(กระทู้นี้ตั้งขึ้นเพื่อ “แลกเปลี่ยนประสบการณ์ของคนที่มีอาการแพนิค” และหาวิธีดูแลตัวเองในสถานการณ์จำเป็นเท่านั้น
ไม่ได้มีเจตนาจะตำหนิไรเดอร์ หรือมองว่าไรเดอร์ต้องรับผิดชอบต่ออาการของเรา
เราเข้าใจดีว่าไรเดอร์ทำงานภายใต้แรงกดดันเรื่องเวลาและรายได้ และไม่ได้คาดหวังให้ใครต้องมาดูแลเป็นพิเศษ
เพียงแต่อยากป้องกันเหตุไม่คาดคิดที่อาจเกิดขึ้นกับทั้งสองฝ่าย
จึงอยากขอแลกเปลี่ยนเฉพาะ
วิธีดูแลตัวเอง ประสบการณ์ของคนที่มีอาการคล้ายกัน เพื่อให้สามารถรับมือกับอาการได้ดีขึ้น ขอความกรุณางดคอมเมนต์ในเชิงตำหนิ ตีความแทนไรเดอร์ หรือมองว่าเป็นภาระ เพราะกระทู้นี้ไม่ได้มีเจตนาในทิศทางนั้น ขอบคุณทุกความคิดเห็นที่แลกเปลี่ยนกันด้วยความเข้าใจค่ะ)
สวัสดีค่ะ ขอมาแชร์ประสบการณ์ส่วนตัว และอยากขอคำแนะนำจากคนที่เคยมีอาการคล้ายกันค่ะ
เราเป็นโรคแพนิค ปัญหาในชีวิตประจำวันคือ เวลานั่งมอเตอร์ไซค์ (รวมถึงแกร็บหรือวิน) อาการสามารถกำเริบขึ้นมาได้ตลอดเวลา
สิ่งที่กลัวมากที่สุดคือ กลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้
กลัวว่าจะเผลอทิ้งตัวหรือเกิดเหตุไม่คาดคิดกับทั้งตัวเองและไรเดอร์
ทุกครั้งก่อนขึ้นรถ เราจะพยายามบอกไรเดอร์เสมอว่า
“ขอไม่เร็วมากนะคะ / กลัวความเร็วค่ะ” แต่ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยบอกตรง ๆ ว่าเป็นแพนิค เพราะ
เวลาจำกัด กลัวอธิบายยาว กลัวเขาไม่เข้าใจหรือหงุดหงิด
โดยเฉพาะในช่วงเร่งรีบ อาการเวลาที่แพนิคกำเริบจะเป็นประมาณนี้
มวนท้อง
หวิวในท้อง
โคลงเคลง ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
รู้สึกเหมือนจะทิ้งตัว ซึ่งค่อนข้างอันตราย เพราะเคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่งตอนที่อาการรุนแรง
ตอนนั้นยังไม่รู้ตัวว่าเป็นแพนิค ไปนั่งมอเตอร์ไซค์แล้วเกิดอาการทิ้งตัว
โชคดีที่รถเพิ่งออกตัว จึงไม่เกิดเหตุร้ายแรง
เคยไปโรงพยาบาลเมื่อประมาณ 10 ปีก่อน ตอนนั้นโรคนี้ยังไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก
ตรวจร่างกายก็ไม่พบความผิดปกติ เพราะเป็นเรื่องของระบบประสาทและสภาพจิตใจ
จนถึงปัจจุบันก็ยังตรวจไม่พบทางร่างกายค่ะ เราจึงพยายามหาวิธีดูแลตัวเองระหว่างนั่งมอเตอร์ไซค์ เช่น
