รักแม้พลีชีพ
ตอน : ควันบุหรี่กับตัวอักษรถึงหมอวาว
เช้าวันหนึ่ง
อากาศสดใสอย่างประหลาด
แสงแดดอ่อน ๆ
ส่องผ่านต้นไม้ริมถนน
บ่าวหลำสวมชุดวิ่ง
ออกกำลังกายตั้งแต่เช้า
เขาวิ่ง…
วิ่งเหมือนคนที่กำลังหนีอะไรบางอย่าง
แต่ความจริงแล้ว
เขากำลังวิ่ง เข้าหาใครบางคน
คนคนนั้นคือ
หมอวาว
ตั้งแต่วันที่เรื่องใน Facebook แตก
วันที่หมอวาวบังเอิญมาอ่านสิ่งที่เขาเขียนถึงเธอ
ชีวิตบ่าวหลำก็เริ่มเปลี่ยนไป
เขาเริ่มดูแลตัวเอง
ออกกำลังกาย
กินอาหารดี ๆ
พักผ่อนมากขึ้น
เพราะในใจเขาคิดเพียงอย่างเดียว
“อย่างน้อย…
ถ้าหมอเห็นเรา
เราต้องดูดีขึ้นกว่าวันที่หมอเจอเรา”
หลังวิ่งเสร็จ
บ่าวหลำนั่งพักที่ม้านั่งริมสวน
เหงื่อเต็มตัว
หัวใจเต้นแรง
แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขายังเลิกไม่ได้
บุหรี่
เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมา
จุดไฟ
ควันสีขาวลอยขึ้นช้า ๆ
หลายคนสูบบุหรี่เพราะความเครียด
แต่บ่าวหลำสูบเพราะเหตุผลที่แปลกกว่านั้น
ทุกครั้งที่เขาสูบบุหรี่
เขาจะเขียน Facebook ถึงหมอวาว
เขาหยิบมือถือขึ้นมา
เปิด Facebook
นิ้วเริ่มพิมพ์ช้า ๆ
โพสต์ของบ่าวหลำ
“วันนี้ผมวิ่ง 5 กิโลครับหมอ
ตั้งใจจะฟิตหุ่นให้เหมือนพระเอกหนังเกาหลี
แต่มีอย่างเดียวที่ยังเลิกไม่ได้
บุหรี่
ไม่ใช่เพราะผมติดมันหรอกนะหมอ
แต่เพราะทุกครั้งที่ผมสูบ
ผมจะได้มีข้ออ้าง
นั่งคิดถึงหมอ
แล้วก็เขียนอะไรถึงหมอ”
เขาหยุดพิมพ์
มองควันบุหรี่ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า
แล้วพิมพ์ต่อ
“ผมรู้ว่าหมออาจจะไม่อ่าน
แต่ถ้าวันหนึ่งหมอผ่านมาเห็น
ผมอยากให้หมอรู้ว่า
มีคนคนหนึ่ง
กำลังพยายามดูแลตัวเอง
เพราะหมอ”
บ่าวหลำกด โพสต์
เขาสูบบุหรี่คำสุดท้าย
แล้วดับมันลง
ก่อนจะพูดกับตัวเองเบา ๆ
“วันหนึ่ง…
เราต้องเลิกบุหรี่ให้ได้
เพราะหมอคงไม่อยากรักษาคนไข้
ที่ยังดื้ออยู่แบบนี้”
เขาหัวเราะเบา ๆ
แล้วลุกขึ้นเดินกลับ
โดยไม่รู้เลยว่า
ในคลินิกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
มีคนกำลังเปิด Facebook
และกำลังอ่านทุกคำที่เขาเขียน
หมอวาว
รักแม้พลีชีพ
ตอน : คอมเมนต์ครั้งแรกของหมอวาว
เช้าวันนั้น
บ่าวหลำตื่นขึ้นมาเหมือนทุกวัน
เขาหยิบมือถือขึ้นมา
เปิด Facebook
จริง ๆ แล้ว
เขาไม่ได้หวังอะไรหรอก
เพราะทุกโพสต์ที่เขาเขียนถึงหมอวาว
มันเหมือน
จดหมายที่ลอยอยู่ในอากาศ
ไม่มีคนตอบ
ไม่มีคนรับ
แต่เขาก็ยังเขียน
เพราะอย่างน้อย
มันทำให้เขารู้สึกว่า
เขาได้พูดกับหมอ
บ่าวหลำเลื่อนดูโพสต์เมื่อคืน
