Ep.4 - 🐺 Operation El Lobo — Into the Dark
หลังจากการประชุมวางแผนสิ้นสุดลง
คำสั่งสุดท้ายถูกส่งต่อผ่านวิทยุสื่อสาร — และปฏิบัติการก็เริ่มขึ้น
โกดังเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยา
ตั้งตระหง่านแต่ห่างไกลอยู่ท่ามกลางสายฝนพรำ แสงไฟจากท่าเรือสะท้อนผิวน้ำเป็นริ้วระยิบระยับ แต่ภายในกลับเงียบงันผิดธรรมชาติ
ราฟาเอลและทีมปฏิบัติการเข้าประจำการในชุดภาคสนามเต็มรูปแบบ อาวุธครบมือ เสื้อเกราะแนบลำตัว เสียงลมหายใจถูกกลืนหายไปกับเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาโลหะ
หัวหน้าหน่วยต่าง ๆ ทวนแผนอีกครั้งอย่างสั้นและชัดเจน
ทีม Alpha — บุกชาร์จและควบคุมตัวคนร้าย
ทีม Beta — เข้าช่วยเหลือและคุ้มกันเหยื่อ
ทีม Gamma — ดักซุ่ม ปิดเส้นทางหลบหนีทั้งหมด
สัญญาณมือถูกส่งต่อ
สามทีมเคลื่อนที่พร้อมกัน — เงียบ กดดัน และไร้เสียง
ราฟาเอลเป็นผู้ให้สัญญาณสุดท้าย
ในวินาทีเดียวกัน สารวัตรภัทรตัดไฟทั้งหมดของโกดัง
ความมืดกลืนทุกอย่าง
แว่น Night Vision ถูกสวมขึ้น
ภาพในสายตากลายเป็นสีเขียวหม่น — เงาร่างของผู้ร้ายเคลื่อนไหวอย่างตื่นตระหนก
“Go.”
การจู่โจมเริ่มขึ้นอย่างฉับพลัน
รุนแรง รวดเร็ว ดุจสายฟ้าแลบ
เสียงปืนดังแยกเป็นจังหวะสั้น ๆ เสียงคำสั่ง เสียงฝีเท้า และเสียงโลหะกระทบพื้นคอนกรีต
ด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมา
แม้การเคลื่อนไหวเพียงเสี้ยววินาที ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของ El Lobo
ราฟาเอลเห็น — ผู้ร้ายคนหนึ่งกระชากตัวประกันผู้หญิงคนหนึ่ง พยายามหลบหนีออกทางด้านหลัง
เขาเร่งฝีเท้าทันที
คนร้ายที่รู้เส้นทางหลบหนีดี ทำให้เขาหลบหนีไปได้ไกล ราฟาเอลที่ร่างกายแข็งแรง ระยะห่างถูกตัดลดลง ราฟาเอลคำนวณตำแหน่ง ทิศทาง และจังหวะอย่างแม่นยำก่อนลั่นไก
เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด
กระสุนเฉี่ยวปลายคางของลูกน้องคนนั้น ทิ้งบาดแผลยาวและเลือดที่ไหลอาบลงมาตามลำคอ
ความเจ็บปวดและความตื่นตระหนกทำให้จังหวะของคนร้ายสะดุด
ขณะเดียวกัน ตัวประกัน — แม้แรงแทบหมด — ก็ใช้พลังทั้งหมดขัดขืน
การยื้อยุดนั้นเพียงพอที่จะทำให้เธอหลุดจากคนร้ายได้ ผู้ร้ายจำต้องปล่อยเธอ เพื่อเอาชีวิตรอดของตัวเอง
ราฟาเอลชะงัก — ทางเลือกถูกตัดสินในเสี้ยววินาที
เขาปล่อยให้เงาร้ายหลบหนีไป แล้วพุ่งเข้าหาตัวประกันแทน
เขาประคองร่างหญิงสาวไว้แน่น
“Hey… are you okay?”
