ทักษะการยังชีพและความคิดที่มีผลต่อชีวิต

ทักษะการยังชีพและความคิดที่มีผลต่อชีวิต

ชีวิตได้อยู่กับสังคมเปลี่ยนแปลงยุคสมัย แต่คนจะยังคงจดจำการเปลี่ยนแปลงอะไรได้บ้าง คนมีแต่ไปเห็นความโมเดิร์นจากจอภาพต่างๆในยุคดิจิตัลนานมาก จนลืมดูโลกความจริง ที่มีสถานที่เมืองอะไรเก่าๆยังพัฒนาไม่ทันภาพดิจิตัลก็เยอะ แต่คนก็ได้อยู่กับศิลปะ อะไรเดิมๆมาได้หลายยุคหลายสมัยแล้ว ก็แค่การมีชีวิตเป็นคนทำหากินและมีภูมิความคิดเป็นคนมีความรู้และวิชาอาชีพยังชีพได้ ถ้าไม่เกเรก็เป็นชีวิตที่มีเวลาจะสร้างสรรค์ความสุขให้แก่ตัวเองได้ไปจนแก่ชราได้นะ ถ้าแค่อยู่กันดีๆเข้าใจให้เกียรติผู้คน ไม่เป็นอันธพาลฆ่าแกงกัน ถ้าสังคมมาตรฐานสูงเขาก็ไม่ค่อยมีอะไรจะจ้างทำคนงานที่เป็นคนทำหากินทำได้ คนทำมาหากินก็ไม่ต้องแต่จะไปง้อการจ้างงานจากสังคมคนอื่นๆตามใจเขาต่างบ้านต่างเมืองมากจริงๆก็ได้ คนเราถ้าฝืนอะไรในท่าไม่ใช่ชีวิตตัวเอง ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ ปัญหาของชีวิตคนไม่มีวุฒิภาวะคือการมีจิตตื่นความศิวิไลอยากให้ตัวเองเป็นคนเจริญแต่ไม่ค่อยรู้ว่าชีวิตจะต้องไปทำท่าอะไรที่ชีวิตไม่มีความสามารถอะไรบ้างในความคิดเพียงเห็นความเจริญอยากอยู่อาศัย คนมีอาชีพต่างๆมีความหวังในการจะทำชีวิตให้เป็นศิลปะและมีฐานะที่สังคมมองว่าเจริญก้าวหน้าและทุกคนมีสิทธิ์จะมีศิลปะในการเป็นตัวเอง

โลกไม่เป็นไปอย่างใจใคร อัตตาสำคัญน้อยกว่ากฏ สังคมเปลี่ยนแปลงเพื่อวาร์ปใจเพียงแต่ความทุกข์ใจบรรเทาได้ อยู่ในโลกบางทีก็งง เพราะเราคิดถึงอนาคตไปไกลแสนไกล แต่โลกความจริงไม่เป็นดั่งหวังกับสังคมผู้คน แต่มีสติรู้ทันการเปลี่ยนแปลงของผู้คนในสังคมว่า

กฏธรรมชาติก็เปลี่ยนแปลงทุกคนทั้งนั้นสำคัญก็แต่นิสัยชอบทำอะไรใครหรือทำอะไรต่อตัวเองบ้างล่ะ สิ่งที่ไม่เป็นอย่างใจคิดแม้แต่ใกล้เคียง คือสิ่งที่ชีวิตไม่มีอำนาจควบคุมได้ด้วยตัวเอง มีหลายสิ่งเต็มไปหมด แต่แล้วความสนใจว่าจะอยากรู้ไปทำไม ถ้าไม่เป็นเด็กดังเดิมก็น่าจะเข้าใจ

อาจารย์สอนวิชาเรื่องออกแบบอาคารสวยงาม ในการสอนวิชาเขาก็มีแต่สอนเรื่องศิลป์ของผลงานสถาปัตยกรรม แต่ชีวิตในตอนเขาทำงานที่บ้านเขา

เขาก็ต้องมีโลกการดำรงชีพเหมือนกับเราๆ แล้วเขาก็เคยมีปัญหาสุขภาพแก่ไปเคยเข้าโรงพยาบาล แล้วเขาก็มีประสบการณ์เรื่องสุขภาพเป็นเรื่องที่เขา

ต่างก็เคยละเลยที่จะดูแลตอนชีวิตเขากำลังรุ่งๆ แล้วเขาก็มีเรื่องสุขภาพเป็นสิ่งระลึกให้ระมัดระวังไปตลอด เขาก็บอกว่าจะรวยทำไมจะรวยเงินแล้วสร้างสถาปัตยกรรมทำไม ก็เพื่อให้ชีวิตได้มีสถานที่ที่จะดูแลชีวิตทั้งเรื่องสุขภาพให้เวลามีความสุขดำรงชีพได้ปกติน่ะล่ะ ถ้าแม้เราจะเป็นคนเที่ยวเมืองแต่ไปเที่ยวเมืองไหน ก็จะเห็นคนมีชีวิตปกติดำรงชีพทำมาหากินในพื้นที่ทุกที่นั่นล่ะ แต่ชีวิตคนเจริญก้าวหน้าตามวัย มีงานพิเศษให้ทำก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆจะทำสำหรับคนทั่วๆไปทุกคน มีแต่คนที่มีหน้าที่ทำงานพิธีจึงจะได้อยู่ในพิธีบ่อยๆมากกว่า สำหรับคนเป็นนักท่องเที่ยวไปเที่ยวที่ต่างๆ แต่ถ้าสถานภาพของชีวิตไม่ค่อยมีบารมีมากก็ไม่ค่อยมีความสุขหรอก ชีวิตใช้เวลามานานมามาก ไม่รวยสุดโต่งก็ไม่เป็นไรหรอก ก็ปกติเดิมๆน่ะล่ะ

