ช่วงนี้เริ่มชินกับการหายไปจากชีวิตใครบางคนแบบเงียบๆ โดยที่ไม่ได้รู้สึกโกรธหรือเสียใจเท่าเดิมแล้ว

สวัสดีค่ะ ขอพื้นที่เล็กๆตรงนี้ระบายอะไรในใจแบบเรียบๆนะคะ ไม่ได้มีดราม่าใหญ่โตอะไร แค่เป็นความรู้สึกที่มันค่อยๆเปลี่ยนไปโดยที่เราเองก็เพิ่งสังเกตเห็นเหมือนกัน ว่าช่วงนี้เราเริ่มโอเคกับการที่ใครบางคนค่อยๆหายไปจากชีวิตเราแล้ว ทั้งที่เมื่อก่อนแค่เขาหายไปวันเดียวก็รู้สึกใจไม่ดีไปทั้งวัน

มันไม่ใช่ว่าเราไม่รู้สึกอะไรเลยนะคะ แต่ความรู้สึกมันไม่รุนแรงเท่าเดิม จากที่เคยตั้งคำถามว่าทำไม ทำอะไรผิด หรือเราดีไม่พอหรือเปล่า ตอนนี้มันกลายเป็นแค่การรับรู้ว่า อ๋อ เขาไม่ได้อยู่แล้ว แล้วก็ใช้ชีวิตต่อไปแบบปกติ อาจจะมีแอบคิดถึงบ้างในบางช่วงเวลา แต่ไม่ได้ถึงขั้นอยากย้อนกลับไปแก้ไขอะไร

เราเพิ่งเข้าใจว่าบางความสัมพันธ์มันไม่ได้จบแบบชัดเจน ไม่มีคำลา ไม่มีคำอธิบาย แต่มันค่อยๆจางลงเองตามเวลา แล้วเราก็แค่ต้องยอมรับมันให้ได้ในแบบที่มันเป็น ซึ่งตอนแรกมันยากมากนะคะ เหมือนเราต้องยอมปล่อยอะไรบางอย่างที่เราเคยให้ความสำคัญมากๆโดยที่ไม่มีเหตุผลรองรับ

แต่พอผ่านมาสักพัก เรากลับรู้สึกว่าความเงียบแบบนี้มันก็ไม่ได้แย่เสมอไป อย่างน้อยมันก็ทำให้เราได้กลับมาอยู่กับตัวเองมากขึ้น ได้ใช้เวลาไปกับสิ่งที่เราเคยมองข้ามไป แล้วก็เริ่มเห็นว่าจริงๆแล้วชีวิตเราก็ยังเดินต่อได้ โดยไม่จำเป็นต้องมีใครบางคนอยู่เหมือนเดิม

เราไม่ได้เขียนเพื่อจะบอกว่าเราเข้มแข็งหรือปล่อยวางเก่งนะคะ แค่อยากเก็บช่วงความรู้สึกนี้ไว้ ว่าครั้งนึงเราเคยค่อยๆยอมรับการหายไปของใครบางคนได้แบบเงียบๆ โดยที่หัวใจมันไม่ได้แตกสลายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว 🙂