จากมุมของคนธรรมดาคนหนึ่ง เผื่อมันจะตรงกับความรู้สึกของใครบางคนในช่วงนี้บ้าง
ช่วงที่ผ่านมาเป็นช่วงที่ผมค่อนข้างได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น ทั้งจากสถานการณ์หลายๆ อย่างที่เข้ามา
แล้วมันก็ทำให้มุมมองต่อชีวิตเปลี่ยนไปแบบเงียบๆ

เมื่อก่อนผมเป็นคนที่ซีเรียสกับหลายเรื่องพอสมควร โดยเฉพาะเรื่องเป้าหมาย ความสำเร็จ หรือแม้แต่การเปรียบเทียบกับคนอื่น
เห็นใครไปได้ไกลกว่า ทำได้ดีกว่า ก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมเรายังอยู่ที่เดิม ความรู้สึกแบบนี้มันสะสมไปเรื่อยๆ
จนบางทีก็ลืมไปเลยว่า จริงๆ แล้วตัวเองก็พยายามมาตลอดเหมือนกัน

แต่พอได้ชะลอลงบ้าง กลับเริ่มเห็นอะไรชัดขึ้นหลายอย่าง มันไม่ได้มีใครเดินช้าหรือเร็วเกินไปหรอก
ทุกคนแค่กำลังใช้ชีวิตในจังหวะของตัวเอง บางคนอาจดูเหมือนไปไกล แต่เขาก็มีสิ่งที่ต้องแบกเหมือนกัน
ส่วนเราที่ดูธรรมดา ก็ไม่ได้แปลว่าไม่มีค่าอะไร

ช่วงนี้เลยเริ่มลดการเอาตัวเองไปวัดกับคนอื่นลง แล้วหันมาดูว่าแต่ละวันเรายังโอเคไหม
ยังพอมีแรงใช้ชีวิตต่อไหม แค่นั้นมันก็เพียงพอในระดับหนึ่งแล้วสำหรับผม
มีหลายวันที่ยังรู้สึกเหนื่อย ยังมีความคิดฟุ้งๆ เข้ามาเหมือนเดิม แต่ต่างจากเมื่อก่อนตรงที่ผมไม่ได้พยายามผลักมันออกไปตลอดเวลา
บางครั้งก็แค่ยอมรับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต แล้วปล่อยให้มันผ่านไป

สุดท้ายมันทำให้เข้าใจว่า ชีวิตมันไม่ได้ต้องชนะตลอด ไม่ได้ต้องเก่งตลอด หรือชัดเจนตลอดเวลาก็ได้
แค่ยังไม่ยอมแพ้ตัวเอง ยังไม่หยุดเดิน เท่านี้ก็น่าจะพอแล้วสำหรับช่วงเวลานี้ครับ