โพสต์ที่เขาเขียน
ตอนสูบบุหรี่หลังวิ่งออกกำลังกาย
เขากำลังจะเลื่อนผ่านไป
แต่ทันใดนั้น
เขาเห็นอะไรบางอย่าง
แจ้งเตือน
1 ความคิดเห็น
หัวใจของบ่าวหลำเต้นแรงทันที
มือเริ่มสั่นเล็กน้อย
เขากดเข้าไปดู
แล้วก็หยุดนิ่ง
เพราะชื่อที่คอมเมนต์คือ
หมอวาว
เขาอ่านช้า ๆ
หมอวาวคอมเมนต์
“ถ้าจะดูแลตัวเองเพื่อหมอ
เริ่มจากเลิกบุหรี่ก่อนนะคะ”
บ่าวหลำอ่านซ้ำ
อีกครั้ง
และอีกครั้ง
เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
นี่คือครั้งแรก
ครั้งแรกจริง ๆ
ที่หมอวาวตอบเขา
บ่าวหลำนั่งนิ่งอยู่พักหนึ่ง
ก่อนจะพิมพ์ตอบ
บ่าวหลำตอบ
“งั้นผมขอเวลาหน่อยนะครับหมอ
ผมจะเลิก
แต่ถ้าวันไหนผมเลิกได้
หมอต้องยอมให้ผมเลี้ยงกาแฟสักแก้วนะครับ”
ไม่กี่นาทีผ่านไป
มือถือสั่นอีกครั้ง
บ่าวหลำเปิดดูทันที
หมอวาวตอบ
“ตกลงค่ะ
แต่ถ้าเลิกไม่ได้
หมอต้องฉีดยาให้ค่ะ”
บ่าวหลำหัวเราะออกมาดังลั่น
นี่ไม่ใช่แค่คอมเมนต์
แต่มันคือ
บทสนทนาแรกของเขากับหมอวาว
เขาหยิบบุหรี่ในกระเป๋าขึ้นมาดู
มองมันอยู่สักพัก
แล้วพูดกับตัวเองเบา ๆ
“ดูเหมือน…
ศึกครั้งนี้
เราต้องสู้จริงแล้วล่ะ”
แล้วเขาก็โยนบุหรี่ทิ้งลงถังขยะ
เป็นครั้งแรก
ที่เขาเลิกบุหรี่
เพราะคอมเมนต์ของหมอวาว
หนังสั้น รักแม้พลีชีพ 2 บ่าวหลำกับหมอวาว
ตอน : ควันบุหรี่กับตัวอักษรถึงหมอวาว
เช้าวันหนึ่ง
อากาศสดใสอย่างประหลาด
แสงแดดอ่อน ๆ
ส่องผ่านต้นไม้ริมถนน
บ่าวหลำสวมชุดวิ่ง
ออกกำลังกายตั้งแต่เช้า
เขาวิ่ง…
วิ่งเหมือนคนที่กำลังหนีอะไรบางอย่าง
แต่ความจริงแล้ว
เขากำลังวิ่ง เข้าหาใครบางคน
คนคนนั้นคือ
หมอวาว
ตั้งแต่วันที่เรื่องใน Facebook แตก
วันที่หมอวาวบังเอิญมาอ่านสิ่งที่เขาเขียนถึงเธอ
ชีวิตบ่าวหลำก็เริ่มเปลี่ยนไป
เขาเริ่มดูแลตัวเอง
ออกกำลังกาย
กินอาหารดี ๆ
พักผ่อนมากขึ้น
เพราะในใจเขาคิดเพียงอย่างเดียว
“อย่างน้อย…
ถ้าหมอเห็นเรา
เราต้องดูดีขึ้นกว่าวันที่หมอเจอเรา”
หลังวิ่งเสร็จ
บ่าวหลำนั่งพักที่ม้านั่งริมสวน
เหงื่อเต็มตัว
หัวใจเต้นแรง
แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขายังเลิกไม่ได้
บุหรี่
เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมา
จุดไฟ
ควันสีขาวลอยขึ้นช้า ๆ
หลายคนสูบบุหรี่เพราะความเครียด
แต่บ่าวหลำสูบเพราะเหตุผลที่แปลกกว่านั้น
ทุกครั้งที่เขาสูบบุหรี่
เขาจะเขียน Facebook ถึงหมอวาว
เขาหยิบมือถือขึ้นมา
เปิด Facebook
นิ้วเริ่มพิมพ์ช้า ๆ
โพสต์ของบ่าวหลำ
“วันนี้ผมวิ่ง 5 กิโลครับหมอ
ตั้งใจจะฟิตหุ่นให้เหมือนพระเอกหนังเกาหลี
