มีประการณ์จะมาเล่าสมัยเรียนมัธยมปลายครับ เกี่ยวกับเพื่อนที่สมาธิสั้นสติไม่ค่อยดีน่ารำคาญที่ชอบทำร้ายคนอื่นเรียกร้องสนใจ

คือเรื่องมันเป็นยังงี้ครับคือผม เรียน รร รัฐ มีชื่อเสียง ขอใช้ชื่อ ย่อ บ.ด  คือผมเรียนอยู่รุ่น 53 แต่ดรอปมาปีนึงเนื่องจากไม่สบายและปัญหาเรื่องอื่นผมเลยต้องมาเรียนม5ใหม่พร้อมเจอเพื่อน ใหม่ใน รุ่น54 ซึ่งจริงๆแล้วผมควรเรียนรุ่น 54 เพราะผมเกิด ปี2550 แต่ผมเรียนเร็วกว่าเพื่อนครับ ปัจจุบันผมเข้าเรียนปี 1 ที่ มศว  ม ปลายผมเรียนสายศิลป์จีน ครับ เรื่องราวมันเกิดขึ้นคือผมอ่ะได้เข้ามาเรียน ห้องใหม่เพื่อนใหม่ที่ไม่รู้จักเลย ตอนแรกไม่มี เพื่อนแต่ก็เริ่มหาคนคุยบ้าง
หัวข้อสำคัญคือในห้องผมจะมีเด็กคนนึงชื่อ ไอคิว ครับ เขาเป็นลูกครูห้องปกครอง ครับแล้ว เขาก็เรียนที่ รร นี้ เพราะพ่อเป็นครูทำหน้าที่ ที่ห้องปกครองครับ
ตอนที่เจอเขาครั้งแรกผมจะนั่งกับเขาเพราะที่อื่นๆไม่ว่าง แต่มีเพื่อนผู้หญิง มาย้ายโต๊ะ ครับผมก็ไม่รู้ว่าทําไมเขาถึงย้ายโต๊ะผมไปนั่งกับผู้หญิงอีกคนนึง แต่พอมาตอนหลังๆ จนผมจบ ม 6แล้วเนี่ยผมถึงเพิ่งรู้ว่าเพราะอะไร  คือเขา นั่งโต็ะเดี่ยวครับไม่มีใครนั่งด้วย เขาไม่ได้สอบเข้าเหมือนคนอื่นๆครับเขาเข้าได้เพราะเป็นลูกครู แต่ว่าประเด็นจริงๆคือเมื่อผมอยู่ไปเรื่อยๆ ผมจึงเริ่มเห็นนิสัยคือเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยรู้จักการควบคุมอารมณ์ตัวเอง และชอบทําเสียงดังแบบว่าเรียกร้องความสนใจในห้องเรียนครับ ซึ่งตอนแรกผมก็คิดว่าเขาอาจจะแกล้งเล่นแต่บางทีพอเห็นไปเห็นมามันก็น่ารําคาญ แล้วก็ไม่ใช่ผมคนเดียวที่คิดแบบนั้นครับ คือเพื่อนในห้องแล้วห้องอื่นๆก็ค่อนข้างที่จะไม่ค่อยชอบเขาครับ แต่ทุกคนก็มองเขาเป็นตลกเพื่อจะไม่ใช้คำพูดรุนแรงกับเขาครับ แต่ในความคิดของผมที่ผมเห็นมาตลอด และผมอดทนเรียนกับเขาจนถึงสองปีมาได้ ผมว่าบางครั้งก็ควรจะโดนคำพูดแรงๆ บ้าง ซึ่งเขาก็เคยโดนแล้ว คือเพื่อนไม่ค่อยอยากให้เขาช่วยทํางานครับเพราะเขาชอบสร้างความวุ่นวายน่ารําคาญแล้วก็แบบทําให้เกิดเรื่องแย่ๆอะครับบางทีก็ไม่อยากใจโหดใจดํานะ แต่ว่าครูก็เคยบอกว่าให้ช่วยดูแลไอ้เพื่อนคนนี้หน่อย แต่ว่าถ้าผมเป็นเอาจริงๆอะ คือผมเป็นคนที่ค่อนข้างที่จะใจอ่อนอย่างเงี้ยครับ แต่ว่าคือถ้าเป็นคนอื่นเขาก็ไม่ค่อยอยากจะใจอ่อนเท่าไหร่ คือแบบ คือเหมือนครูให้เราต้องการดูแลเพื่อนคนเนี้ยอะครับเฮ้อ คือพูดตรงๆคือทำไมเราต้องมาดูแลเพื่อนคนนี้ครับ ทั้งที่โตโตกันแล้ว ควรจะดูแลตัวเองให้ได้