ดวงตาที่อ่อนแรงค่อย ๆ ลืมขึ้น
เมื่อเห็นใบหน้าของชายต่างชาติในชุดภาคสนาม เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย กระซิบออกมาอย่างแผ่วเบา แต่ชัดเจน
“I… know.”
ก่อนที่สติจะดับวูบลงในอ้อมแขนของเขา เขาตบแขนเธออย่างแผ่วเบาเพื่อเรียกสติ แต่ไม่เป็นผล
ราฟาเอลจึงอุ้มเธอขึ้นอย่างอ่อนโยน — แต่มั่นคง มองดูใบหน้าสวยที่อ่อนร้า เขารู้สึกแปลกๆก่อนที่ความคิดจะเกิดขึ้น เขาลุกยืนและเดินกลับไปส่งตัวเธอให้ทีมแพทย์ภาคสนามทันที
จากนั้นเขาเดินไปหาสารวัตรภัทร เสียงวิทยุรายงานสถานการณ์รอบตัวดังระงม แต่แววตาของราฟาเอลยังจับจ้องไปที่ร่างของหญิงสาวคนนั้น
“ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนเหยื่อคนอื่น”
เขาพูดเสียงต่ำ
“คนร้ายทิ้งทุกคน… แต่กลับเลือกพาเธอหนีไป
ดูแลเธอเป็นพิเศษ จัดกำลังคุ้มกันเต็มที่
เธอน่าจะรู้บางอย่าง — บางอย่างที่เราไม่รู้”
สารวัตรภัทรพยักหน้ารับทันที
“ผมจะจัดกำลังให้ครับ”
ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังตกไม่หยุด
ปฏิบัติการดำเนินไปสู่ช่วงท้าย —
แต่บางอย่าง…
เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
—————————————————
🐺 Operation El Lobo — Black Moon Rising
หลังจากภารกิจสิ้นสุดลง เสียงไซเรนและความโกลาหลค่อย ๆ จางหาย
พยานผู้หญิงถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลตำรวจ ภายใต้การคุ้มกันอย่างแน่นหนา ทุกขั้นตอนดำเนินไปตามมาตรฐานสูงสุด
แต่ราฟาเอลและทีมปฏิบัติการยังไม่ถอนตัว
โกดังริมแม่น้ำยังคงถูกปิดล้อม
กลิ่นความชื้นของฝนผสมกับกลิ่นสนิมและควันปืนยังคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ราวกับพื้นที่นี้ยังไม่ยอมปล่อยอดีตของมันไป
จังหวะนั้นเอง วิทยุสื่อสารของสารวัตรภัทรดังขึ้น
น้ำเสียงปลายสายฟังดูผิดปกติ—ไม่ใช่ตื่นตระหนก แต่เป็นความระแวดระวังบางอย่าง
“พบห้องลับครับ… ด้านหลังโกดัง
มีของบางอย่างถูกซ่อนไว้”
สารวัตรภัทรหันไปมองราฟาเอลเพียงเสี้ยววินาที
ไม่มีคำพูดใดจำเป็น ทั้งคู่เคลื่อนตัวไปยังจุดที่รายงานทันที
พวกเขาวิ่งลงบันไดคอนกรีตแคบ ๆ ที่ชื้นเย็น
ฝีเท้ากระทบผิวปูนดังสะท้อนก้องในความมืด
แสงไฟจากด้านบนค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงไฟฉายและแสงฉุกเฉินสีหม่นเท่านั้น
จนกระทั่งถึงห้องเล็ก ๆ ใต้ดิน
ประตูเหล็กหนาถูกงัดเปิด ทิ้งร่องรอยการล็อกหลายชั้น—แน่นหนาเกินกว่าจะเป็นห้องเก็บของธรรมดา
ภายในห้อง… เงียบสนิท
ตรงมุมหนึ่ง ตั้งอยู่ ตู้เซฟโลหะขนาดกลาง
พื้นผิวเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน ราวกับถูกเปิด–ปิดมานับไม่ถ้วน
เมื่อทีมงัดเซฟออก ภายในนั้นมีเพียงสิ่งเดียว
แล็ปท็อปเครื่องหนึ่ง
ไม่มีโลโก้ ไม่มีสติกเกอร์
เครื่องสีดำด้าน เรียบ เย็น และไร้ตัวตน
สารวัตรภัทรส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่นิติวิทยาศาสตร์เข้ามา
ภาพถูกถ่ายเก็บหลักฐานอย่างละเอียด ทุกขั้นตอนถูกบันทึกอย่างเป็นทางการ
ราฟาเอลมองแล็ปท็อปนั้นอยู่นาน ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ
“Very good.”
