พอถึงวัยหนึ่ง มันไม่ได้อยาก “ชนะ” อะไรแล้ว แค่อยากใช้ชีวิตให้ไม่เหนื่อยก็พอ

ช่วงนี้ผมรู้สึกว่าความคิดตัวเองมันเปลี่ยนไปเยอะมากครับ เมื่อก่อนเป็นคนที่ค่อนข้างจริงจังกับหลายๆ
เรื่อง ชอบตั้งเป้า ชอบเอาชนะ ทั้งกับงาน กับชีวิต หรือแม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ยังอยากทำให้ดีที่สุดตลอดเวลา
เหมือนมันต้องพิสูจน์อะไรบางอย่างให้ตัวเองรู้สึกว่ามีค่า

แต่พอมาถึงจุดหนึ่ง อยู่ดีๆ ความรู้สึกแบบนั้นมันก็ค่อยๆ จางลงไปเฉยๆ ไม่ได้หายไปทันทีนะครับ
แต่มันเหมือนเราเริ่มตั้งคำถามกับมันมากขึ้นว่า ที่ผ่านมาเราพยายามหนักขนาดนั้นไปเพื่ออะไร

ทุกวันนี้เลยกลายเป็นว่า แค่ตื่นมาแล้วไม่รู้สึกกดดันกับวันข้างหน้ามากเกินไป ก็ถือว่าโอเคแล้ว
งานก็ยังทำให้ดีเหมือนเดิมนะครับ แต่ไม่ได้เอาตัวเองไปผูกกับผลลัพธ์เหมือนแต่ก่อน
ถ้าทำเต็มที่แล้วมันจะออกมาแบบไหน ก็ปล่อยให้มันเป็นไป

บางทีคนรอบตัวอาจจะมองว่าผมดูเฉยลง หรือไม่ค่อยกระตือรือร้นเหมือนเดิม
แต่ลึกๆ แล้วผมแค่รู้สึกว่า การไม่ต้องแบกทุกอย่างไว้ตลอดเวลา มันทำให้หายใจได้โล่งขึ้นเยอะจริงๆ

มันไม่ใช่การยอมแพ้หรือหมดไฟนะครับ แค่เป็นอีกมุมหนึ่งของการใช้ชีวิตที่เพิ่งเคยเข้าใจ
ว่าบางครั้ง “ความพอดี” มันอาจจะดีกว่า “ความสุด” ก็ได้
เลยอยากเขียนไว้เป็นบันทึกเล็กๆ ของช่วงเวลานี้ เผื่อวันหนึ่งตัวเองย้อนกลับมาอ่าน
จะได้จำได้ว่าครั้งหนึ่งเราเคยเลือกที่จะเบาลงกับชีวิตบ้างเหมือนกัน