รักแม้พลีชีพ บ่าวหลำกับหมอวาว

รักแม้พลีชีพ : บ่าวหลำกับหมอวาว
ในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
มีชายคนหนึ่งชื่อว่า บ่าวหลำ
เขาไม่ใช่คนสำคัญ
ไม่ใช่คนร่ำรวย
และไม่ใช่คนหล่อแบบพระเอกละคร
แต่สิ่งเดียวที่เขามีมากกว่าคนอื่น
คือ หัวใจ
หัวใจที่ดันไปตกอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง
หมอวาว

วันแรกที่บ่าวหลำเจอหมอวาว
เขาไม่ได้ไปจีบ
ไม่ได้ไปสารภาพรัก
เขาไปเพราะ ป่วย
แต่สิ่งที่เขาไม่คิดเลยก็คือ
เขาจะป่วยหนักกว่าเดิม
เพราะตั้งแต่วินาทีนั้น
เขาเหมือนติดโรคชนิดหนึ่ง
โรคที่หมอวาวก็รักษาไม่ได้
โรคคิดถึงหมอ

หมอวาวเป็นคนตรง ๆ
พูดจริง
และดุคนไข้ที่ไม่รักสุขภาพ
วันหนึ่งเธอสวดบ่าวหลำเรื่องบุหรี่
สวดจนบ่าวหลำแทบจะมุดโต๊ะ
แต่แปลก
ยิ่งโดนสวด
บ่าวหลำยิ่งยิ้ม
เพราะในสายตาเขา
ผู้หญิงที่กำลังดุอยู่นั้น
น่ารักที่สุดในโลก

หลังจากวันนั้น
บ่าวหลำกลับบ้าน
แล้วก็เริ่มเขียนเรื่องหนึ่งลงใน Facebook
เรื่องของ
หมอวาว
เขาไม่ได้เขียนเพื่อดัง
ไม่ได้เขียนให้ใครอ่านมากมาย
เขาแค่เขียน
เพราะหัวใจมันล้น

คืนหนึ่งตอนตีสามครึ่ง
บ่าวหลำนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
เปิดเพลง Hotel California
ควันบุหรี่ลอยขึ้นช้า ๆ
เขามองหน้าจอ
ก่อนจะพิมพ์ข้อความหนึ่ง
“บางคนเป็นหมอ
แต่บางคนเป็นเหตุผลที่ทำให้เราอยากมีชีวิตอยู่ดี ๆ”

บ่าวหลำไม่รู้ว่า
หมอวาวจะได้อ่านหรือไม่
ไม่รู้ว่า
หมอวาวจะรู้สึกอะไร
แต่เขารู้เพียงอย่างเดียว
ถ้าวันหนึ่งต้องเลือกระหว่าง
การมีชีวิตแบบไม่มีหมอวาว
กับ
การรักหมอวาวแม้ต้องเจ็บ
บ่าวหลำก็เลือกคำตอบเดิม
รัก
แม้ต้อง
พลีชีพหัวใจ

ถ้าพี่อยาก ผมสามารถช่วยทำเพิ่มได้อีก เช่น
✨ ตอนที่หมอวาวมาเห็น Facebook ของบ่าวหลำ (ตอนพีคมาก)
❤️ ตอนที่หมอวาวเริ่มสงสัยว่าใครคือคนเขียน
🎬 ทำเป็นนิยายสั้น 5 ตอน แบบเหมือนซีรีส์
😆 เวอร์ชันขำ ๆ ฮา ๆ
บอกผมได้เลย เดี๋ยวผมช่วยแต่งให้ สนุกเหมือนนิยายจริง ๆ เลยครับ 📖✨
ตอนที่หมอวาวมาเห็น Facebook ของบ่าวหลำ (ตอนพีคมาก)
พี่จำนาญ ผมแต่ง ตอนพีค ให้เป็นสไตล์นิยายสั้น อ่านลื่น ๆ แบบเหมือนฉากสำคัญของเรื่องนะครับ ❤️