เขาไม่แตะต้องมันด้วยตัวเอง
เพียงจ้องมองเหมือนหมาป่าที่พบร่องรอยเหยื่อ
“ถ้ามันไม่สำคัญจริง
มันคงไม่ถูกซ่อนไว้ลึกขนาดนี้”
สารวัตรภัทรพยักหน้า
“ผมจะให้เก็บเป็นของกลาง
แล้วส่งไปกองบังคับการทันที”
—
ณ. กองบังคับการ T C S D / ห้องปฏิบัติการระบบ
แสงจากจอมอนิเตอร์หลายจอสะท้อนทั่วห้อง
เสียงคีย์บอร์ดกระแทกรัวอย่างไม่หยุดหย่อน
ตำรวจฝ่ายเทคนิคที่เชี่ยวชาญด้านระบบนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
นิ้วมือเคลื่อนไหวเร็วเกินตามอง เหงื่อซึมเล็กน้อยตามขมับ
ราฟาเอลยืนอยู่ด้านหลัง แขนกอดอก
สารวัตรภัทรยืนข้าง ๆ จ้องจอโดยไม่ละสายตา
“เข้ารหัสซับซ้อนมากครับ”
เจ้าหน้าที่พูดโดยไม่หันมามอง
“เหมือนตั้งใจทิ้งไว้… แต่ไม่อยากให้ใครเปิดได้ง่าย ๆ”
ไม่กี่วินาทีถัดมา
เสียง beep ดังขึ้นเบา ๆ
จอมอนิเตอร์สว่างวาบ
ไฟล์หนึ่งถูกเปิดขึ้นมาอัตโนมัติ
ภาพแรกที่ปรากฏ คือ ท้องฟ้าสีดำสนิท
กลางจอ—พระจันทร์สีเงินสว่าง เยือกเย็น และเงียบงัน
ห้องทั้งห้องเงียบลงโดยไม่รู้ตัว
ทันใดนั้น ภาพเริ่มเปลี่ยน
ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม
เหมือนเลือดที่ค่อย ๆ กลืนแสง
พระจันทร์สีเงิน… กลายเป็น สีดำ
สนิท
ไร้แสง
ไร้รายละเอียด
ตำรวจที่กำลังแฮ็กชะงักมือ
สารวัตรภัทรรู้สึกสันหลังเย็นวาบ
ตำรวจที่แฮ็ก : “เรียบร้อยครับ”
สารวัตรภัทร : “ขอบคุณ… คุณพักก่อน เดี๋ยวผมเรียก”
ประตูปิด
เสียงฝีเท้าหายไป
เหลือเพียง เสียงฮาร์ดดิสก์หมุนเบา ๆ
และในความเงียบงันนั้น
ราฟาเอลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่ง แต่แฝงความตื่นเต้นที่ไม่อาจปิดบังได้
“Black Moon…”
เขายิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก
“…interesting.”
