จิตเป็นทุกข์ เพราะจิตทิ้งฐานกาย

ฐานกายคือ ลมหายใจ อิริยายถใหญ่ น้อย

ตรงกันข้ามเมื่อจิตอยู่กับฐานกาย สุขด้วยความสงบรำงับ จะเกิดขึ้นที่จิตทันที

เมื่อสุขเกิดขึ้นที่จิตแล้ว ก็ให้แผ่ขยายความสุขมาที่กาย กายจะอิ่มเต็มไปด้วยความปิติสุข

นี่เป็นความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กันของสงบระงับ และปิติสุขที่เต็มกายและนอกกาย(สัมปชัญญะ)