***การเขียนในครั้งนี้ขับเคลื่อนด้วย การมโนล้วนๆ อุปมาดั่งเมากาวไปเขียนไป มิได้มีเจตนาลอกเลียนแบบ ล้อเลียน ปีนเกลียว คิดเทียบชั้น หรือกดดันให้คนเขียนอย่างลุงมาร์ตินรีบเขียนภาคหลักเล่มที่ 6 กับ 7 ให้จบแต่อย่างใด เป็นความชอบส่วนบุคคลโดยเล่าเรื่องผ่านการมโนเองของผู้เขียน หากข้อมูลผิดพลาดประการใดต้องของอภัย ณ ที่นี้***
ภายในห้องลับที่อับชื้นและมืดสลัว แสงจากคบเพลิงวูบไหวสะท้อนเงาของชายร่างยักษ์ที่เดินเข้ามาพร้อมกับเสียงโซ่ตรวนที่ลากไปกับพื้นหิน
เซอร์ ดันแคน ถวายบังคมอย่างนอบน้อมแต่แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย "ฝ่าบาท... ลอร์ดหัวหน้าผู้คุมกฎ ได้นำตัวนักโทษประหารมาหนึ่งคนตามที่พระองค์บัญชาแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
"นำตัวมันเข้ามา" Egg ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แล้วปิดประตูให้มิดชิด อย่าให้ผู้ใดเฉียดกรายเข้ามาใกล้ห้องนี้ นอกจากเจ้า ข้า และมัน"
เมื่อประตูปิดลง Egg ค่อยๆ วางวัตถุโบราณที่มีลวดลายคดเคี้ยวดูอัปมงคลลงบนโต๊ะเบื้องหน้านักโทษที่สั่นเทาด้วยความกลัว นักโทษผู้นั้นมองแตรด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังริบหรี่
Egg: "ข้าขอมอบโอกาสสุดท้ายที่จะพ้นจากตะแลงแกงให้กับเจ้า... หากเจ้าเป่าแตรชิ้นนี้ให้ข้าได้ยิน ข้าจักมอบอิสรภาพและส่งเจ้าไปร่วมกับพวกอีกาที่ผากำแพงทันที"
นักโทษผู้นั้นไม่รอช้า เขาคว้าแตรขึ้นมาด้วยมือที่สั่นระริกและเป่ามันสุดแรงเกิด เสียงที่รอดออกมาจากแตรนั้นไม่ใช่เสียงเครื่องเป่าทั่วไป แต่มันคือ เสียงคำรามแหลมสูงที่บิดเบี้ยว คล้ายเสียงกรีดร้องของวิญญาณและเสียงมังกรที่กำลังโกรธแค้น คลื่นเสียงสั่นสะเทือนผ่านอากาศจนรู้สึกได้ถึงกระดูก
เซอร์ ดันแคน ที่ยืนคุมเชิงอยู่ถึงกับต้องนิ่วหน้า เขาขยับตัวด้วยความอึดอัด คลื่นไส้และมวนท้องขึ้นมาทันใด ราวกับอวัยวะภายในถูกรบกวนด้วยพลังงานที่ชั่วร้าย
จากนั้น ภาพสยดสยองก็บังเกิด... ผิวหนังของนักโทษเริ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำ เส้นเลือดที่คอปูดโปนก่อนจะแตกโพละ เลือดสีข้นไหลทะลักออกจากปากและตา เขาทรุดลงกับพื้นและขาดใจตายในสภาพที่ดูเหมือนถูกแผดเผาจากภายใน
Egg: จ้องมองซากศพนั้นด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ พึมพำเบาๆ "ของจริง... มันเป็นของจริง..."
เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากแสดงถึงความพึงพอใจที่ได้ครอบครองอาวุธระดับทำลายล้าง
ดังก์ ที่ยืนอึ้งกับภาพความตายที่ไร้ความปรานีตรงหน้าค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้ มือกระชับดาบแน่น น้ำเสียงสั่นด้วยความกังวล "เอ็กก์... เจ้าคิดอะไรอยู่? เจ้าจะเอาของอันตรายที่คร่าชีวิตคนได้เพียงแค่เสียงนี่ไปใช้กับสิ่งใดกันแน่?"