บรรยากาศในห้องปฏิบัติการเหมือนถูกดูดอุณหภูมิออกไป
และในวินาทีนั้นเอง
ทุกคนรู้ตรงกันโดยไม่ต้องพูด—
ในขณะเดียวกัน สารวัตรภัทรเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ ขมวดคิ้ว เอียงคอ พูดขึ้นอย่างลังเล เหมือนกำลังคิดดัง ๆ มากกว่าถาม
“อื้มมมม… Black Moon…???”
“อืมมมม… จะเกี่ยวอะไรกับ Codename: Kurotsuki หรือเปล่าน้าาาาา…”
คำนั้น—เพียงคำเดียว
เหมือนสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางอกของราฟาเอล
ร่างของเขาชะงักนิ่งไปชั่วขณะ
ลมหายใจขาดห้วง
เลือดในกายเย็นวูบ ก่อนจะไหลเชี่ยวรุนแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
ราฟาเอลไม่แสดงท่าทีใด ๆ ในทันที
ไม่มีคำสบถ
ไม่มีสีหน้าเกรี้ยวกราด
แต่สิ่งหนึ่งเปลี่ยนไป—
แววตา
ดวงตาที่เคยนิ่งสุขุมของเขา…
ค่อย ๆ แคบลง
เหมือนหมาป่าที่ได้ยินเสียงบางอย่างในความมืด
เสียงที่คนอื่นมองไม่เห็น
แต่เขาเห็นชัดเจน
ฝนด้านนอกยังคงตกพรำ
แสงไฟสะท้อนกระจกสั่นไหว
ความเงียบระหว่างทั้งสองคนยืดยาวกว่าที่ควร
“…”
ราฟาเอลหันกลับมามองสารวัตรภัทรช้า ๆ
ช้ามาก
ราวกับกำลัง “ชั่งน้ำหนัก” คำที่เพิ่งได้ยิน
“คำนั้น—”
เขาพูดเสียงเรียบ
ต่ำ
นิ่ง
“นายรู้ความหมายมัน?”
สารวัตรภัทรพยักหน้าเล็กน้อย
รู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่าง ทั้งที่อีกฝ่ายยังยืนนิ่งไม่ขยับ
“ครับ…
Kurotsuki แปลตรงตัวว่า ‘พระจันทร์สีดำ’”
ราฟาเอลหลับตาลงเพียงชั่ววินาที
ลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ
แต่ภายใน—
บางอย่างกำลังต่อเข้าที่อย่างเงียบงัน
เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง
และครั้งนี้… สายตาไม่เหมือนเดิม
ไม่ใช่ความโกรธ
แต่เป็นสายตาของนักล่า
ที่เพิ่งเห็นรอยเท้าแรกของเหยื่อ
“แล้วนายรู้จักชื่อนี้ได้ยังไง”
ไม่ใช่คำถาม
แต่เป็นประโยคบอกให้ เล่า
สารวัตรภัทรขยับยืนให้มั่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง
“มันเคยปรากฏในแฟ้มเก่า…
แฟ้มที่ไม่เคยถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ
เกี่ยวข้องกับคดีอาชญากรรมเทคโนโลยีจากฝั่งญี่ปุ่น”
ราฟาเอลพยักหน้าเพียงครั้งเดียว
ช้า
หนักแน่น
“งั้นก็แสดงว่า…
สิ่งที่เราเจอคืนนี้
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”
เขาหันกลับไปมองจอที่แสดงภาพ Black Moon ค้างอยู่
แสงสีเงินดำสะท้อนเข้าดวงตาเขาโดยตรง
“เล่ามาให้หมด”
เสียงยังคงเรียบ
แต่ไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ
“ผมอยากรู้…
ใครเป็นคนตั้งชื่อนั้น
