ตอนนี้อายุ 23 แล้วค่ะ บ้านฐานะธรรมดา บอกก่อนนะคะ ว่าเราไม่ดื่ม ไม่เที่ยว แทบจะไม่มีเพื่อนเลย เป็นเด็กตจว. เรียนจบแค่ปวส. ค่ะ เราไม่เคยผ่านการทำงานจริงๆเลยค่ะ เคยแค่ฝึกงานตอนเรียน
ตอนนี้ขายของออนไลน์อยู่ที่บ้าน ขายมาตั้งแต่เรียนจบแล้วค่ะ รายได้ก็โอเคนะคะ แต่เรารู้สึกว่าอยากออกไปหาประสบการณ์นอกบ้านบ้าง อยากไปเข้าสังคมบ้าง จริงๆไม่ได้เบื่อบ้านเลยค่ะ แต่รู้สึกว่าเราอยู่แบบนี้จนตายไม่ได้นะ เราไม่ได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นเลยค่ะ
บ้านค่อนข้างจะ toxic เลยค่ะ โดยเฉพาะแม่ แต่แม่ก็ดีอยู่นะคะบางที ก็ซัพพอร์ตบ้างบางเรื่อง แต่ค่อนข้างจะไปทาง toxic มากกว่า เหมือนว่าจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย ชอบตะโกนด่า ชอบอาละวาด ไม่ฟังความคิดเห็นคนอื่นเท่าไหร่ แม่จะชอบพูดว่ามีอะไรก็พูดกับแม่ได้ แต่เราลองพูดก็จะโดนตัดสินเลยค่ะ ว่าทำไมเป็นแบบนั้นแบบนี้ ต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้สิ
แม่เราจำกัดอิสระภาพอย่างมาก ไม่ให้ไปทำงานข้างนอก ไม่อยากให้ไปอยู่ไกลบ้าน บอกว่าจะคิดถึงลูกบ้าง ชอบพูดว่าจะไปลำบากทำไม พูดว่าลูกยังเล็กอยู่บ้าง คำพูดพวกนี้เราเบื่อมากเลยค่ะ ถ้าแค่เรื่องนี้เราโอเคนะคะ แต่จำกัดชนิดที่ว่า ไม่อยากให้เราออกไปข้างนอกเลย ไปแกก็จะตามไปด้วย ไปกับเพื่อนก็ไม่ได้ แกจะโทรตามโทรจิกตลอดเป็น 10 20 สาย แล้วบางทีก็จะพูดแซะเพื่อนเราด่าเพื่อนเราไปด้วย เหตุผลนี้เองค่ะ ทำให้เราไม่มีเพื่อนเลย
เราขายของมีเงินก้อนนึงและแม่ก็ให้ก่อนนึงเลยตัดสินใจดาวน์รถมาไว้ใช้ แต่ตอนนั้นอายุเรายังไม่ถึง รถเลยต้องเป็นชื่อแม่ แต่เราไม่ได้ซีเรียสนะคะ รถใช้ด้วยกัน แต่เราเป็นคนผ่อน ซึ่งแม่ก็ช่วยเดือนละ 2-3 พัน (แม่ช่วยเองเพราะเห็นว่าใช้รถด้วยกัน)
แต่พอเราจะใช้รถ ที่บอกว่าเป็นรถเราเองเราต้องขออนุญาตก่อนใช้ ต้องรายงานว่าจะไปไหน และกลับกี่โมง บางทีก็จะบ่นว่ามันเปลืองน้ำมันบ้าง ใช้รถบ่อยบ้าง ทั้งที่ค่าน้ำมัน ค่าซ่อมบำรุงเราจ่ายเองทั้งหมด แล้ววันไหนที่มีปากเสียงกันแกก็จะมายึดกุญแจรถที่เรา แล้วบอกไม่ต้องใช้อีก บางวันเราใช้รถไปส่งของ แต่แกก็ไม่ยอมให้ จนออเดอร์ถูกยกเลิกไป เป็นอะไรที่ประสาทเสียมากค่ะ