ปิดหูหรือปิดตา เพราะกลัวเสียงรอบข้างและเสียงรถ
ได้ผลช่วงแรก ๆ ต้องสลับวิธีอื่น กัดผ้า หรือจับเสื้อที่ตัวเองใส่
ได้ผลเพียง 1–2 ครั้ง เหมือนร่างกายจำได้ว่าไม่ช่วยแล้ว
หากนั่งประมาณ 30 นาที อาการจะขึ้นหลายรอบ (ประมาณ 5–10 ครั้ง)
ทั้งเหนื่อยและเครียดมาก ไม่อยากบอกไรเดอร์บ่อย ๆ ให้ช้าลงเพราะเกรงใจ
แต่ก็เป็นห่วงความปลอดภัยของทั้งสองฝ่าย
นับพยัญชนะ A–Z ในใจ
ช่วยได้ช่วงหนึ่ง
แต่บางครั้งพอใจนิ่งมากเกินไปกลับรู้สึกกลัวมากขึ้น
จึงต้องสลับกับวิธีอื่น
กัดตัวเอง เช่น มือหรือริมฝีปาก เพื่อเรียกสติ
ใช้เฉพาะตอนที่วิธีอื่นไม่ได้ผล
แต่ไม่ค่อยอยากใช้กับปาก เพราะเคยกัดจนมีแผล
ขออนุญาตจับเสื้อ แขน หรือบ่าไรเดอร์
ไม่กล้าจับแรง เพราะกลัวว่าถ้าอาการรุนแรงจะเผลอบีบแรงโดยไม่รู้ตัว
และกลัวไรเดอร์ตกใจ
หายใจเข้า–ออกถี่ ๆ
ช่วยได้บางครั้ง แต่ไม่เสมอ
ไอเบา ๆ เพื่อให้ตัวเองตื่นตัว
ใช้ได้บ้าง แต่ไม่ตลอด
บางครั้งต้องทำหลายวิธีต่อกัน
จุดที่อาการแย่ที่สุด คือ
ช่วงขึ้นเนิน
ช่วงเร่งเครื่อง
ช่วงแซงรถ ถ้าอาการกำเริบในช่วงนี้ วิธีที่ฝึกมามักใช้ไม่ได้ผล
สุดท้ายมักจบด้วยการทิ้งตัว ไรเดอร์ต้องชะลอรถและถามว่าไม่สบายหรือไม่ แล้วจอดรถ
หลังจากนั้นจึงขับช้าลง
เคยลองสะพายเป้เล็ก ๆ ใส่น้ำให้มีน้ำหนัก เพื่อให้รู้สึกว่ามีสิ่งสัมผัสที่แนบตัว ช่วยเรียกสติ
ช่วยได้บางครั้ง แต่ไม่ใช่ทุกครั้ง และไม่สามารถพกน้ำหนักลักษณะนี้ได้ตลอดเวลา
สำหรับคนที่ไม่เคยมีอาการแพนิค อาจสงสัยว่า
ทำไมอยู่ดี ๆ ก็เกิดขึ้น ทั้งที่ไม่ได้เครียดหรือไม่มีเหตุการณ์น่ากลัว
ความจริงคือ โรคแพนิคไม่ได้ขึ้นกับเหตุการณ์ตรงหน้าเสมอไป
บางครั้งเกิดจากระบบประสาททำงานผิดจังหวะ
เหมือนสัญญาณเตือนภัยของร่างกายดังขึ้นเอง ทั้งที่ไม่มีอันตรายจริง
ดังนั้นอาการสามารถเกิดขึ้นได้แม้ในช่วงที่
กำลังมีความสุข
กำลังเดินเล่นหรือช้อปปิ้ง
หรืออยู่ในสถานที่ปกติทั่วไป
เวลาที่อาการขึ้น ร่างกายจะตอบสนองเองอัตโนมัติ เช่น
หายใจไม่ทั่วท้อง รู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้
จึงอยากขอคำแนะนำและแลกเปลี่ยนประสบการณ์จากคนที่เคยมีอาการคล้ายกันค่ะ
ว่ามีวิธีดูแลตัวเองอย่างไรในสถานการณ์แบบนี้
ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกความคิดเห็นค่ะ
