เป็นเหมือนกันไหมคะ เวลามีเรื่องอะไรนิดเดียวเข้ามาในหัว เราจะเก็บมาคิดวนเวียนอยู่แบบนั้นจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน
บางทีแค่คำพูดลอยๆ ของเพื่อนร่วมงาน หรือท่าทีแปลกๆ ของคนใกล้ตัว ก็ทำให้เราสร้าง ดราม่า ขึ้นมาในหัวตัวเองได้เป็นวันๆ
เราเองก็เคยเป็นคนที่ แคร์ทุกอย่าง ทั้งกลัวคนอื่นไม่รัก กลัวทำงานพลาด กลัวอนาคตที่ยังมาไม่ถึง จนสุขภาพจิตเริ่มแย่ ร่างกายล้า
พออายุมากขึ้น ผ่านอะไรมามากขึ้น เจอจุดเปลี่ยนที่ทำให้เลิกคิดเยอะ
คือคำว่า…ช่างมัน…ชีวิตเบาลงเยอะมาก
แยกแยะ "สิ่งที่ควบคุมได้" กับ "สิ่งที่ควบคุมไม่ได้" อันไหนควบคุมไม่ได้ ก็ช่างมัน
เวลาเจอเรื่องเครียดๆ ให้ลองถามตัวเองดูว่า …อีก 5 ปีข้างหน้า เรื่องนี้ยังจะสำคัญอยู่ไหม… ถ้าคำตอบคือไม่... งั้นเราก็ไม่ควรเสียเวลาเครียดกับมันมากจนเกินไป
ฝึกอยู่กับ ปัจจุบัน
ความกังวลส่วนใหญ่เกิดจาก อดีตที่จบไปแล้ว หรือ อนาคตที่ยังไม่เกิด …เริ่มฝึกโฟกัสกับสิ่งที่ทำอยู่ตรงหน้า มันช่วยดึงสติไม่ให้ฟุ้งซ่านได้ดีมากจริงๆ
ทุกวันนี้เราเลือกที่จะไม่แบก อะไรที่ไม่จำเป็น
ชีวิตมันสั้นเกินกว่าจะเอาเวลาไปใช้ในหัวตัวเองมากเกินไป…
ทุกคนมีวิธีจัดการกับการคิดมากยังไงบ้างคะ มาแบ่งปันประสบการณ์กันค่ะ
เมื่อ คิดมาก เกือบทำชีวิตพัง... หัดช่างมัน…จะพบว่าโลกไม่ได้แย่อย่างที่คิด