แล้วแม่เป็นคนที่ไม่ฟังเหตุผลคนอื่นเลยค่ะ ทุกคนในบ้านไม่มีสิทธ์พูด ต้องฟังและทำตามเท่านั้น ไม่ได้ดั่งใจก็จะอาละวาด บางครั้งก็พังข้าวของ ตอนเด็กๆเราถูกตีบ่อยมาก แบบที่เหตุผลไร้สาระมากค่ะ เช่นเราเลิกเรียน แล้วแวะตลาดซื้อของกิน แล้วกลับเลทนิดหน่อย ก็ถูกเอาไม้ฟาด แต่ตอนนี้ดีขึ้นมาหน่อย ไม่ได้ทำร้ายร่างกายแล้วค่ะ แต่พูดแทงใจแทน พูดด้อยค่า พูดให้รู้สึกแย่ ต้องทำตามเท่านั้น แม่เอาแต่พร่ำบอกว่า ต้องเป็นแบบนี้ๆๆเท่านั้น ไม่งั้นแม่จะเสียใจ รู้มั้ยว่าแม่ต้องนอนร้องไห้ รู้มั้ยแม่ต้องมาคิดมาก เอาแต่พูดว่าตัวเองหวังดี เอาแต่พูดว่าตัวเองรู้สึกยังไง ไม่เคยถามความรู้สึกเราบ้างเลย
ปวดหัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นทุกวันเลยค่ะ เราเลยมีความคิดว่าจะออกไปหางานทำข้างนอก ไปอยู่ข้างนอกคนเดียวเลย อยากไปแบบไม่บอกกล่าว เพราะถึงพูดดีๆแกก็ไม่อนุญาตอยู่แล้ว เลยตัดสินใจจะไปแบบนี้เลย ไปเริ่มต้นทุกอย่างใหม่ด้วยตัวเอง แต่ใจนึงก็กลัวทำแบบนี้แล้วแม่จะเสียใจ เราก็เกิดกับสน ตอนที่แกดีก็ดี ตอนซัพพอร์ตก็มี แต่ติดที่จำกัดอิสระ ไม่รับฟังเราบ้างเลยค่ะ
ตอนนี้อึดอัดใจมากค่ะ เพราะไม่มีที่ระบาย ไม่มีเพื่อนไว้คุย ออกไปหากิจกรรมทำข้างนอกก็ไม่ได้อยู่แล้ว อยู่บ้านเหมือนกงขัง ประสาทเสียมากค่ะ
ครอบครัว toxic จัดการยังไงคะ เรารักแม่มาก แต่เราก็ไม่อยากจะอยู่ตรงนี้แล้ว
ตอนนี้ขายของออนไลน์อยู่ที่บ้าน ขายมาตั้งแต่เรียนจบแล้วค่ะ รายได้ก็โอเคนะคะ แต่เรารู้สึกว่าอยากออกไปหาประสบการณ์นอกบ้านบ้าง อยากไปเข้าสังคมบ้าง จริงๆไม่ได้เบื่อบ้านเลยค่ะ แต่รู้สึกว่าเราอยู่แบบนี้จนตายไม่ได้นะ เราไม่ได้ใช้ชีวิตวัยรุ่นเลยค่ะ
บ้านค่อนข้างจะ toxic เลยค่ะ โดยเฉพาะแม่ แต่แม่ก็ดีอยู่นะคะบางที ก็ซัพพอร์ตบ้างบางเรื่อง แต่ค่อนข้างจะไปทาง toxic มากกว่า เหมือนว่าจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย ชอบตะโกนด่า ชอบอาละวาด ไม่ฟังความคิดเห็นคนอื่นเท่าไหร่ แม่จะชอบพูดว่ามีอะไรก็พูดกับแม่ได้ แต่เราลองพูดก็จะโดนตัดสินเลยค่ะ ว่าทำไมเป็นแบบนั้นแบบนี้ ต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้สิ