และมันเดินทางมาถึงประเทศไทยได้ยังไง”
ในวินาทีนั้น
สารวัตรภัทรเข้าใจทันที—
El Lobo ยังไม่ได้เริ่มล่า
แต่หมาป่ากำลัง “จ้อง” 🌑🐺
🌑 บทที่ 1 : New Moon Ep. 4 - Bakemono_Protocol
หลังจากการประชุมวางแผนสิ้นสุดลง
คำสั่งสุดท้ายถูกส่งต่อผ่านวิทยุสื่อสาร — และปฏิบัติการก็เริ่มขึ้น
โกดังเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยา
ตั้งตระหง่านแต่ห่างไกลอยู่ท่ามกลางสายฝนพรำ แสงไฟจากท่าเรือสะท้อนผิวน้ำเป็นริ้วระยิบระยับ แต่ภายในกลับเงียบงันผิดธรรมชาติ
ราฟาเอลและทีมปฏิบัติการเข้าประจำการในชุดภาคสนามเต็มรูปแบบ อาวุธครบมือ เสื้อเกราะแนบลำตัว เสียงลมหายใจถูกกลืนหายไปกับเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาโลหะ
หัวหน้าหน่วยต่าง ๆ ทวนแผนอีกครั้งอย่างสั้นและชัดเจน
ทีม Alpha — บุกชาร์จและควบคุมตัวคนร้าย
ทีม Beta — เข้าช่วยเหลือและคุ้มกันเหยื่อ
ทีม Gamma — ดักซุ่ม ปิดเส้นทางหลบหนีทั้งหมด
สัญญาณมือถูกส่งต่อ
สามทีมเคลื่อนที่พร้อมกัน — เงียบ กดดัน และไร้เสียง
ราฟาเอลเป็นผู้ให้สัญญาณสุดท้าย
ในวินาทีเดียวกัน สารวัตรภัทรตัดไฟทั้งหมดของโกดัง
ความมืดกลืนทุกอย่าง
แว่น Night Vision ถูกสวมขึ้น
ภาพในสายตากลายเป็นสีเขียวหม่น — เงาร่างของผู้ร้ายเคลื่อนไหวอย่างตื่นตระหนก
“Go.”
การจู่โจมเริ่มขึ้นอย่างฉับพลัน
รุนแรง รวดเร็ว ดุจสายฟ้าแลบ
เสียงปืนดังแยกเป็นจังหวะสั้น ๆ เสียงคำสั่ง เสียงฝีเท้า และเสียงโลหะกระทบพื้นคอนกรีต
ด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมา
แม้การเคลื่อนไหวเพียงเสี้ยววินาที ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของ El Lobo
ราฟาเอลเห็น — ผู้ร้ายคนหนึ่งกระชากตัวประกันผู้หญิงคนหนึ่ง พยายามหลบหนีออกทางด้านหลัง
เขาเร่งฝีเท้าทันที
คนร้ายที่รู้เส้นทางหลบหนีดี ทำให้เขาหลบหนีไปได้ไกล ราฟาเอลที่ร่างกายแข็งแรง ระยะห่างถูกตัดลดลง ราฟาเอลคำนวณตำแหน่ง ทิศทาง และจังหวะอย่างแม่นยำก่อนลั่นไก
เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด
กระสุนเฉี่ยวปลายคางของลูกน้องคนนั้น ทิ้งบาดแผลยาวและเลือดที่ไหลอาบลงมาตามลำคอ
ความเจ็บปวดและความตื่นตระหนกทำให้จังหวะของคนร้ายสะดุด
ขณะเดียวกัน ตัวประกัน — แม้แรงแทบหมด — ก็ใช้พลังทั้งหมดขัดขืน
การยื้อยุดนั้นเพียงพอที่จะทำให้เธอหลุดจากคนร้ายได้ ผู้ร้ายจำต้องปล่อยเธอ เพื่อเอาชีวิตรอดของตัวเอง
ราฟาเอลชะงัก — ทางเลือกถูกตัดสินในเสี้ยววินาที
เขาปล่อยให้เงาร้ายหลบหนีไป แล้วพุ่งเข้าหาตัวประกันแทน
เขาประคองร่างหญิงสาวไว้แน่น
“Hey… are you okay?”