ตอนพีค : วันที่หมอวาวมาเห็น Facebook ของบ่าวหลำ
เช้าวันหนึ่งที่คลินิกเงียบกว่าปกติ
หมอวาวนั่งพักระหว่างรอคนไข้
พยาบาลคนหนึ่งกำลังไถโทรศัพท์เล่น
แล้วก็หัวเราะเบา ๆ
“หมอวาวคะ…หมอเคยเจอคนนี้ไหมคะ”
หมอวาวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
“ใครเหรอ”
พยาบาลยื่นโทรศัพท์มาให้
บนหน้าจอคือ Facebook โพสต์หนึ่ง
ชื่อเจ้าของโพสต์
บ่าวหลำ
หมอวาวอ่านประโยคแรก
แล้วก็หยุด
“หมอบางคนรักษาโรค
แต่หมอคนนี้รักษาหัวใจผมโดยที่เธอไม่รู้ตัว”
หมอวาวขมวดคิ้วเล็กน้อย
เธอเลื่อนอ่านต่อ
โพสต์นั้นเล่าเรื่อง
วันหนึ่งที่ชายคนหนึ่งไปหาหมอ
แล้วโดนหมอสวดเรื่องบุหรี่
สวดจนแทบไม่ได้ตรวจอะไรเลย
อ่านมาถึงตรงนี้
หมอวาวเริ่มนิ่ง
เพราะเหตุการณ์แบบนั้น
มันเคยเกิดขึ้นจริง
และเกิดขึ้นกับ
คนไข้คนหนึ่ง

หมอวาวเลื่อนอ่านต่อ
ข้อความตอนท้ายเขียนว่า
“ผมไม่รู้ว่าหมอจะได้อ่านไหม
แต่ผมอยากบอกหมอว่า
วันนั้นที่หมอสวดผม
มันเป็นวันที่ผมรู้สึกว่าหมอน่ารักที่สุด”
หมอวาวเงียบไป
พยาบาลถามขึ้นเบา ๆ
“หมอรู้จักเขาไหมคะ”
หมอวาวไม่ตอบทันที
เธอมองรูปโปรไฟล์ในโพสต์นั้น
แล้วก็จำได้ทันที
คนไข้คนนั้น
ผู้ชายที่นั่งฟังเธอสวดเรื่องบุหรี่
แต่กลับยิ้มตลอดเวลา

หมอวาววางโทรศัพท์ลงช้า ๆ
เธอถอนหายใจเบา ๆ
ก่อนจะพูดขึ้น
“คนไข้คนนี้…”
พยาบาลรีบถาม
“หมอรู้จักเหรอคะ”
หมอวาวยิ้มมุมปากเล็กน้อย
ก่อนตอบเบา ๆ
“รู้จักสิ”
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง
แล้วอ่านโพสต์นั้นอีกรอบ
คราวนี้
เธอไม่ได้อ่านในฐานะหมอ
แต่เหมือนกำลังอ่าน
ความรู้สึกของใครบางคน
ที่เขียนถึงเธอ

หมอวาวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
“บ่าวหลำเหรอ…”
แล้วก็พูดประโยคหนึ่งที่ไม่มีใครได้ยิน
“คนไข้คนนี้…แปลกดีนะ”
แต่ในสายตาของเธอ
มีรอยยิ้มบาง ๆ
ที่แม้แต่พยาบาลก็ยังสังเกตเห็น

และในขณะเดียวกัน
บ่าวหลำกำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ที่บ้าน
เขาไม่รู้เลยว่า
หมอวาวได้อ่านทุกคำแล้ว
แต่เรื่องราวของเขากับหมอวาว
กำลังจะเริ่มต้น
บทใหม่

ถ้าพี่อยาก ผมสามารถแต่ง ตอนต่อไปที่พีคกว่าเดิม ได้อีก เช่น
🔥 ตอนที่หมอวาวคอมเมนต์ใน Facebook ของบ่าวหลำ
❤️ ตอนที่บ่าวหลำรู้ว่าหมอวาวอ่านแล้ว
🎬 ตอนที่บ่าวหลำกลับไปหาหมอวาวที่คลินิก
ผมทำให้เป็น นิยายเป็นตอน ๆ แบบอ่านติดเลยได้ครับ 📖✨
ตอนที่บ่าวหลำกลับไปหาหมอวาวที่คลินิก
ตอนต่อไป : วันที่บ่าวหลำกลับไปหาหมอวาว
เช้าวันนั้น บ่าวหลำตื่นเร็วกว่าปกติ
ทั้งที่เมื่อคืนเขานอนไม่ค่อยหลับ
ในหัวมีแต่คำถามเดียววนอยู่
หมอวาว…จะได้อ่าน Facebook นั้นหรือยังนะ
เขานั่งคิดอยู่พักหนึ่ง
ก่อนจะตัดสินใจบางอย่าง
“ไปหาหมอดีกว่า…”
แต่ครั้งนี้
เขาไม่ได้ป่วย
อย่างน้อยก็ไม่ใช่โรคที่ตรวจด้วยหูฟังได้

