วันนี้ผมมีเรื่องจะระบายครับ คือผมทะเลาะกับพ่อแม่เพราะเรื่องผมไม่ไปทิ้งขวดน้ำให้แม่ ตอนแรกพ่อ(เมา)ของผมเขาเห็นขวดเวย์ที่แม่ของผมดื่มไว้แล้วไม่ทิ้ง พ่อผมเลยสะกิดผมว่า "ลูกเอาไปทิ้งให้หน่อยได้ไหม" แต่ผมปฏิเสธไปพร้อมกับว่า "ค่อนไว้ทิ้งพน.เช้าก็ได้" เพราะว่า ผมคิดว่าทั้งๆทีมันเป็นขวดของแม่ แล้วทำไมพ่อต้องสั่งผมด้วย ซี่งบวกกับตอนนั้นเป็นเวลา 2 ทุ่มกว่าๆ และ ปกติครอบครัวเวลาที่ขวดต้องไปทิ้งทีถุงขางนอก(ความจริงคือทิ้งข้างในได้แต่ผมไมู่้ พ่อผมสวนกลับมาว่า "ทำไม่เป็นคนน้ำใจ" แต่ผมก็เข้าใจนะ และพูดกลับไปว่า "ตอนนี้ดึกแล้ว ค่อยไปพน.เช้า" ด้วยความที่พ่อผมเมา แล้วเขาจะเป็นคนที่อารมณ์ร้อนง่าย แล้วทำให้เขาโกรธและก็บ่น ผมเลยสวนกลับไปว่า "ใจเย็น เรื่องแค่นี้ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ไปได้ ถ้ากินเ ห ล้ า แล้วยังเป็นแบบนี้ก็อดไปเถอะ"
จากนั้นพวกเราก็เงียบไปสักพัก แล้วพอแม่เดินเข้ามาบ้าน ผมหวังว่าแม่จะเข้าใจ แต่กลับไม่ เขากลับมาถามผมว่า "ทำไมไม่เอาไปทิ้งให้แม่" ทำให้ผมมึนงง
ผมเลยอธิบายไป(ตามเหตุผล) แต่แม่ผมเขาคิดผมไปเถียงเขา ทั้งทีผมพยายามจะอธิบาย แต่เขากลับไม่สนใจ และเขาบ่นผมหนักมากๆ ทำให้ผมเสียใจและร้องไห้ออกมา ที่ผมร้องไห้ไม่ใช้เพราะผมกลัว แต่ผมแค่รู้สึกทำไมเขาไม่ฟังผมเลย แต่ผมอาจจะผิดที่ผมเองที่ผมไม่มีน้ำใจ ผมก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรได้ผมได้แต่นั่งร้องไห้และเลือกที่ใจเย็นอย่างเงียบๆ เพราะว่า พวกเขาเป็นคนให้กำเนิดผมพวกเขาเป็นพ่อแม่ผม จบแล้วครับผมก็แค่อยาก "ระบาย" ให้ฟัง
มาระบาย
จากนั้นพวกเราก็เงียบไปสักพัก แล้วพอแม่เดินเข้ามาบ้าน ผมหวังว่าแม่จะเข้าใจ แต่กลับไม่ เขากลับมาถามผมว่า "ทำไมไม่เอาไปทิ้งให้แม่" ทำให้ผมมึนงง
ผมเลยอธิบายไป(ตามเหตุผล) แต่แม่ผมเขาคิดผมไปเถียงเขา ทั้งทีผมพยายามจะอธิบาย แต่เขากลับไม่สนใจ และเขาบ่นผมหนักมากๆ ทำให้ผมเสียใจและร้องไห้ออกมา ที่ผมร้องไห้ไม่ใช้เพราะผมกลัว แต่ผมแค่รู้สึกทำไมเขาไม่ฟังผมเลย แต่ผมอาจจะผิดที่ผมเองที่ผมไม่มีน้ำใจ ผมก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรได้ผมได้แต่นั่งร้องไห้และเลือกที่ใจเย็นอย่างเงียบๆ เพราะว่า พวกเขาเป็นคนให้กำเนิดผมพวกเขาเป็นพ่อแม่ผม จบแล้วครับผมก็แค่อยาก "ระบาย" ให้ฟัง