ดวงตาที่อ่อนแรงค่อย ๆ ลืมขึ้น
เมื่อเห็นใบหน้าของชายต่างชาติในชุดภาคสนาม เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย กระซิบออกมาอย่างแผ่วเบา แต่ชัดเจน
“I… know.”
ก่อนที่สติจะดับวูบลงในอ้อมแขนของเขา เขาตบแขนเธออย่างแผ่วเบาเพื่อเรียกสติ แต่ไม่เป็นผล
ราฟาเอลจึงอุ้มเธอขึ้นอย่างอ่อนโยน — แต่มั่นคง มองดูใบหน้าสวยที่อ่อนร้า เขารู้สึกแปลกๆก่อนที่ความคิดจะเกิดขึ้น เขาลุกยืนและเดินกลับไปส่งตัวเธอให้ทีมแพทย์ภาคสนามทันที
จากนั้นเขาเดินไปหาสารวัตรภัทร เสียงวิทยุรายงานสถานการณ์รอบตัวดังระงม แต่แววตาของราฟาเอลยังจับจ้องไปที่ร่างของหญิงสาวคนนั้น
“ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนเหยื่อคนอื่น”
เขาพูดเสียงต่ำ
“คนร้ายทิ้งทุกคน… แต่กลับเลือกพาเธอหนีไป
ดูแลเธอเป็นพิเศษ จัดกำลังคุ้มกันเต็มที่
เธอน่าจะรู้บางอย่าง — บางอย่างที่เราไม่รู้”
สารวัตรภัทรพยักหน้ารับทันที
“ผมจะจัดกำลังให้ครับ”
ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังตกไม่หยุด
ปฏิบัติการดำเนินไปสู่ช่วงท้าย —
แต่บางอย่าง…
เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
—————————————————
🐺 Operation El Lobo — Black Moon Rising
หลังจากภารกิจสิ้นสุดลง เสียงไซเรนและความโกลาหลค่อย ๆ จางหาย
พยานผู้หญิงถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลตำรวจ ภายใต้การคุ้มกันอย่างแน่นหนา ทุกขั้นตอนดำเนินไปตามมาตรฐานสูงสุด
แต่ราฟาเอลและทีมปฏิบัติการยังไม่ถอนตัว
โกดังริมแม่น้ำยังคงถูกปิดล้อม
กลิ่นความชื้นของฝนผสมกับกลิ่นสนิมและควันปืนยังคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ราวกับพื้นที่นี้ยังไม่ยอมปล่อยอดีตของมันไป
จังหวะนั้นเอง วิทยุสื่อสารของสารวัตรภัทรดังขึ้น
น้ำเสียงปลายสายฟังดูผิดปกติ—ไม่ใช่ตื่นตระหนก แต่เป็นความระแวดระวังบางอย่าง
“พบห้องลับครับ… ด้านหลังโกดัง
มีของบางอย่างถูกซ่อนไว้”
สารวัตรภัทรหันไปมองราฟาเอลเพียงเสี้ยววินาที
ไม่มีคำพูดใดจำเป็น ทั้งคู่เคลื่อนตัวไปยังจุดที่รายงานทันที
พวกเขาวิ่งลงบันไดคอนกรีตแคบ ๆ ที่ชื้นเย็น
ฝีเท้ากระทบผิวปูนดังสะท้อนก้องในความมืด
แสงไฟจากด้านบนค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงไฟฉายและแสงฉุกเฉินสีหม่นเท่านั้น
จนกระทั่งถึงห้องเล็ก ๆ ใต้ดิน
ประตูเหล็กหนาถูกงัดเปิด ทิ้งร่องรอยการล็อกหลายชั้น—แน่นหนาเกินกว่าจะเป็นห้องเก็บของธรรมดา
ภายในห้อง… เงียบสนิท
ตรงมุมหนึ่ง ตั้งอยู่ ตู้เซฟโลหะขนาดกลาง
พื้นผิวเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน ราวกับถูกเปิด–ปิดมานับไม่ถ้วน
เมื่อทีมงัดเซฟออก ภายในนั้นมีเพียงสิ่งเดียว
แล็ปท็อปเครื่องหนึ่ง
ไม่มีโลโก้ ไม่มีสติกเกอร์
เครื่องสีดำด้าน เรียบ เย็น และไร้ตัวตน
สารวัตรภัทรส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่นิติวิทยาศาสตร์เข้ามา
ภาพถูกถ่ายเก็บหลักฐานอย่างละเอียด ทุกขั้นตอนถูกบันทึกอย่างเป็นทางการ
ราฟาเอลมองแล็ปท็อปนั้นอยู่นาน ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ
“Very good.”
