ยากที่สุด ไม่ใช่การควบคุมราคาสินค้า

แต่ปัญหาของขาดจะยากกว่า เพราะถ้าคุมมาก คนผลิต เค้าก็คิดแหละถ้าผลิตมาแล้วขายไม่กำไร งั้นหยุดผลิตดีกว่า
ถ้าคิดในแง่ดาร์คกว่า คือ จะไปเกิดตลาดมืดเยอะขึ้น แอบผลิตแล้วไปขายอีกราคาให้กับลูกค้ามีเงินยอมจ่าย

สิ่งที่ภาครัฐต้องทำคือ การแก้ที่ต้นทุนตั้งแต่ต้นน้ำ ต้องมีการชดเชยต้นทุนการผลิตตั้งแต่ตรงนี้
เมื่องั้นมันก็ผลักภาระต้นทุนกันเป็นโดมิโนซึ่งจะแก้ได้ยากกว่ามาก
เช่น การเกษตร กำลังเจอภาวะปุ๋ยขาด รัฐก็ต้องมาช่วยตรงนี้แก้ปัญหาปุ๋ยขาดปุ๋ยแพง
แน่นอนการชดเชยต้องจำกัดเจาะเป้าให้ถูกว่า อันไหนคือสินค้าจำเป็นไม่จำเป็น ปัจจัย 4 คือเรื่องหลัก
ปัจจัย 4 ก็ต้องเจาะไปที่สินค้าจำเป็น ระดับทั่วๆไป พวกที่ขายสินค้าระดับบนราคาบนๆก็ปล่อยให้เค้าสู้ชีวิตกันเอาเอง
ถ้ายิงกราดไปมั่วๆ รัฐถังแตกแน่นอน
ทำการบ้านกันหนักแน่ ผลงานตรงนี้เอาไปพิสูจน์ฝีมือรัฐบาลได้เลยว่า เก่งแค่ไหน

ใจอยากให้ภาครัฐทำ Egg Farm เลี้ยงไก่ออกไข่แล้วตั้งจุดบริการส่งไข่ ให้มารับ อาทิตย์ละครั้ง
แน่นอนเป็นโครงการสมัครใจ ใครเข้าร่วมก็จ่ายเป็นค่าไข่ในราคาตลาดตอนนี้
ภาครัฐก็ไปร่วมมือกับฟาร์มเอกชนต่างๆทำเรื่องรับซื้อตรงไปเลย ต้นทุนเลี้ยงไก่ที่เพิ่มขึ้นในอนาคต ภาครัฐก็รับชดเชยไป
การจะให้คนส่วนใหญ่เลี้ยงไก่เอง เป็นเรื่องยากเกินทั้งพื้นที่จำกัด ความรู้อีก
ในภาวะวิกฤติ สิ่งที่คนต้องการมันก็คือปัจจัย 4  แต่ถ้ามีปัญหา ระวังจะเกิดการต่อต้าน