แต่ก็ไม่รู้ทําไมผมถึงไปคุยกับเขาแล้วเขาก็เลยสนิทกับผมมากที่สุดในช่วงแรกเพราะว่าอาจจะเป็นเพราะว่าเขาไม่มีใครเลย ซึ่งก็จริงว่าผมคุยกับพ่อแม่เพื่อนซึ่งทุกคนก็ตอบแบบนี้กันหมดเขาก็เลยค่อนข้างที่จะแบบชอบเดินตามผมแล้วแบบเขาแบบเหมือน เหมือนเขาไม่มีใครจริงๆนะครับ เพราะว่ากับเพื่อนๆผู้หญิงก็ทะเลาะกัน เพื่อนผู้ชายก็ไม่ค่อยอยากเอาเข้ากลุ่มอย่างเงี้ย แต่แบบทุกคนแบบว่าไม่ได้มองผมเป็นแบบเดียวกับเพื่อนคนนี้ครับ เขามองว่าผมแบบปกติไม่มีอะไรอันตราย

อืม บางสาเหตุของที่เขาทะเลาะกับเพื่อนผู้หญิงอะ ก็มันก็เหตุผลแปลกๆ ยังทํานิสัยแบบโรคจิตไปจับนมเขาด้วยอะครับแบบว่าเพื่อนบอกว่าอย่าเอาอันนี้มาป้ายเขานะ เขาพูดเตือนหลายรอบแล้วแต่ไอ้คนนี้มันเหมือนมันก็อยากจะทําอะ พอมันป้ายปุ๊บเขาก็ตบต่อยกันเลยอะครับ แล้วเขาตบต่อยผู้หญิงได้ลงคออะ คือแบบ คือถ้าเป็นผมตอนนั้นนะผมแบบ แต่ถ้าผมแบบไม่ไหวผมก็เดินเข้าไปชกหน้ามันเหมือนกันอะ แต่ตอนนั้นผมไม่เข้าไงเพราะผมแบบพยายามวางตัวให้เพื่อนในห้องเห็นว่าผมไม่อยากใช้ความรุนแรง แต่เพื่อนหลายคนก็บอกว่าให้ผมไปคอยคุมมันหน่อยเพราะผมอะอยู่กับมันมากสุดในช่วงประมาณนี้ผมก็เลยเป็นเหมือนคนที่แบบต้องคอยคุมมันอะครับ ซึ่ง พอมันได้กินยาอาการมันก็ดีขึ้นบ้างครับ ในช่วงหลังๆ แต่ว่ามันก็ยังคงแสดงความเป็นคน ปญอ เหมือนเดิมอะครับ คือผมก็ไม่ได้อยากว่าว่าผมพิเศษกว่าครับนะครับ แต่ว่า คือจากเนื้อผ้าอะครับ คือแบบ ถ้าเกิดเป็นคุณคนอ่านแล้วมีเพื่อนแบบนี้อยู่ในห้องอะครับ คุณจะมีวิธีการรับมือยังไงครับ ซึ่งวิธีการรับมือของผมก็คือ แบบช่วงม6 ปลายๆ ตอนนั้นผมก็ไม่ได้อยากนั่งกับเขาแล้ว คือผมเริ่มอึดอัด นิสัยเขาก็หลายอย่าง คือจริงแบบ คือที่ผมยอมอยู่กับเขาอะ เพราะว่าเพื่อทํางานกลุ่มอย่างเดียวครับ จริงจริงนะ ถ้าผมไม่เห็นเขามีประโยชน์หรือเขาทํางานจริงจริงผมก็ไม่อยู่กับเขาหรอกครับ แล้วก็คือตอนช่วง ม5เทอมหนึ่งเทอมสองอะผมอยู่กับกลุ่มผู้หญิง แต่พอช่วง ม6เทอมหนึ่งอะ ปลายๆ เทอมหนึ่งอะ พวกผู้หญิงอะเขาบอกว่าผมต้องออกไปอยู่กับคนอื่นก่อนเพราะว่าคือเพื่อนที่เป็นผู้หญิงที่ดรอปมาอีกคนนึงอะเขาจะมาเรียน ผมก็เลยไม่ได้อยู่กลุ่มผู้หญิงแล้ว