เขาไม่แตะต้องมันด้วยตัวเอง
เพียงจ้องมองเหมือนหมาป่าที่พบร่องรอยเหยื่อ
“ถ้ามันไม่สำคัญจริง
มันคงไม่ถูกซ่อนไว้ลึกขนาดนี้”
สารวัตรภัทรพยักหน้า
“ผมจะให้เก็บเป็นของกลาง
แล้วส่งไปกองบังคับการทันที”
—
ณ. กองบังคับการ T C S D / ห้องปฏิบัติการระบบ
แสงจากจอมอนิเตอร์หลายจอสะท้อนทั่วห้อง
เสียงคีย์บอร์ดกระแทกรัวอย่างไม่หยุดหย่อน
ตำรวจฝ่ายเทคนิคที่เชี่ยวชาญด้านระบบนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
นิ้วมือเคลื่อนไหวเร็วเกินตามอง เหงื่อซึมเล็กน้อยตามขมับ
ราฟาเอลยืนอยู่ด้านหลัง แขนกอดอก
สารวัตรภัทรยืนข้าง ๆ จ้องจอโดยไม่ละสายตา
“เข้ารหัสซับซ้อนมากครับ”
เจ้าหน้าที่พูดโดยไม่หันมามอง
“เหมือนตั้งใจทิ้งไว้… แต่ไม่อยากให้ใครเปิดได้ง่าย ๆ”
ไม่กี่วินาทีถัดมา
เสียง beep ดังขึ้นเบา ๆ
จอมอนิเตอร์สว่างวาบ
ไฟล์หนึ่งถูกเปิดขึ้นมาอัตโนมัติ
ภาพแรกที่ปรากฏ คือ ท้องฟ้าสีดำสนิท
กลางจอ—พระจันทร์สีเงินสว่าง เยือกเย็น และเงียบงัน
ห้องทั้งห้องเงียบลงโดยไม่รู้ตัว
ทันใดนั้น ภาพเริ่มเปลี่ยน
ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม
เหมือนเลือดที่ค่อย ๆ กลืนแสง
พระจันทร์สีเงิน… กลายเป็น สีดำ
สนิท
ไร้แสง
ไร้รายละเอียด
ตำรวจที่กำลังแฮ็กชะงักมือ
สารวัตรภัทรรู้สึกสันหลังเย็นวาบ
ตำรวจที่แฮ็ก : “เรียบร้อยครับ”
สารวัตรภัทร : “ขอบคุณ… คุณพักก่อน เดี๋ยวผมเรียก”
ประตูปิด
เสียงฝีเท้าหายไป
เหลือเพียง เสียงฮาร์ดดิสก์หมุนเบา ๆ
และในความเงียบงันนั้น
ราฟาเอลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่ง แต่แฝงความตื่นเต้นที่ไม่อาจปิดบังได้
“Black Moon…”
เขายิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก
“…interesting.”