โลกนี้ไม่ได้มีแค่วัตถุความเจริญแตกต่าง คนบ้านๆก็รู้ก็เข้าใจจึงเป็นคนบ้านๆ อยู่บ้านแล้วก็ทำให้สังคมสงบสุข ไม่เป็นไร ถ้าไม่มีคนบ้ามาทำอะไร ถ้าจะไปรวยในสังคมใหญ่ไปแล้วก็ไม่รวย ก็ไม่ค่อยอยากไปนี่ ถ้าจะไม่ให้มีแบบบ้านๆ ก็จะไม่ใช่ประเทศไทยแท้ ไม่ค่อยมีมหาเศรษฐีระดับโลก ก็ไม่เสียรูปแบบประเทศปกติๆ ชีวิตจะเป็นผู้น้อยหรือผู้ใหญ่เพียงจิตใครก็ทำให้ตัวเองอย่าเสียรูปจิต

ชีวิตผมก็รู้ตัวนั่นล่ะว่า อนาคตจะเป็นวัยเจริญไม่นาน แล้วก็จะถึงวัยร่วงโรย สู่การเป็นชีวิตที่เสื่อมสภาพและก็จะมีวันล้มเหลว เมื่อถึงวาระของผมจะต้องล้มเหลว ผมจึงจะต้องเตรียมสติให้เข้าใจยอมรับกฏเกณฑ์ของธรรมชาติ และเตรียมอะไรให้พร้อมต่อความล้มเหลว รองรับอนาคตให้ได้ทัน และทำความเข้าได้ใหม่ว่า บุคคลไม่สำคัญกว่ากฏสำคัญ แม้จะเคยเจริญเป็นประวัติศาสตร์ ถ้าชีวิตยังไม่ได้พัฒนาความคิด ก็จะไม่มีความคิดดีๆ มนุษย์ทุกคนทนงในอัตตาว่าตนดีตนเก่ง แต่ชีวิตถึงเวลาจะต้องจากไปใครก็ห้ามไม่ได้ แต่ในช่วงเวลามีชีวิตได้ทำหน้าที่ของมนุษย์ไว้มากเท่าไหน หากชีวิตดีให้เกียรติโลกมนุษย์บ้างก็มีบุคลิกน่ายอมรับ เพราะความเข้าใจนี้เป็นพื้นฐานของการเป็นคนดี มีชีวิตแต่ก็อย่าให้มีจิตเสียรูป อย่าให้ชีวิตเสียเวลาไปกับความทนงมากไปจนชีวิตก็ดูเป็นคนออกไปทางโอเวอร์สเกลมากเกิน ถ้าไม่มีใครจะคอยให้เหตุผลของการมีอยู่ของชีวิตแล้ว คนก็จะต้องมีเหตุผลด้วยตัวเองเป็นให้สังคมยอมรับได้

คนมีชีวิตมีการปฎิบัติต่างกัน คนทำอะไรชำนาญการก็ทำแต่งานที่เก่งๆ เงินจะเข้าใครก็เข้าแต่คนนั้นล่ะนะ แม้คนก็อาศัยอยู่เยอะในบ้านเมือง ถ้าไม่ใช่คนทุนนิยมซ้ายจัด ทุกคนก็จะบริหารเงินไม่เก่งหรอก แต่มีอาชีพหารายได้เก่งในการทำมาหากิน เป็นลูกหลานคนทำมาหากิน ได้เงินแล้วก็คงหวังยากที่จะบริหารการลงทุน แต่ก็ควรจะมีเงินเก็บไว้เฉยๆ ได้ใช้ในตอนที่ต้องใช้จ่ายจำเป็น แต่ส่วนใหญ่ถ้าคนจะอดทนต่อการมีเงินโดยไม่ลงทุน ก็มักจะทนต่อแรงฝันมีเงินมากไม่ค่อยได้ ความเจริญทางศิลปะ ก็ไม่ใช่ว่าจะต้องมีเยอะ แต่มีในสิ่งที่ใช่และพอดี พอเพียงและงามง่าย แม้คนจะมีศิลปะเป็นธุรกิจ เพราะคนมีศิลปะชีวิตจะมีความสุข แต่ถ้าไม่อยากจนเพราะกิเลสในศิลปะสูง ก็จะต้องมีเงิน จึงจะมีอำนาจความรวย คนยังไม่รู้เคล็ดวิชาเกี่ยวกับความรวยความจน เงินและศิลปะเท่านั้นเอง ถ้าทุกคนเข้าใจก็คงจะไม่มีธุรกิจที่มีศิลปะมาก เขาเซ้งกิจการในทำเลนั้นหรอก ถ้ายังไม่ได้เรียนอะไรมากๆจริงๆ อย่าเพิ่งมีกิเลสสูงเพียงเพราะปัญหาชีวิตเร่งด่วน ถ้าเห็นใครมีแววเป็นคนจน ที่ไม่มีกิจการจะเสียเงินจำเป็นสูงทัน แต่เบรกเขาไม่ทันแม้หวังดี ก็ปล่อยไปตามนิสัยที่เขามีทิฐิหลงผิดเลย แม้เขาจะไม่เข้าใจโครงสร้างสังคมกับธุรกิจอะไรๆเลย ถ้าเขามีความจำเป็นจะลดค่าใช้จ่ายด้านไหนที่ไม่จำเป็น ทุกคนก็คงจะรู้สึกว่าเขามีความคิดจะแก้ปัญหาอยู่ เพราะอำนาจทุนที่ขัดต่อหลักการอะไรสำคัญๆก็มักสู้ไม่ไหวหรอก