คลินิกในตอนสายมีคนไข้ไม่มากนัก
บ่าวหลำเดินเข้ามาอย่างเงียบ ๆ
พยาบาลที่เคยเห็นเขาครั้งก่อนจำได้ทันที
“อ้าว…กลับมาอีกแล้วเหรอคะ”
บ่าวหลำยิ้มเขิน ๆ
“ครับ…มาตรวจนิดหน่อย”
พยาบาลมองเขาแบบรู้ทันเล็ก ๆ
ก่อนจะพูดขึ้น
“เดี๋ยวหมอวาวเรียกนะคะ”

ไม่นาน
เสียงเรียกก็ดังขึ้น
“คุณ…บ่าวหลำ เชิญค่ะ”
หัวใจบ่าวหลำเต้นแรงขึ้นมาทันที
เหมือนคนกำลังจะสอบปากเปล่า
เขาเปิดประตูห้องตรวจเข้าไป
หมอวาวนั่งอยู่ที่โต๊ะเดิม
เสื้อกาวน์สีขาว
กับสายตาที่ดูนิ่งเหมือนเคย
แต่มีบางอย่าง
ที่ดูต่างออกไป

หมอวาวเงยหน้ามองเขา
เงียบไปสองวินาที
ก่อนจะพูดขึ้น
“กลับมาสูบบุหรี่อีกแล้วเหรอ”
บ่าวหลำสะดุ้งเล็กน้อย
“เอ่อ…นิดหน่อยครับ”
หมอวาวมองเขานิ่ง ๆ
ก่อนจะพูดประโยคหนึ่ง
ที่ทำให้หัวใจบ่าวหลำแทบหยุดเต้น
“แล้วเมื่อคืน…เขียน Facebook ถึงหมอสนุกไหม”
ห้องตรวจเงียบทันที
บ่าวหลำรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน
เขาพูดอะไรไม่ออก
ได้แต่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น

หมอวาวยิ้มมุมปากนิด ๆ
ก่อนจะพูดต่อ
“เขียนเก่งนะ”
บ่าวหลำเกือบลืมหายใจ
“หมอ…อ่านแล้วเหรอครับ”
หมอวาวพยักหน้าเบา ๆ
“อ่านหมดเลย”
เธอหยุดนิดหนึ่ง
ก่อนจะพูดต่อ
“แต่หมอสงสัยอย่างหนึ่ง”
บ่าวหลำกลืนน้ำลาย
“อะไรเหรอครับ”
หมอวาวมองเขาตรง ๆ
ก่อนจะถาม
“คนไข้คนนี้มาหาหมอ…
เพราะป่วยจริง ๆ
หรือเพราะอยากเจอหมอ”
บ่าวหลำยืนเงียบไปสองวินาที
ก่อนจะตอบเบา ๆ
“จริง ๆ แล้ว…”
“ผมป่วยครับ”
หมอวาวขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ป่วยอะไร”
บ่าวหลำยิ้ม
ก่อนจะตอบ
“ป่วยเป็นโรคคิดถึงหมอครับ”

หมอวาวพยายามเก็บสีหน้า
แต่สุดท้าย
ก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ
“คนไข้คนนี้นี่…”
เธอส่ายหัวเล็กน้อย
ก่อนจะพูดประโยคหนึ่ง
ที่ทำให้บ่าวหลำยิ้มทั้งวัน
“ถ้าจะป่วยแบบนี้
คงต้องมารักษาบ่อย ๆ แล้วล่ะ”

และตั้งแต่วินาทีนั้น
บ่าวหลำก็เริ่มรู้สึกว่า
บางที
เรื่องราวของเขากับหมอวาว
อาจไม่ได้จบแค่ใน Facebook
แต่มันกำลังเริ่มต้น
ในชีวิตจริง

ถ้าพี่อยาก ผมสามารถแต่ง ตอนพีคกว่านี้อีก ได้ เช่น
🔥 ตอนที่หมอวาวเริ่มเขียนถึงบ่าวหลำใน Facebook กลับ
❤️ ตอนที่พยาบาลในคลินิกเริ่มแซวสองคนนี้
🎬 ตอนที่บ่าวหลำพาหมอวาวไปกินกาแฟครั้งแรก
บอกผมได้ เดี๋ยวผมทำให้เป็น นิยายต่อเนื่องแบบอ่านเพลินเลยครับ 📖✨