บรรยากาศในห้องปฏิบัติการเหมือนถูกดูดอุณหภูมิออกไป
และในวินาทีนั้นเอง
ทุกคนรู้ตรงกันโดยไม่ต้องพูด—
ในขณะเดียวกัน สารวัตรภัทรเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ ขมวดคิ้ว เอียงคอ พูดขึ้นอย่างลังเล เหมือนกำลังคิดดัง ๆ มากกว่าถาม
“อื้มมมม… Black Moon…???”
“อืมมมม… จะเกี่ยวอะไรกับ Codename: Kurotsuki หรือเปล่าน้าาาาา…”
คำนั้น—เพียงคำเดียว
เหมือนสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางอกของราฟาเอล
ร่างของเขาชะงักนิ่งไปชั่วขณะ
ลมหายใจขาดห้วง
เลือดในกายเย็นวูบ ก่อนจะไหลเชี่ยวรุนแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
ราฟาเอลไม่แสดงท่าทีใด ๆ ในทันที
ไม่มีคำสบถ
ไม่มีสีหน้าเกรี้ยวกราด
แต่สิ่งหนึ่งเปลี่ยนไป—
แววตา
ดวงตาที่เคยนิ่งสุขุมของเขา…
ค่อย ๆ แคบลง
เหมือนหมาป่าที่ได้ยินเสียงบางอย่างในความมืด
เสียงที่คนอื่นมองไม่เห็น
แต่เขาเห็นชัดเจน
ฝนด้านนอกยังคงตกพรำ
แสงไฟสะท้อนกระจกสั่นไหว
ความเงียบระหว่างทั้งสองคนยืดยาวกว่าที่ควร
“…”
ราฟาเอลหันกลับมามองสารวัตรภัทรช้า ๆ
ช้ามาก
ราวกับกำลัง “ชั่งน้ำหนัก” คำที่เพิ่งได้ยิน
“คำนั้น—”
เขาพูดเสียงเรียบ
ต่ำ
นิ่ง
“นายรู้ความหมายมัน?”
สารวัตรภัทรพยักหน้าเล็กน้อย
รู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่าง ทั้งที่อีกฝ่ายยังยืนนิ่งไม่ขยับ
“ครับ…
Kurotsuki แปลตรงตัวว่า ‘พระจันทร์สีดำ’”
ราฟาเอลหลับตาลงเพียงชั่ววินาที
ลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ
แต่ภายใน—
บางอย่างกำลังต่อเข้าที่อย่างเงียบงัน
เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง
และครั้งนี้… สายตาไม่เหมือนเดิม
ไม่ใช่ความโกรธ
แต่เป็นสายตาของนักล่า
ที่เพิ่งเห็นรอยเท้าแรกของเหยื่อ
“แล้วนายรู้จักชื่อนี้ได้ยังไง”
ไม่ใช่คำถาม
แต่เป็นประโยคบอกให้ เล่า
สารวัตรภัทรขยับยืนให้มั่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง
“มันเคยปรากฏในแฟ้มเก่า…
แฟ้มที่ไม่เคยถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ
เกี่ยวข้องกับคดีอาชญากรรมเทคโนโลยีจากฝั่งญี่ปุ่น”
ราฟาเอลพยักหน้าเพียงครั้งเดียว
ช้า
หนักแน่น
“งั้นก็แสดงว่า…
สิ่งที่เราเจอคืนนี้
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”
เขาหันกลับไปมองจอที่แสดงภาพ Black Moon ค้างอยู่
แสงสีเงินดำสะท้อนเข้าดวงตาเขาโดยตรง
“เล่ามาให้หมด”
เสียงยังคงเรียบ
แต่ไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ
“ผมอยากรู้…
ใครเป็นคนตั้งชื่อนั้น
และมันเดินทางมาถึงประเทศไทยได้ยังไง”
ในวินาทีนั้น
สารวัตรภัทรเข้าใจทันที—
El Lobo ยังไม่ได้เริ่มล่า
แต่หมาป่ากำลัง “จ้อง” 🌑🐺