รู้ว่าตัวเองยังไม่ไปถึงไหน แต่ก็ยังยินดีกับความสำเร็จของคนอื่นได้เสมอครับ

สวัสดีครับ กระทู้นี้ผมไม่ได้มีปัญหากับใครนะครับ แค่อยากเขียนความรู้สึกของตัวเองไว้เฉยๆ ช่วงนี้มันมีบางอย่างในใจที่อธิบายไม่ค่อยถูก
ผมเริ่มรู้ตัวมากขึ้นว่าหลายอย่างในชีวิตมันยังไม่ถึงจุดที่ตัวเองอยากไป งานก็ยังไม่ได้ก้าวหน้าเท่าที่หวัง เป้าหมายบางอย่างก็ยังทำไม่สำเร็จ มันไม่ใช่ความล้มเหลวแบบชัดเจน แต่เป็นความรู้สึกค้างๆว่า “เราน่าจะทำได้ดีกว่านี้”

แต่ในขณะเดียวกัน เวลาเห็นเพื่อนหรือคนรอบตัวประสบความสำเร็จ ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือชีวิต ผมก็รู้สึกยินดีกับเขาจริงๆนะครับ
ไม่ได้ฝืน ไม่ได้แกล้งดีใจ มันเป็นความรู้สึกดีๆที่เห็นคนที่เรารู้จักไปได้ดี

แค่บางทีมันก็มีอีกความรู้สึกหนึ่งแทรกขึ้นมาเงียบๆ ว่าเรายังอยู่ที่เดิม ในขณะที่คนอื่นเริ่มขยับไปข้างหน้าแล้ว
มันไม่ได้ถึงกับอิจฉา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันมีการเอาตัวเองไปเปรียบเทียบบ้าง

สุดท้ายมันเลยกลายเป็นความรู้สึกแปลกๆผสมกัน ระหว่างความยินดีกับคนอื่น กับความที่ยังไม่พอใจกับตัวเอง
ซึ่งผมก็ยังหาวิธีจัดการกับมันไม่ได้ชัดเจน ตอนนี้ก็ได้แต่ค่อยๆทำหน้าที่ของตัวเองไปในแต่ละวัน
พยายามไม่กดดันตัวเองมากเกินไป แล้วก็ยังคงรู้สึกดีกับความสำเร็จของคนอื่นเหมือนเดิม
แค่อยากเขียนเก็บไว้ในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตครับ 🙂