แม่เราจำกัดอิสระภาพอย่างมาก ไม่ให้ไปทำงานข้างนอก ไม่อยากให้ไปอยู่ไกลบ้าน บอกว่าจะคิดถึงลูกบ้าง ชอบพูดว่าจะไปลำบากทำไม พูดว่าลูกยังเล็กอยู่บ้าง คำพูดพวกนี้เราเบื่อมากเลยค่ะ ถ้าแค่เรื่องนี้เราโอเคนะคะ แต่จำกัดชนิดที่ว่า ไม่อยากให้เราออกไปข้างนอกเลย ไปแกก็จะตามไปด้วย ไปกับเพื่อนก็ไม่ได้ แกจะโทรตามโทรจิกตลอดเป็น 10 20 สาย แล้วบางทีก็จะพูดแซะเพื่อนเราด่าเพื่อนเราไปด้วย เหตุผลนี้เองค่ะ ทำให้เราไม่มีเพื่อนเลย
เราขายของมีเงินก้อนนึงและแม่ก็ให้ก่อนนึงเลยตัดสินใจดาวน์รถมาไว้ใช้ แต่ตอนนั้นอายุเรายังไม่ถึง รถเลยต้องเป็นชื่อแม่ แต่เราไม่ได้ซีเรียสนะคะ รถใช้ด้วยกัน แต่เราเป็นคนผ่อน ซึ่งแม่ก็ช่วยเดือนละ 2-3 พัน (แม่ช่วยเองเพราะเห็นว่าใช้รถด้วยกัน)
แต่พอเราจะใช้รถ ที่บอกว่าเป็นรถเราเองเราต้องขออนุญาตก่อนใช้ ต้องรายงานว่าจะไปไหน และกลับกี่โมง บางทีก็จะบ่นว่ามันเปลืองน้ำมันบ้าง ใช้รถบ่อยบ้าง ทั้งที่ค่าน้ำมัน ค่าซ่อมบำรุงเราจ่ายเองทั้งหมด แล้ววันไหนที่มีปากเสียงกันแกก็จะมายึดกุญแจรถที่เรา แล้วบอกไม่ต้องใช้อีก บางวันเราใช้รถไปส่งของ แต่แกก็ไม่ยอมให้ จนออเดอร์ถูกยกเลิกไป เป็นอะไรที่ประสาทเสียมากค่ะ
แล้วแม่เป็นคนที่ไม่ฟังเหตุผลคนอื่นเลยค่ะ ทุกคนในบ้านไม่มีสิทธ์พูด ต้องฟังและทำตามเท่านั้น ไม่ได้ดั่งใจก็จะอาละวาด บางครั้งก็พังข้าวของ ตอนเด็กๆเราถูกตีบ่อยมาก แบบที่เหตุผลไร้สาระมากค่ะ เช่นเราเลิกเรียน แล้วแวะตลาดซื้อของกิน แล้วกลับเลทนิดหน่อย ก็ถูกเอาไม้ฟาด แต่ตอนนี้ดีขึ้นมาหน่อย ไม่ได้ทำร้ายร่างกายแล้วค่ะ แต่พูดแทงใจแทน พูดด้อยค่า พูดให้รู้สึกแย่ ต้องทำตามเท่านั้น แม่เอาแต่พร่ำบอกว่า ต้องเป็นแบบนี้ๆๆเท่านั้น ไม่งั้นแม่จะเสียใจ รู้มั้ยว่าแม่ต้องนอนร้องไห้ รู้มั้ยแม่ต้องมาคิดมาก เอาแต่พูดว่าตัวเองหวังดี เอาแต่พูดว่าตัวเองรู้สึกยังไง ไม่เคยถามความรู้สึกเราบ้างเลย
ปวดหัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นทุกวันเลยค่ะ เราเลยมีความคิดว่าจะออกไปหางานทำข้างนอก ไปอยู่ข้างนอกคนเดียวเลย อยากไปแบบไม่บอกกล่าว เพราะถึงพูดดีๆแกก็ไม่อนุญาตอยู่แล้ว เลยตัดสินใจจะไปแบบนี้เลย ไปเริ่มต้นทุกอย่างใหม่ด้วยตัวเอง แต่ใจนึงก็กลัวทำแบบนี้แล้วแม่จะเสียใจ เราก็เกิดกับสน ตอนที่แกดีก็ดี ตอนซัพพอร์ตก็มี แต่ติดที่จำกัดอิสระ ไม่รับฟังเราบ้างเลยค่ะ
ตอนนี้อึดอัดใจมากค่ะ เพราะไม่มีที่ระบาย ไม่มีเพื่อนไว้คุย ออกไปหากิจกรรมทำข้างนอกก็ไม่ได้อยู่แล้ว อยู่บ้านเหมือนกงขัง ประสาทเสียมากค่ะ