เคยตบหน้าผู้หญิงก็มีครับ จนพ่อแม่เขาถึงกับต้องมาเลยอะครับ ซึ่งผมอะเห็นหลายรอบแล้วมากกว่าสามครั้งสี่ครั้งขึ้นไปอะ คือผมไม่รู้นะว่าเขาโดนอะไรในห้องปกครองบ้างผมไม่ได้เข้าไป แต่ว่าเขาคงจะต้องโดนพ่อเขาน่าจะต้องโดนเยอะอยู่อะครับ เพราะว่าพ่อแม่เขาเอาเรื่องเพื่อนผู้หญิงที่โดนตบหน้าบ้างโดนอะไรบ้างอะไรหลายอย่างอะครับที่ผมคาดเดาน่าจะต้องโดนตัดคะแนนหรืออะไรหลายๆอย่างเข้าไปอะครับ ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจว่าทําไมเขาไม่โดนไล่ออกสักที ซึ่งผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าทําไมโรงเรียนปล่อยให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ได้ แถมมีครั้งนึงผมเห็นเขาถือกรรไกรมาแบบจะทําร้ายตัวเองด้วย ซึ่งผมเชื่อว่ายังไงเขาก็ไม่กล้าอยู่แล้ว แล้วตอนไปรดปี2 ผมจําได้เลยที่แบบผมบอกเขาว่าถ้าอยากจะโดดหอสูงอะ อย่าเป็นโบแดง แต่เขาก็อยู่ๆก็ทําอะไรไม่รู้เป็นโบแดงเฉยเลย แล้วพอเป็นโบแดงปุ๊บก็ไม่ได้กระโดดหอแล้วพอไม่ได้กระโดดหอก็ไปทะเลาะกับทหารด่าทหาร โอ้โหแบบ อือหือ ไม่รู้จะพูดยังไง แบบ พอด่าๆ พูดแบบ พูดแล้วมันแบบโวกไปวนมาอะครับ แล้วก็แบบ เหมือนเสียงข้างๆคูๆอะครับ แล้วก็แบบ พอไม่ไหวก็ไปชกเสาเหล็กอะ ผมรู้ว่าน่าจะเก็บอาการแต่เจ็บแหละแล้วเขาก็ชอบร้องเพลงแบบ คือร้องเพลงก็ได้นะ แต่ร้องไม่รู้เรื่องอะดิ แล้วก็ชอบเพลงแบบแนวร็อคแล้วคือแบบดังโคตร จนได้ ฉายา นักร้อง นักว็ากกกกก แล้วเหมือนก็ ทําไมอะ ทําทําไมอะเพลงโคตรน่ารําคาญเลยแล้วมันยิ่งทําให้เขาดูแบบ อย่างว่าอ่ะ แบบนั้นมากขึ้นน่ะ ซึ่งผมก็ไม่ได้อยากจะไปกําหนดชีวิตเขานะแต่แบบนิสัยแบบนี้ไม่น่าจะเปลี่ยนได้แล้วอะครับ คือแบบ คือเขามีเรื่องแย่ๆอีกหลายเรื่องที่ผมแบบ ไม่รู้จะพูดทําไมก็ประมาณนั้นอะครับ จนผมจบมาแล้วผมก็ไม่อยากไปเจอเขาอีก ผมเชื่อว่าผมคงไม่ได้ต้องเจออะไรแบบนี้แล้วล่ะ นี่ก็เป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ที่อยากจะมาแชร์ให้คนในพันทิปฟังครับ เผื่อว่าถ้าเจออะไรแบบนี้บางครั้งให้ตัดสินใจให้เด็ดขาดเลยหรือว่าถ้าต้องเลือกอยู่กับเขาก็พยายามอย่าไปอยู่ใกล้นะครับ เพราะผมอยู่กับเขาแล้วผมจะเสียสุขภาพจิต เพราะเขายังคิดเลยว่าผมเป็นคู่หูของเขา ซึ่งผมว่าเขาคิดไปเอง ซึ่งผมไม่ได้คิดแบบเดียวกับเขาเลยแล้วเขาโดนแกล้งบ้างก็มีครับ แบบว่าตอนไปฝึก รด เขาโดนเด็กคนอื่นๆ หมั่นไส้อะครับ เด็กมาเป็นสิบเลยแบบว่าลุมล้อมแบบแกล้งเขาอะ จนเขาแบบไม่เก่งแล้วอะ ไม่เก่งแล้วไง คือก็แบบ แบบต้องหนีมาอยู่กับผมแทน ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว55555มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ผมเชื่อว่าทฤษฎีความคิดของผมเป็นจริงก็คือตอนนั้นน่ะครับ เอ่อ คือผมเรียนอยู่ ม5 ผมทํางานกลุ่ม ซึ่งมันจะเป็นต้องไปprojectเที่ยวด้วยกัน แต่ว่าเพื่อนน่ะในกลุ่มทุกคนยกมือโหวตกันเลยว่าไม่อยากจะพาเขาไปด้วย แล้วพอไม่พาไปครู แกก็แบบ เหมือนอยากให้เด็กไปให้ครบให้ได้ ซึ่งแกไม่ถามเด็กเลยว่าเด็กจะอยากไปหรือเปล่า แล้วคือไอ้นั่นน่ะ ไอคิวอะมันรู้ว่าตัวเองไม่ได้ไปมันก็ร้องไห้ฮูๆๆ อย่างเดียวเลย แล้วแบบพอรู้ว่าผลท้ายพวกเราไม่ได้ไปมันก็ยิ้มเหมือนแบบตัวร้ายอะ ซึ่งแบบ หึหึ แบบวายร้ายเลยอะครับ แบบ ถ้าอยู่โรงเรียนซูซูรันนะผมถีบยอดหน้ามันไปนานแล้ว แบบไม่มีกฎไม่มีครูอะ คืออย่างว่าอะเขายังไม่เคยโดนตีนอะ จริงๆอะ ผมอยากให้คนที่แบบเคยมาเจอคนประเภทแบบนี้ช่วย บอกทีว่าจุดจบคนแบบนี้เป็นยังไงครับ แล้วว่าเคยเจอคนแบบนี้ไหม มีฉายา megamind ด้วย เหมือนจะหัวใหญ่ มีอีกหลายๆเรื่องที่ยังไม่ได้เล่าให้ฟังแต่ก็เรื่องคร่าวๆ ประมาณนี้ครับ ก็อยากแชร์เป็นประสบการณ์ ให้หลายคนดูไว้แล้วกันครับว่า เจอคนประเภทนี้บางทีก็เลือกได้ก็อย่าไปอยู่ใกล้ๆเขาเลยดีกว่าเพราะว่าถ้าเกิดเขาไม่ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้น ไม่ว่าเราจะทํายังไงแล้วการกระทําของเขามันยังไม่เปลี่ยนแปลงหรือว่าในแง่เหมือนเดิมก็ อดทนไปก่อนนะครับแล้วก็อย่าไปยุ่งกับเขามาก พยายามหาเพื่อนดีๆ อยู่กับกลุ่มเพื่อนที่มันแบบเขาจะเอาเราเข้ากลุ่มดีกว่าจะได้ไม่ต้องไปอยู่ใกล้คนแบบนี้ครับ