ทุกคนรับมือกับการสูญเสียยังไงเหรอคะ

เราเป็นพี่สาวที่อายุห่างกับน้องชาย12ปีค่ะ แล้วเขาเพิ่งจะจากเราไป หมอสรุปการตายขอฃเขาไว้ว่าตายด้วยไข้หวัดใหญ่สายพันธ์B เอาตรงๆ เรารับไม่ได้ค่ะ เราพาเขาไปหาหมอเป็นopd case สรุปได้admitอีกทีก็ตอนค่ำ ความโรงพยาบาลรัฐทุกอย่างช้ามาก เพราะเสียงของเราไม่ดังพอ เราไปหาหมอตั้งแต่ตี5 ได้รักษาอีกทีตอนหกโมงเย็น ระหว่างวันน้องเราก็นอนทรมานอยู่อย่างงั้น ข้าวเย็นโรงพยาบาลก็ละเลย บวกกับน้องเรากินอะไรไม่ได้เลยด้วย เลยไม่ได้เรียกร้องมาก เชื่อไหมคะว่าเช้าวันถัดมาตอนแปดโมงกว่าๆน้องเราหยุดหายใจ ถูกขึ้นปั้ม เสียชีวิตจริงๆตอนเก้าโมงกว่าๆ  ระหว่างคืนที่แอดมิทเราไม่ได้นอนเลย เฝ้าน้อง เดินออกไปออกมาตามพยาบาลตลอด เราบอกว่าน้องปวดท้อง ก็ไม่มีหมดเวรขึ้นมาดู ได้แต่ฉีดยาแก้คลื่นไส้ เราบอกว่าน้องหายใจเหนื่อย ก็เอาแต่ยัดออกซิเจน ไม่มีหมอสีกคนขึเนมาดูดำดูดีย้องเราเลย พยาบาลยังแอบขำตอนเราบอกว่สน้องเราอ้วกเป็นสิดำๆคือมันเลือดไหม เพราะน้องเราไม่ได้กินอะไรเลยนะ เราเสียใจ เราเกิดคำถามกับทุกอย่างว่าสุดท้ายเราและน้องผิดที่จนเหรอ เสียฝของเราถึงไม่ดังมากพอให้ทุกคนฟัง เสียใจจังเลยค่ะ น้องเราเสียไปเมื่อวานนี้เอง ตอนแรกเราโกรธทุกคย แต่ตอนนี้เราโกรธแต่ตัวเอง เจ็บจังเลยค่ะ เราอยากใช้ชีวิตที่เหฃืออยู่ให้ดีทดแทนใสส่วนขอฝเขา แต่ตอนนี้ไม่ไหวจริงๆ เราไม่อยากอยู่แล้วชีวิตที่ไม่มีเขา เราจะก้าวไปข้างหย้ายังไง ทุกคนผ่านมันไปได้ยังไงเหรอคะ