บางทีก็คิดถึงตอนเป็นเด็ก แต่ก็รู้ว่าต้องเดินต่อในแบบผู้ใหญ่

มีช่วงหนึ่งที่นั่งเฉยๆ แล้วนึกถึงตอนตัวเองยังเด็ก ช่วงเวลาที่ทุกอย่างมันดูง่ายไปหมด ไม่ต้องคิดเยอะ ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร แค่ตื่นมา เล่น กิน นอน แล้วก็จบวันแบบสบายๆ
ตอนนั้นเราไม่เคยคิดเลยว่าการโตขึ้นมันจะต้องแบกอะไรหลายอย่างขนาดนี้ ทั้งเรื่องงาน เรื่องเงิน เรื่องความคาดหวังของตัวเองและคนรอบข้าง บางวันมันก็หนักจนอยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง
แต่พอคิดไปอีกมุมหนึ่ง เราก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เวลามันเดินไปข้างหน้าเสมอ ไม่มีใครย้อนกลับไปจุดเดิมได้จริงๆ
สิ่งเดียวที่ทำได้คือค่อยๆ ปรับตัว ยอมรับ แล้วก็พยายามเข้มแข็งขึ้นในแบบของตัวเอง ถึงจะยังมีบางวันที่รู้สึกเหนื่อย รู้สึกอยากพัก หรืออยากหนีไปจากทุกอย่างบ้าง
แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมายืนอยู่ตรงนี้ ทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป เพราะชีวิตมันไม่ได้หยุดรอให้เราพร้อมเสมอ
บางทีการเป็นผู้ใหญ่ อาจไม่ได้หมายถึงการเก่งไปทุกอย่าง แต่มันคือการยอมรับความจริงบางอย่าง แล้วก็ยังเลือกจะเดินต่อ แม้จะรู้สึกไม่พร้อมก็ตาม
ถึงจะคิดถึงวันเก่าๆ แค่ไหน แต่ตอนนี้เราก็ทำได้แค่เก็บมันไว้เป็นความทรงจำดีๆ แล้วใช้มันเป็นแรงเล็กๆ ให้เดินต่อไปในวันข้างหน้า