คือเราไม่เล่าอะไรเยอะ ไม่อยากลงรายละเอียดเยอะ เกินไป เพราะเดี๋ยวจะหาว่าเอา คนเลี้ยงดู มาว่า มาด่า ในโลกโซเชียลคะ
คือ ทุกคนคะ คนที่รวยกว่าเรา คือ คนเลี้ยงดูเราตั้งแต่แรกเกิด คนที่จน คือเราเขารวยมีเงินเยอะ ได้จากการขายที่ทาง เราไม่รู้สึกอิจฉาหรืออะไรนะคะ ไม่หวังว่าเขาจะให้เราไหมยามที่เขารวย แต่เวลาเงินเดือนออก เขาเอาของเราไป เขาไม่เคยถามว่า อยากกิน อยากซื้อ อะไรไหม เรายอมรับว่ามีหนี้สิน ไม่ใช่เกิดจากความอยากได้ แต่เพราะว่าเรา มีลูก เราเห็นลูกอยากกิน เราซื้อให้ลูก เราเห็นลูกอยากได้ซื้อให้ เพราะไม่อยากให้ลูกเราเป็นเหมือนเรา ที่ต้องวิ่งหา วิ่งยืม ไม่ว่าจะเงินเดือน เงินค่าเวร เขาเอาไปหมด พอเราขอเขาด่า เขาว่า ถามว่าให้ไหม ให้ค่ะ ให้5000 อีก5000ที่ได้มาอีกครั้ง มันคือเงินเดือนเราคะ เราน้อยใจนะคะ ว่าเขามีเงินเยอะ ยังเอาของเราอีกเหรอ เขาเปย์เพื่อนต่างด้าว มาทุกวัน มากิน เลี้ยงคนที่หอ ที่กับเราด่า ว่า มีวันหนึ่งเราไม่ให้ เขาด่าเนรคุณ รับผิดชอบเองจ่ายค่าหอเอง หากินเองนะ ไม่ให้ ไม่ต้องมาซื้ออะไรให้กินเลย ที่ผ่านมาเรารับผิดชอบทุกอย่าง ค่าเทอมหาเอง ค่าหอยืมน้า ยืมพี่ที่ทำงาน พอวันที่คุณมี คุณก็เอาของเรา
เวลาเลี้ยงเพื่อนๆ ไม่เคยบ่น ไม่เคยด่าว่า ให้เต็มที่ ที่กับเรากับลูก ขอกินนี้หน่อย นั้นหน่อย บอกว่าเปลือง แม่คุณนั่งร้องไห้ เราคิดว่าจะไปอยู่ต่างหาก แต่น้าฝั่งตรงข้ามห้องในหอ บอกว่าคิดดีๆ นะ ตอนนี้เมา ตอนไม่เมา ก็เป็นอีกแบบ อยากจะถามว่า เราทำไมต้องทน มีคำพูดแบบไหน ที่พูดแล้วเขาจะคิดได้ไหม
ทำไมต้องให้อยู่อีก กับคำว่าเงินเดือน
ป.ล พาไปกิน นะคะ แต่ก็ไม่ได้มีความสุขมากมาย ทุกข์เพราะคะนึงหาเพื่อนฝูงค่ะ
5 วัน มาครบ 5 วัน ค่ะ กินเป็นลังๆ พาไปร้านอาหาร ทั้งต่างด้าว และ คนที่หอ ให้เงินแบ่งเงินให้ใช้
เราคือคนจน ติดหนี้สิน คนรวยเอาเงินเราไปเลี้ยงเพื่อน
เงินเดือน ที่ต้องให้เพื่อนเปย์เพื่อนของคนเลี้ยงดู
คือ ทุกคนคะ คนที่รวยกว่าเรา คือ คนเลี้ยงดูเราตั้งแต่แรกเกิด คนที่จน คือเราเขารวยมีเงินเยอะ ได้จากการขายที่ทาง เราไม่รู้สึกอิจฉาหรืออะไรนะคะ ไม่หวังว่าเขาจะให้เราไหมยามที่เขารวย แต่เวลาเงินเดือนออก เขาเอาของเราไป เขาไม่เคยถามว่า อยากกิน อยากซื้อ อะไรไหม เรายอมรับว่ามีหนี้สิน ไม่ใช่เกิดจากความอยากได้ แต่เพราะว่าเรา มีลูก เราเห็นลูกอยากกิน เราซื้อให้ลูก เราเห็นลูกอยากได้ซื้อให้ เพราะไม่อยากให้ลูกเราเป็นเหมือนเรา ที่ต้องวิ่งหา วิ่งยืม ไม่ว่าจะเงินเดือน เงินค่าเวร เขาเอาไปหมด พอเราขอเขาด่า เขาว่า ถามว่าให้ไหม ให้ค่ะ ให้5000 อีก5000ที่ได้มาอีกครั้ง มันคือเงินเดือนเราคะ เราน้อยใจนะคะ ว่าเขามีเงินเยอะ ยังเอาของเราอีกเหรอ เขาเปย์เพื่อนต่างด้าว มาทุกวัน มากิน เลี้ยงคนที่หอ ที่กับเราด่า ว่า มีวันหนึ่งเราไม่ให้ เขาด่าเนรคุณ รับผิดชอบเองจ่ายค่าหอเอง หากินเองนะ ไม่ให้ ไม่ต้องมาซื้ออะไรให้กินเลย ที่ผ่านมาเรารับผิดชอบทุกอย่าง ค่าเทอมหาเอง ค่าหอยืมน้า ยืมพี่ที่ทำงาน พอวันที่คุณมี คุณก็เอาของเรา
เวลาเลี้ยงเพื่อนๆ ไม่เคยบ่น ไม่เคยด่าว่า ให้เต็มที่ ที่กับเรากับลูก ขอกินนี้หน่อย นั้นหน่อย บอกว่าเปลือง แม่คุณนั่งร้องไห้ เราคิดว่าจะไปอยู่ต่างหาก แต่น้าฝั่งตรงข้ามห้องในหอ บอกว่าคิดดีๆ นะ ตอนนี้เมา ตอนไม่เมา ก็เป็นอีกแบบ อยากจะถามว่า เราทำไมต้องทน มีคำพูดแบบไหน ที่พูดแล้วเขาจะคิดได้ไหม
ทำไมต้องให้อยู่อีก กับคำว่าเงินเดือน
ป.ล พาไปกิน นะคะ แต่ก็ไม่ได้มีความสุขมากมาย ทุกข์เพราะคะนึงหาเพื่อนฝูงค่ะ
5 วัน มาครบ 5 วัน ค่ะ กินเป็นลังๆ พาไปร้านอาหาร ทั้งต่างด้าว และ คนที่หอ ให้เงินแบ่งเงินให้ใช้
เราคือคนจน ติดหนี้สิน คนรวยเอาเงินเราไปเลี้ยงเพื่อน