Egg: "เจ้าจะได้รู้คำตอบของข้าในเร็ววันดังก์... แต่ตอนนี้ ข้าต้องการให้ 'อดีตหัตถ์' ของเราได้ทำหน้าที่ที่เขาถนัดเสียหน่อย"
เขามองข้ามศพนักโทษไปที่ความมืดนอกประตู
Egg: "จงไปบอก บลัดเรเวน (Bloodraven)... ให้เขาส่งนกน้อยและสายลับพันตาของเขาออกไปสืบดูซิว่า เพื่อนใหม่ของเรามันยึดที่ไหนเป็นรังนอน ข้าอยากรู้พิกัดที่แน่นอนของมันก่อนที่ข้าจะไป"
เมื่อ Aegon V The Unlikely มีมังกร ตอนที่ 3 : บททดสอบเสียงแตรมังกร
ภายในห้องลับที่อับชื้นและมืดสลัว แสงจากคบเพลิงวูบไหวสะท้อนเงาของชายร่างยักษ์ที่เดินเข้ามาพร้อมกับเสียงโซ่ตรวนที่ลากไปกับพื้นหิน
เซอร์ ดันแคน ถวายบังคมอย่างนอบน้อมแต่แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย "ฝ่าบาท... ลอร์ดหัวหน้าผู้คุมกฎ ได้นำตัวนักโทษประหารมาหนึ่งคนตามที่พระองค์บัญชาแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
"นำตัวมันเข้ามา" Egg ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แล้วปิดประตูให้มิดชิด อย่าให้ผู้ใดเฉียดกรายเข้ามาใกล้ห้องนี้ นอกจากเจ้า ข้า และมัน"
เมื่อประตูปิดลง Egg ค่อยๆ วางวัตถุโบราณที่มีลวดลายคดเคี้ยวดูอัปมงคลลงบนโต๊ะเบื้องหน้านักโทษที่สั่นเทาด้วยความกลัว นักโทษผู้นั้นมองแตรด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังริบหรี่
Egg: "ข้าขอมอบโอกาสสุดท้ายที่จะพ้นจากตะแลงแกงให้กับเจ้า... หากเจ้าเป่าแตรชิ้นนี้ให้ข้าได้ยิน ข้าจักมอบอิสรภาพและส่งเจ้าไปร่วมกับพวกอีกาที่ผากำแพงทันที"
นักโทษผู้นั้นไม่รอช้า เขาคว้าแตรขึ้นมาด้วยมือที่สั่นระริกและเป่ามันสุดแรงเกิด เสียงที่รอดออกมาจากแตรนั้นไม่ใช่เสียงเครื่องเป่าทั่วไป แต่มันคือ เสียงคำรามแหลมสูงที่บิดเบี้ยว คล้ายเสียงกรีดร้องของวิญญาณและเสียงมังกรที่กำลังโกรธแค้น คลื่นเสียงสั่นสะเทือนผ่านอากาศจนรู้สึกได้ถึงกระดูก
เซอร์ ดันแคน ที่ยืนคุมเชิงอยู่ถึงกับต้องนิ่วหน้า เขาขยับตัวด้วยความอึดอัด คลื่นไส้และมวนท้องขึ้นมาทันใด ราวกับอวัยวะภายในถูกรบกวนด้วยพลังงานที่ชั่วร้าย
จากนั้น ภาพสยดสยองก็บังเกิด... ผิวหนังของนักโทษเริ่มเปลี่ยนเป็นสีคล้ำ เส้นเลือดที่คอปูดโปนก่อนจะแตกโพละ เลือดสีข้นไหลทะลักออกจากปากและตา เขาทรุดลงกับพื้นและขาดใจตายในสภาพที่ดูเหมือนถูกแผดเผาจากภายใน
Egg: จ้องมองซากศพนั้นด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ พึมพำเบาๆ "ของจริง... มันเป็นของจริง..."
เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่ในอากาศ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากแสดงถึงความพึงพอใจที่ได้ครอบครองอาวุธระดับทำลายล้าง
ดังก์ ที่ยืนอึ้งกับภาพความตายที่ไร้ความปรานีตรงหน้าค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้ มือกระชับดาบแน่น น้ำเสียงสั่นด้วยความกังวล "เอ็กก์... เจ้าคิดอะไรอยู่? เจ้าจะเอาของอันตรายที่คร่าชีวิตคนได้เพียงแค่เสียงนี่ไปใช้กับสิ่งใดกันแน่?"
Egg: "เจ้าจะได้รู้คำตอบของข้าในเร็ววันดังก์... แต่ตอนนี้ ข้าต้องการให้ 'อดีตหัตถ์' ของเราได้ทำหน้าที่ที่เขาถนัดเสียหน่อย"
เขามองข้ามศพนักโทษไปที่ความมืดนอกประตู
Egg: "จงไปบอก บลัดเรเวน (Bloodraven)... ให้เขาส่งนกน้อยและสายลับพันตาของเขาออกไปสืบดูซิว่า เพื่อนใหม่ของเรามันยึดที่ไหนเป็นรังนอน ข้าอยากรู้พิกัดที่แน่นอนของมันก่อนที่ข้าจะไป"