ถ้ารู้งี้ไม่เชื่อ….ดีกว่า

เราเป็นคนไม่มีศาสนามานานมากๆ ไม่เพียงไม่ศรัทธาเท่านั้นยังรู้สึกเกลียดมันด้วย เพราะมองว่าเป็นการเชื่อมากกว่าการคิด จนครั้งนึงได้ป่วยเปโรคซึมเศร้าและได้ลองหันเข้าไปพึ่งพาศาสนาตามรำแนะนำของพระที่วัด แต่สุดท้ายก็รู้ว่าเราคิดถูกมาตลอด

ไม่เพียงแต่ไม่ช่วยแต่ยังทำให้รู้สึกสงสัยในระบบศีลธรรม โครงสร้างสังคมและความหมายของชีวิต ซึ่งศาสนานั้นดันให้คำตอบมาตายตัวแต่เราเชื่อว่า โลกนี่ไม่มีอะไรที่จริงแท้ 100% มีเพียงวิธีการตีความความจริง 1 แสนล้านแบบที่แตกต่างกัน อคติที่มีต่อศาสนาก็ได้ลดลงเรื่อยๆ เพราะเราตระหนักได้ว่า ที่เราเกลียดมันเป็นเพราะ coping mechanicsm(กลไกการเอาตัวรอด) แต่เราจะหันกลับไปมเงศาสนาอีกไหม คำตอบคือไม่ แต่มีโอกาสคือ ศาสนาสามารถนิยามคสามดีที่จริงแท้ได้ ความดีที่ใช้ได้ทุกยุคสมัย ความดีที่ไม่สนกรณีแต่ก็ยังดี ความดีที่ไม่สนว่ามากจากมุมมองใครแต่ทุกคนต้องเห็นเหมือนกันว่ามันดี 100%

ถ้าให้เราต้องเคารพศาสดากับนักปรัชญาในฐานะมนุษย์ที่มีความสามารถเราขอเชื่อนักปรัชญา นักปรัชญาเหมือนคนที่เดินอยู่บนสะพานที่ไม่มีวันจบและความหมายตายตัว แต่ถ้าเขากระโดดลงจากสะพานนั้นเขาจะกลายเป็นคนที่มีศาสนา นั้นคือเหตุผลที่เรามองว่า นักปรัชญาฉลาดกว่า

ถ้าย้อนกลับไปเราคงไม่เชื่อพระแหละ แต่ถึงยังไงก็ขอบคุณทีทำให้เราออกห่างจากศาสนามากขึ้นไปอีก ซึ่งทำให้เราได้เข้าสู้การเป็น ซีซีฟัส ที่ดันหินขึ้นเขาไปแบบไม่มีวันจบ