แม่เราทำให้สามีเราเกลียดเราและลูก เราควรทำอย่างไร

เราแต่งงานมา13ปี สามีเข้ามาอยู่บ้านแม่เรา ที่ กทม. แต่แม่เราเป็นคนtoxic สามีเราเกลียดแม่เรา เรามีลูกสองคน คนโตสมาธิสั้น สาเหตุที่เราต้องอยู่บ้านแม่เพราะ แม่เราแก่ มีโรคประจำตัว กระดูกทรุด และอยู่คนเดียวจะเกิดอันตราย เคยจ้างคนดูแลแม่แต่ไม่มีใครอยู่ได้เลย เราต้องอยู่ดูแลแม่ เราเลยให้สามีมาอยู่กับเราที่บ้านแม่เรา ความเกลียดชังสะสมตัวขึ้นเรื่อยๆ หลังๆมา สามี ไม่คุยกับเรา ไม่ยิ้มให้เรา ไม่สัมผัสตัวเรา มา 5-6ปีแล้ว แต่เมื่อก่อนยังมีไปกินข้าวด้วยกันบ้าง สองปีหลังไม่ไปกินข้าวด้วยกันอีก (ปรกติที่บ้านต่างคนต่างกินข้าวอยู่แล้ว) เราไม่กล้สขอให้สามีหารค่าเทอมลูก สามีจ่ายค่าประกันสุขภาพลูกสองคนแล้ว เราเป็นคนจ่ายค่าเทอมลูก จ่ายค่าใช่จ่ายต่างๆในบ้าน คนทำงานบ้าน ค่าอาหารลูก ค่าเรียนพิเศษลูก เราเป็นคนพาลูกหาหมอเวลาลูกป่วย และเวลาเราป่วยเราก็ไปหาหมอเอง เราไม่เคยรบกวนสามี เราพยายามใจเย็นกับลูกสมาธิสั้น เพราะลูกเรา รอคอยไม่ได้ ยิ่งโต ก็ยิ่งอารมณ์รุนแรง ทำร้ายอาม่าบ้าง บางครั้งเราต้องพาแม่เรา(อาม่าของลูก)ไป รพ. ตอนดึกๆทำ CT scan เพราะโดนลูกตีหัว เราไม่เคยทำร้ายลูก แต่สามีเราพอหงุดหงิดจะตีลูก ลูกเรากลัวพ่อมาก เลยหลบหน้าพ่อ โดยเฉพาะคนโตอายุ11ที่สมาธิสั้น เราพาลูกหาหมอจิตแพทย์หมอให้ยา abilify เราก็ให้ลูกกินยาแต่ก็ไม่ดีขึ่น ยังอารมณ์รุนแรง รอคอยไม่ได้ เรารับได้และทนได้เราใจเย็นคุยกับลูกดีๆได้ แต่เรารู้คนอื่นทนลูกเราไม่ได้ ลูกเป็นโรคอ้วน ตอนนี้ไขมันเกาะตับและมีพังผืดระยะ F2 จริงๆเรารู้ว่าลูกไขมันเกาะตับมาสามปีแล้วนะ เราพยายามให้ลูกคุมอาหารออกกำลังกาย แต่เราดูแลไม่ได้24ชม. เพราะเราทำงาน บางทีกลับมาเราก๋เหนื่อย แม่เราเป็นคนเอาอาหารมห้ลูกกิน และเอาแต่ของทอดของมันน้ำหวายให้ ทั้งที่เราเคยบอกแม่เราแล้วว่าห้ามอาหารพวกนี้ เหมือนเราต้องระแวงแม้แต่คนในบ้าน คอยปกป้องดูแลลูกจากคนใกล้ชิด เราพึ่งพาใครไม่ได้ ตัวเราก็มาเป็นโรคจอประสาทตา จอประสาทตาเริ่มเสื่อมจากภาวะสายตาสั้น และตอนนี้มีน้ำใต้จอประสาทตาเป็นๆหายๆ ต้องไปตรวจตาบ่อย หมอให้ยาแก้เครียดมา หมอบอกน้ำใต้จอประสาทตาเกิดจากความเครียด เรากินยาแก้เครียดแต่น้ำใต้จอประสามตาก็ยังคงเป็นๆหายๆไม่จบไม่สิ้น เมื่อวานเราพาลูกไปตรวจตับ ลูกไขมันเกาะตับระยะ F2แล้ว ลูกอายุ11เอง เราห่วงลูกมาก เรากลัวลูกตับแข็งและตายก่อนเรา เราอยากให้ลูกลดน้ำหนัก เราอยากให้ลูกออกกำลังกาย เมื่อเช้าเราถามสามีว่าช่วยดูแลลูกได้ไหม เราเป็นโรคตา สามีบอกว่า ไม่ดูแล ใครจะไปตายก็ไป เกลียดคนในบ้านนี้ ไม่อยากแต่งงาน ไม่อยากมีลูก และบอกว่า เราจะไล่ออกจากบ้านวันไหนก็บอกจะได้รีบไป เราหมดหวังมาก ทั้งโรคตา.ทั้งลูกป่วย เราสิ้นหวังมากเมื่อได้ยินสามีบอกว่าเกลียดลูกสองคน เราอยากออกจากความทุกข์นี้ เราไม่อยากอยู่ในเกมนี้แล้ว เราเหนื่อยมากเลย เราพยายามแล้ว เราเลี้ยงลูกได้ไม่ดี ลูกเราเรียนไม่เก่ง เราเองไม่อยากให้ลูกกินยาสมาธิสั้นเพราะกลัวเป็นพิษต่อตับลูก ลูกเรียนหนังสือไม่รู้เรื่อง ลูกไม่อยากไปหาหมอ ลูกไม่อยากลดอาหาร ลูกไม่อยากออกกำลังกาย ลูกบอกว่าเราทรมานเขา เราไม่อยากให้ลูกตาย เราผิดพลาดอะไรหรอ เราทำพลาดตั้งแต่ตอนไหนในชีวิต