บทบาททางสังคมก็มีคนพูดสับสนได้ ว่ายังไงดีกว่ายังไง จะทำให้ไม่เสียโครงสร้างทางสังคม แม้คนอยากจะแก้เกมส์เป็นการมีเงินให้เป็นบทบาทเด่นในสังคม ด้วยการพยายามจะทำให้เงินเป็นบรรทัดฐานที่สังคมยอมรับในจำนวนมาก แต่ชีวิตตัวเองก็อย่าพ่ายแพ้ในเกมส์การเงิน จนชีวิตขาดแคลนเงินมากและมีตำแหน่งการงานตกต่ำที่จะต้อง แพ้ให้แก่นายจ้างสูง ถ้าชีวิตไม่มีแต่เหลี่ยมเป็นโรบินฮู๊ด คนในกลุ่มพวกบางกลุ่มก็ไม่เป็นอย่างนี้หรอก การมีชีวิตทุกวันนี้ก็ต้องดูด้วยว่าจะดำเนินชีวิตไปสวมหัวโขนแบบไหนในสังคมที่ตัวเองจะไม่มีความฝืนต่อสิ่งครอบนั้น จนฮอร์โมนของชีวิตเสียสมดุล ถ้าได้เป็นคนออกแบบหัวโขนบางคนก็พอใจในหน้าที่การงานนั้นได้นะ

คนมีเวลาจะทำอะไรให้มีความพิเศษในชีวิตน้อยลง ชาวบ้านก็ดูออกเหมือนกันนั่นล่ะ ว่าชีวิตใครมีความวิตกกังวลว้าวุ่นอยู่ไม่สุข ใครเป็นคนชอบสร้างสถานการณ์กลบกลื่นระวังตัวมากเกินไป มีแต่ชีวิตคนที่มีปัญหาชอบสร้างหาเรื่องก่อกวนให้ปัญหาเป็นของคนอื่นให้เป็นประเด็นความสนใจของสังคม มากกว่าการพยายามจะทำจิตใจให้ปกตินั่นล่ะสังคมคนมีแต่ความหวังมากไป ไม่รู้คนจะมีความคิดเห็นผิดอะไรในชีวิตคนอื่นมากกว่าการจะแก้ปัญหาชีวิตตัวเองที่กำลังจะล้มเหลวเองทำไมล่ะ มีแต่ความต้องการมากก็เป็นเพียงคิดได้เพราะมีกิเลสให้เห็น ไม่ได้มีเพราะบารมีการจะแก้ปัญหาได้ด้วยตัวเองมีดีมากพอ แต่คนเป็นตัวจริงของอะไรๆก็คือคนจะต้องมีไอเดียแก้ปัญหาของสิ่งนั้นเป็นแม้แต่ความไม่รู้จุดอ่อนของชีวิตตัวเอง แนวความคิดท่ว่าจะต้องลงทุนให้มีเงินมากๆด้วยความสำเร็จ ก็ไม่มีคนชนะมากจริงหรอกนะ มีแต่เสียเงินมากกว่ากว่าจะคืนทุน บางคนก็เจ๊งเพราะความคิดว่ารีบมีเงินมากๆแล้วจะได้สบาย แต่คนจะสบายก็สบายได้เลยนะโดยไม่ต้องขยันลงทุนให้เสี่ยงหรือการมีปัญหาชีวิตกับสังคมผู้อื่นๆ รวมทั้งยังเป็นปัญหาสุขภาพจิตวิตกกังวลสูงอีก

ใครคิดว่ายังไงบ้างครับ ทุกวันนี้จะต้องลำบากกับการใช้ชีวิตเป็นคนทำงาน ที่มีเงินเป็นตัวตั้ง มีอำนาจควบคุมชีวิตให้สุขหรือทุกข์ยังไงบ้างครับ