แต่มีอย่างเดียวที่ยังเลิกไม่ได้
บุหรี่
ไม่ใช่เพราะผมติดมันหรอกนะหมอ
แต่เพราะทุกครั้งที่ผมสูบ
ผมจะได้มีข้ออ้าง
นั่งคิดถึงหมอ
แล้วก็เขียนอะไรถึงหมอ”
เขาหยุดพิมพ์
มองควันบุหรี่ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า
แล้วพิมพ์ต่อ
“ผมรู้ว่าหมออาจจะไม่อ่าน
แต่ถ้าวันหนึ่งหมอผ่านมาเห็น
ผมอยากให้หมอรู้ว่า
มีคนคนหนึ่ง
กำลังพยายามดูแลตัวเอง
เพราะหมอ”
บ่าวหลำกด โพสต์
เขาสูบบุหรี่คำสุดท้าย
แล้วดับมันลง
ก่อนจะพูดกับตัวเองเบา ๆ
“วันหนึ่ง…
เราต้องเลิกบุหรี่ให้ได้
เพราะหมอคงไม่อยากรักษาคนไข้
ที่ยังดื้ออยู่แบบนี้”
เขาหัวเราะเบา ๆ
แล้วลุกขึ้นเดินกลับ
โดยไม่รู้เลยว่า
ในคลินิกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
มีคนกำลังเปิด Facebook
และกำลังอ่านทุกคำที่เขาเขียน
หมอวาว
รักแม้พลีชีพ
ตอน : คอมเมนต์ครั้งแรกของหมอวาว
เช้าวันนั้น
บ่าวหลำตื่นขึ้นมาเหมือนทุกวัน
เขาหยิบมือถือขึ้นมา
เปิด Facebook
จริง ๆ แล้ว
เขาไม่ได้หวังอะไรหรอก
เพราะทุกโพสต์ที่เขาเขียนถึงหมอวาว
มันเหมือน
จดหมายที่ลอยอยู่ในอากาศ
ไม่มีคนตอบ
ไม่มีคนรับ
แต่เขาก็ยังเขียน
เพราะอย่างน้อย
มันทำให้เขารู้สึกว่า
เขาได้พูดกับหมอ
บ่าวหลำเลื่อนดูโพสต์เมื่อคืน
โพสต์ที่เขาเขียน
ตอนสูบบุหรี่หลังวิ่งออกกำลังกาย
เขากำลังจะเลื่อนผ่านไป
แต่ทันใดนั้น
เขาเห็นอะไรบางอย่าง
แจ้งเตือน
1 ความคิดเห็น
หัวใจของบ่าวหลำเต้นแรงทันที
มือเริ่มสั่นเล็กน้อย
เขากดเข้าไปดู
แล้วก็หยุดนิ่ง
เพราะชื่อที่คอมเมนต์คือ
หมอวาว
เขาอ่านช้า ๆ
หมอวาวคอมเมนต์
“ถ้าจะดูแลตัวเองเพื่อหมอ
เริ่มจากเลิกบุหรี่ก่อนนะคะ”
บ่าวหลำอ่านซ้ำ
อีกครั้ง
และอีกครั้ง
เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
นี่คือครั้งแรก
ครั้งแรกจริง ๆ
ที่หมอวาวตอบเขา
บ่าวหลำนั่งนิ่งอยู่พักหนึ่ง
ก่อนจะพิมพ์ตอบ
บ่าวหลำตอบ
“งั้นผมขอเวลาหน่อยนะครับหมอ
ผมจะเลิก
แต่ถ้าวันไหนผมเลิกได้
หมอต้องยอมให้ผมเลี้ยงกาแฟสักแก้วนะครับ”
ไม่กี่นาทีผ่านไป
มือถือสั่นอีกครั้ง
บ่าวหลำเปิดดูทันที
หมอวาวตอบ
“ตกลงค่ะ
แต่ถ้าเลิกไม่ได้
หมอต้องฉีดยาให้ค่ะ”
บ่าวหลำหัวเราะออกมาดังลั่น
นี่ไม่ใช่แค่คอมเมนต์
แต่มันคือ
บทสนทนาแรกของเขากับหมอวาว
เขาหยิบบุหรี่ในกระเป๋าขึ้นมาดู
มองมันอยู่สักพัก
แล้วพูดกับตัวเองเบา ๆ
“ดูเหมือน…
ศึกครั้งนี้
เราต้องสู้จริงแล้วล่ะ”
แล้วเขาก็โยนบุหรี่ทิ้งลงถังขยะ
เป็นครั้งแรก
ที่เขาเลิกบุหรี่
เพราะคอมเมนต์ของหมอวาว