มีใครเป็นแพนิคเวลานั่งมอเตอร์ไซค์บ้างคะ ดูแลตัวเองยังไงกันบ้าง
ไม่ได้มีเจตนาจะตำหนิไรเดอร์ หรือมองว่าไรเดอร์ต้องรับผิดชอบต่ออาการของเรา
เราเข้าใจดีว่าไรเดอร์ทำงานภายใต้แรงกดดันเรื่องเวลาและรายได้ และไม่ได้คาดหวังให้ใครต้องมาดูแลเป็นพิเศษ
เพียงแต่อยากป้องกันเหตุไม่คาดคิดที่อาจเกิดขึ้นกับทั้งสองฝ่าย
จึงอยากขอแลกเปลี่ยนเฉพาะ
วิธีดูแลตัวเอง ประสบการณ์ของคนที่มีอาการคล้ายกัน เพื่อให้สามารถรับมือกับอาการได้ดีขึ้น ขอความกรุณางดคอมเมนต์ในเชิงตำหนิ ตีความแทนไรเดอร์ หรือมองว่าเป็นภาระ เพราะกระทู้นี้ไม่ได้มีเจตนาในทิศทางนั้น ขอบคุณทุกความคิดเห็นที่แลกเปลี่ยนกันด้วยความเข้าใจค่ะ)
สวัสดีค่ะ ขอมาแชร์ประสบการณ์ส่วนตัว และอยากขอคำแนะนำจากคนที่เคยมีอาการคล้ายกันค่ะ
เราเป็นโรคแพนิค ปัญหาในชีวิตประจำวันคือ เวลานั่งมอเตอร์ไซค์ (รวมถึงแกร็บหรือวิน) อาการสามารถกำเริบขึ้นมาได้ตลอดเวลา
สิ่งที่กลัวมากที่สุดคือ กลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้
กลัวว่าจะเผลอทิ้งตัวหรือเกิดเหตุไม่คาดคิดกับทั้งตัวเองและไรเดอร์
ทุกครั้งก่อนขึ้นรถ เราจะพยายามบอกไรเดอร์เสมอว่า
“ขอไม่เร็วมากนะคะ / กลัวความเร็วค่ะ” แต่ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยบอกตรง ๆ ว่าเป็นแพนิค เพราะ
เวลาจำกัด กลัวอธิบายยาว กลัวเขาไม่เข้าใจหรือหงุดหงิด
โดยเฉพาะในช่วงเร่งรีบ อาการเวลาที่แพนิคกำเริบจะเป็นประมาณนี้
มวนท้อง
หวิวในท้อง
โคลงเคลง ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
รู้สึกเหมือนจะทิ้งตัว ซึ่งค่อนข้างอันตราย เพราะเคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่งตอนที่อาการรุนแรง
ตอนนั้นยังไม่รู้ตัวว่าเป็นแพนิค ไปนั่งมอเตอร์ไซค์แล้วเกิดอาการทิ้งตัว
โชคดีที่รถเพิ่งออกตัว จึงไม่เกิดเหตุร้ายแรง
เคยไปโรงพยาบาลเมื่อประมาณ 10 ปีก่อน ตอนนั้นโรคนี้ยังไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก
ตรวจร่างกายก็ไม่พบความผิดปกติ เพราะเป็นเรื่องของระบบประสาทและสภาพจิตใจ
จนถึงปัจจุบันก็ยังตรวจไม่พบทางร่างกายค่ะ เราจึงพยายามหาวิธีดูแลตัวเองระหว่างนั่งมอเตอร์ไซค์ เช่น
ปิดหูหรือปิดตา เพราะกลัวเสียงรอบข้างและเสียงรถ
