ตกลงนี่เราผิดเหรอที่เป็นห่วงพ่อ (ระบาย+ระบายandระบาย =0=)

เราเป็นวันรุ่นคนนึงที่อยากให้พ่อเลิกเหล้ามาตั้งเเต่ตัวเองจำความได้ อยากให้พ่อเลิกเหล้ามากถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่มีโรคร้ายอะไร แต่ใครจะไปรู้ล่ะถ้าว่าคนที่ดื่มด้วยแล้ว  ตอนเด็กเราก็ไม่กล้าพูดอะไรมากเห็นพ่อเมามาก็เเอบไปร้องไห้คนเดียว แต่พ่อเราไม่ได้เมาเเล้วโวยวายเสียงดัง หรือไปหาเรื่องใครนะคะ เเค่จะเปลี่ยนไปอีกแบบชอบพูดเเต่ความหลัง เรื่องเดิมๆ คุยโวเรื่องตัวเองจนเรากับแม่แทบจำได้ทุกคำ ปกติท่านจะเป็นคนไม่ค่อยพูดอ่ะน่ะ ขรึมๆ ท่านเป็นคนทำงานเก่ง รับผิดชอบครอบครัว ไม่มีเรื่องผู้หญิง(บ้านเล็กบ้านน้อย) แต่ติดตรงที่ดื่มเหล้านี่แหละค่ะ อาทิตย์นึงหยุดดื่มได้สามถึงสี่วันนี่ถือว่าสุดแล้วว นี่ยังไม่เข้าเรื่องใช่มั้ย-0- คืองี้ค่ะ พอเราโตเราก็เริ่มมีความคิดเป็นของตัวเองขึ้น กล้าที่จะบอกพ่อ ปกติเราจะไม่ค่อยได้บอกหรอกค่ะ หรือจะพูดอีกอย่างคือพยายามจะไม่คุยเรื่องนี้เพราะเราจะคิดมากเอง เเต่บางครั้งที่ดื่มแบบแทบทุกวัน มันก็ต้องพูดบ้าง อ้อ เราเคยขอพ่อครั้งนึงเเล้วพ่อรับปาก ว่าจะเลิกให้ (ความหมายของพ่อคือดื่มน้อยลง) เราไม่ได้ใช้คำพูดเเรง หรือบังคับอะไรนะคะ เราแทบจะพูดแบบเดิมทุกครั้งว่า 'พ่อ ช่วงนี้ทำไมดื่มหนักจัง หนูเป็นห่วงน่ะ ดูเเลสุขภาพด้วย'
อะไรประมาณอ่ะค่ะ แต่ว่าคำตอบที่เราได้จากพ่อเหมือนกับพ่อคิดว่าเราบังคับ เรากดดัน เราเอาเเต่ใจ บางครั้งเราเลยรู้สึกว่า หรือเราจะไม่พูดเลยดี เเต่เราก็คิดว่าเราก็ทำได้เเค่นี้ป่ะวะ เป็นห่วงก็บอกว่าเป็นห่วง ยิ่งถ้าโทรคุยกันเเล้วเจอช่วงพ่อเมาเเล้วโดนว่าแบบนี้เรานี่ร้องไห้เลยบางที  เราก็คิดน่ะว่าเออน่า พ่อเมา พูดไปก็ไม่รู้หรอก เเต่บางคำพูดมันก็น่ะ เจ็บจนจุก อ้อกกก   สุดท้ายนี้ ขอให้พ่อเข้าใจหนูบ้างนะคะ สาาาธุ
* ได้ระบายเเล้วสบายใจขึ้นนิดหน่อยเล็กน้อยถึงปานกลาง~
* ยังไงก็จะทำอย่างนี้ต่อไป รักพ่อเหมือนเดิมม เพิ่มเติมใส่ไข่ บ่นได้บ่นไป เดี๋ยวจะชินไปเอง  จุ้บ