เราควรทำยังไง

คือเรากับพ่อทะเลาะกันเรื่องกินเบียร์ซึ่งแต่ก่อนพ่อเราเคยกินเบียร์ติดต่อกันหลายๆวันจนมันสะสมมานานจนได้นอนโรงบาลถ้าพ่อเรากินปกติกินนานๆทีเราไม่เคยว่าอะไรเลยพอมาช่วงนี้พ่อเรากินหนักขึ้นเรื่อยๆกินติดต่อกันมาหลายวันมากๆซึ่งเราเคยเตือนไปบ้างแล้วแต่ไม่ฟังแม่เราก็บอกทุกวันว่าตัวเองเคยเข้าโรงบาลมาก่อนแล้วก็รู้ตัวเองทำไมยังกินอยุ่ตลอดเลย แต่พ่อไม่ฟังเราเลยบอกไปบ้างว่าอย่ากินเยอะช่วงนี้กินเยอะนะเราเตือนดีๆก็ไม่ฟังกัน พอโกรธแล้วเตือน ก็มาบอกว่าอย่ามาใช้อำนาจใส่ นี่พ่อนะพูดประมาณว่าเราคือลูกเขาเรายังอยู่ในมือเขา ถ้ายังอยู่ในมือเขายังใช้เงินเขาไม่ต้องมาพูดพ่อบอกถ้าแม่พูดพ่อจะฟังแต่พ่อเราไม่เคยฟังเลยมีแต่จะกวนตีนใส่จะด่าจะตะโกนใส่ถ้าแม่เราเตือนในสิ่งที่ไม่ดีพ่อไม่เคยพูดดีๆ ไม่เคยรับฟัง พ่อชอบพูดว่าตอนอายุ18เท่าเราพ่อไม่เคยด่าเถียงพ่อแม่ตัวเอง พ่อบอกเราว่าอย่ามาทำแบบนี้ใส่พ่อไม่ชอบ ตอนแม่เราทะเลาะกับพ่อเราตอนนั้นเราเคยบอกว่าถ้าผัวเราจะเป็นแบบพ่อเราไม่เอา เพราะถ้าทะเลาะกันทีไรพ่อเราจะชอบตะคอกใส่ ใส่อารมณ์ไม่ฟังใคร ชอบทำร้ายร่างกายแม่ พ่อเลยบอกว่าเรามันไม่ดีเรา ฟิวๆนั้นเพราะเราชอบเถียงแต่เราเถียงในเรื่องที่พ่อทำไม่ดีนะแล้วพ่อก็บอกว่าพอทะเลาะกันวันนี้ พรุ่งนี้เช้ามาก็ไม่คุยกับพ่ออีก คือจะให้เราอยากคุยได้ไงก็พูดแล้วไม่ฟังถ้าพ่อแม่เราทะเลาะกันเรากับน้องๆต้องเข้าข้างแม่เพราะกล้วพ่อทำร้ายแม่ พ่อเราอาจจะคิดว่าเรารักแต่แม่แต่ไม่ใช่เลยเรารักทั้งสองเราฝังใจมาตลอดเพราะตอนเด็กๆพ่อไม่เคยอยู่กับพวกเรา เรามีน้อง3คนรวมเรา4 เรากับแม่ต้องตื่นตี2-3ไปทำงานกัน2คนตอนนั้นเรายังอยู่ประถมอยู่เลยส่วนน้องๆก็ต้องอยู่บ้านกันเอง
พ่อเราไม่ค่อยอยู่กับพวกเราเพราะอยู่กับชู้ตอนนั้นเราโตพอที่จะรู้เรื่องแล้วเราเลยไม่สนิทกับพ่อเรารุ้เรื่องทุกอย่างรู้ว่าแม่เราอดทนแค่ไหนเพราะแค่ว่าแม่เราลูกเยอะเลยต้องทนเราต้องไปทำงานกับแม่ทุกวันไปเช้ากลับดึกตลอดทั้งๆที่เรายังอยู่แค่ประถม จริงๆอยากเล่ามากกว่านี้แต่มันยาวเกิน เราแค่อยากมีที่ๆระบายได้