ได้ผลช่วงแรก ๆ ต้องสลับวิธีอื่น กัดผ้า หรือจับเสื้อที่ตัวเองใส่
ได้ผลเพียง 1–2 ครั้ง เหมือนร่างกายจำได้ว่าไม่ช่วยแล้ว
หากนั่งประมาณ 30 นาที อาการจะขึ้นหลายรอบ (ประมาณ 5–10 ครั้ง)
ทั้งเหนื่อยและเครียดมาก ไม่อยากบอกไรเดอร์บ่อย ๆ ให้ช้าลงเพราะเกรงใจ
แต่ก็เป็นห่วงความปลอดภัยของทั้งสองฝ่าย
นับพยัญชนะ A–Z ในใจ
ช่วยได้ช่วงหนึ่ง
แต่บางครั้งพอใจนิ่งมากเกินไปกลับรู้สึกกลัวมากขึ้น
จึงต้องสลับกับวิธีอื่น
กัดตัวเอง เช่น มือหรือริมฝีปาก เพื่อเรียกสติ
ใช้เฉพาะตอนที่วิธีอื่นไม่ได้ผล
แต่ไม่ค่อยอยากใช้กับปาก เพราะเคยกัดจนมีแผล
ขออนุญาตจับเสื้อ แขน หรือบ่าไรเดอร์
ไม่กล้าจับแรง เพราะกลัวว่าถ้าอาการรุนแรงจะเผลอบีบแรงโดยไม่รู้ตัว
และกลัวไรเดอร์ตกใจ
หายใจเข้า–ออกถี่ ๆ
ช่วยได้บางครั้ง แต่ไม่เสมอ
ไอเบา ๆ เพื่อให้ตัวเองตื่นตัว
ใช้ได้บ้าง แต่ไม่ตลอด
บางครั้งต้องทำหลายวิธีต่อกัน
จุดที่อาการแย่ที่สุด คือ
ช่วงขึ้นเนิน
ช่วงเร่งเครื่อง
ช่วงแซงรถ ถ้าอาการกำเริบในช่วงนี้ วิธีที่ฝึกมามักใช้ไม่ได้ผล
สุดท้ายมักจบด้วยการทิ้งตัว ไรเดอร์ต้องชะลอรถและถามว่าไม่สบายหรือไม่ แล้วจอดรถ
หลังจากนั้นจึงขับช้าลง
เคยลองสะพายเป้เล็ก ๆ ใส่น้ำให้มีน้ำหนัก เพื่อให้รู้สึกว่ามีสิ่งสัมผัสที่แนบตัว ช่วยเรียกสติ
ช่วยได้บางครั้ง แต่ไม่ใช่ทุกครั้ง และไม่สามารถพกน้ำหนักลักษณะนี้ได้ตลอดเวลา
สำหรับคนที่ไม่เคยมีอาการแพนิค อาจสงสัยว่า
ทำไมอยู่ดี ๆ ก็เกิดขึ้น ทั้งที่ไม่ได้เครียดหรือไม่มีเหตุการณ์น่ากลัว
ความจริงคือ โรคแพนิคไม่ได้ขึ้นกับเหตุการณ์ตรงหน้าเสมอไป
บางครั้งเกิดจากระบบประสาททำงานผิดจังหวะ
เหมือนสัญญาณเตือนภัยของร่างกายดังขึ้นเอง ทั้งที่ไม่มีอันตรายจริง
ดังนั้นอาการสามารถเกิดขึ้นได้แม้ในช่วงที่
กำลังมีความสุข
กำลังเดินเล่นหรือช้อปปิ้ง
หรืออยู่ในสถานที่ปกติทั่วไป
เวลาที่อาการขึ้น ร่างกายจะตอบสนองเองอัตโนมัติ เช่น
หายใจไม่ทั่วท้อง รู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้
จึงอยากขอคำแนะนำและแลกเปลี่ยนประสบการณ์จากคนที่เคยมีอาการคล้ายกันค่ะ
ว่ามีวิธีดูแลตัวเองอย่างไรในสถานการณ์แบบนี้
ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกความคิดเห็นค่ะ