ผมยังจำได้เลย ตอนเริ่มระบาดใหม่ๆ
ตอนต้นมกราคม ผมไปงานขายของลดราคา ที่เมืองทองธานี
ตอนนั้นยังไม่มีการตรวจกันมากนัก ไม่มีการยิงหน้าผาก มีเจลให้ล้างมือ
แต่มีกล่องแมสวางไว้ ให้คนหยิบไปใช้ฟรีๆ
ส่วนใหญ่เกินครึ่งที่เดินเข้างาน ไม่หยิบและไม่ใส่
ผมเองหยิบมาหนึ่งอัน แล้วใส่ แต่ไม่ค่อยสบายเลย หายใจลำบาก เพราะเกิดมาเพิ่งเคยใช้งาน
และพอเริ่มระบาด ผมคิดในใจ โธ่เอ๊ยยย สามเดือนก็จบ ให้เต็มๆเลยหกเดือนก็หาย
ผมนึกถึงไข้หวัดนก มาแล้วก็ไป อะไรกันหนักหนา
พอเดือนกุมภา คนในซอยมาถามว่ามีแมสไหม? ช่วยหาซื้อให้หน่อยได้ไหม?
ผมบอกได้เลย ผมค้นหาทางเน็ท โอ้ หายาก ส่วนที่มีก็กล่องละหลายร้อย ตายล่ะว้าาาา
และช่วงระบาดเริ่มหนัก ผมไปเดินห้างสรรพสินค้าใหญ่แห่งหนึ่งแถวบางกะปิ
ห้างยังเปิด แต่เปิดแค่ชั้นหนึ่ง ชั้นซูเปอร์ ตอนนั้นต้องซื้อพัดลมเพิ่ม
ไปติดต่อชั้นหนึ่งว่าเอายี่ห้ออะไร กี่นิ้ว แล้วพนักงานชั้นสี่ เครื่องใช้ไฟฟ้าก็ถือลงมาให้
จ่ายเงินแล้วกลับบ้าน ตอนนั้น โห้ ความเศร้าปกคลุมห้างเลย สีหน้าแต่ละคน เครียดกันหมด
โชคดีอย่างหนึ่ง
บ้านผมมีสามคน
ผม แม่ และน้อง
น้องติด ผมและแม่ไม่ติด แม่อยู่บ้านตลอด น้องติดและนอนด้วยกันกับแม่ โชคดีแม่ไม่ติดเลย
ผมออกจากบ้านแทบทุกวัน ขึ้นรถลงเรือไปใต้ล่องเหนือ เออ ไม่ติดเลย โชคดีสุดๆ
กว่าจะหลุดพ้นกันมาได้ สามปีผ่านไป นรกจริงๆ อาชีพที่ไม่คิดว่าจะตกงานยังตกงานได้ เช่นกัปตัน แอร์โฮล ฯลฯ
(ช่วงโควิดปีแรก ผมขายของออนไลน์ ขายดีมากกก ดีแบบว่า ต้องไปส่งของทุกวัน วันละหลายกล่อง ดีสุดๆเพราะคนอยู่หน้าจอกันเยอะ)
แล้วคุณล่ะครับ
ผ่านเหตุการณ์นั้นมา มีอะไรสำคัญ หรือเปลี่ยนแปลงชีวิตไหมครับ?
โควิด-19 ขอเล่าเรื่องในช่วงเวลานั้น มาให้อ่านกันครับ
ตอนต้นมกราคม ผมไปงานขายของลดราคา ที่เมืองทองธานี
ตอนนั้นยังไม่มีการตรวจกันมากนัก ไม่มีการยิงหน้าผาก มีเจลให้ล้างมือ
แต่มีกล่องแมสวางไว้ ให้คนหยิบไปใช้ฟรีๆ
ส่วนใหญ่เกินครึ่งที่เดินเข้างาน ไม่หยิบและไม่ใส่
ผมเองหยิบมาหนึ่งอัน แล้วใส่ แต่ไม่ค่อยสบายเลย หายใจลำบาก เพราะเกิดมาเพิ่งเคยใช้งาน
และพอเริ่มระบาด ผมคิดในใจ โธ่เอ๊ยยย สามเดือนก็จบ ให้เต็มๆเลยหกเดือนก็หาย
ผมนึกถึงไข้หวัดนก มาแล้วก็ไป อะไรกันหนักหนา
พอเดือนกุมภา คนในซอยมาถามว่ามีแมสไหม? ช่วยหาซื้อให้หน่อยได้ไหม?
ผมบอกได้เลย ผมค้นหาทางเน็ท โอ้ หายาก ส่วนที่มีก็กล่องละหลายร้อย ตายล่ะว้าาาา
และช่วงระบาดเริ่มหนัก ผมไปเดินห้างสรรพสินค้าใหญ่แห่งหนึ่งแถวบางกะปิ
ห้างยังเปิด แต่เปิดแค่ชั้นหนึ่ง ชั้นซูเปอร์ ตอนนั้นต้องซื้อพัดลมเพิ่ม
ไปติดต่อชั้นหนึ่งว่าเอายี่ห้ออะไร กี่นิ้ว แล้วพนักงานชั้นสี่ เครื่องใช้ไฟฟ้าก็ถือลงมาให้
จ่ายเงินแล้วกลับบ้าน ตอนนั้น โห้ ความเศร้าปกคลุมห้างเลย สีหน้าแต่ละคน เครียดกันหมด
โชคดีอย่างหนึ่ง
บ้านผมมีสามคน
ผม แม่ และน้อง
น้องติด ผมและแม่ไม่ติด แม่อยู่บ้านตลอด น้องติดและนอนด้วยกันกับแม่ โชคดีแม่ไม่ติดเลย
ผมออกจากบ้านแทบทุกวัน ขึ้นรถลงเรือไปใต้ล่องเหนือ เออ ไม่ติดเลย โชคดีสุดๆ
กว่าจะหลุดพ้นกันมาได้ สามปีผ่านไป นรกจริงๆ อาชีพที่ไม่คิดว่าจะตกงานยังตกงานได้ เช่นกัปตัน แอร์โฮล ฯลฯ
(ช่วงโควิดปีแรก ผมขายของออนไลน์ ขายดีมากกก ดีแบบว่า ต้องไปส่งของทุกวัน วันละหลายกล่อง ดีสุดๆเพราะคนอยู่หน้าจอกันเยอะ)
แล้วคุณล่ะครับ
ผ่านเหตุการณ์นั้นมา มีอะไรสำคัญ หรือเปลี่ยนแปลงชีวิตไหมครับ?