ใต้ฟ้าสีซีดอ่อนที่ค่อย ๆ จาง
เมฆบางเหมือนคำพูดที่ไม่เคยเอื้อนเอ่ย
ลอยช้า…ช้าจนความคิดตามไม่ทันหัวใจ
และหัวใจก็ไม่ทันวันวาน
แสงเช้าไม่อบอุ่น
มันเพียงอ่อนโยนพอให้ความเหงา
ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเกินไป
เหมือนการยืนอยู่คนเดียว
แต่ยังได้ยินลมหายใจของโลก
ฟ้านี้ไม่ร้องไห้
มันเพียงเงียบ
เงียบในแบบของผู้ที่เข้าใจการสูญเสีย
เข้าใจว่าบางความรัก
ไม่จำเป็นต้องจากไปอย่างเอิกเกริก
เมฆสีขาวซีดคล้ายความทรงจำ
ที่ยังไม่กล้าลืม
และก็ไม่อาจเก็บไว้เหมือนเดิม
มันยืดตัว แยกย้าย
เหมือนเราที่เคยอยู่ใกล้กันกว่านี้
ข้าพเจ้ามองฟ้า
และปล่อยให้หัวใจพูดแทน
ว่าคิดถึง—โดยไม่เรียกชื่อ
ว่าอาวรณ์—โดยไม่หวังคำตอบ
หากวันใดเจ้ามองขึ้นมา
และเห็นฟ้าอ่อนโยนเช่นนี้
จงรู้เถิด
ว่ามีใครบางคน
เคยฝากความเงียบทั้งหมดของตน
ไว้กับท้องฟ้าเดียวกัน
เงียบงันอย่างอ่อนโยน
เมฆบางเหมือนคำพูดที่ไม่เคยเอื้อนเอ่ย
ลอยช้า…ช้าจนความคิดตามไม่ทันหัวใจ
และหัวใจก็ไม่ทันวันวาน
มันเพียงอ่อนโยนพอให้ความเหงา
ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเกินไป
เหมือนการยืนอยู่คนเดียว
แต่ยังได้ยินลมหายใจของโลก
มันเพียงเงียบ
เงียบในแบบของผู้ที่เข้าใจการสูญเสีย
เข้าใจว่าบางความรัก
ไม่จำเป็นต้องจากไปอย่างเอิกเกริก
ที่ยังไม่กล้าลืม
และก็ไม่อาจเก็บไว้เหมือนเดิม
มันยืดตัว แยกย้าย
เหมือนเราที่เคยอยู่ใกล้กันกว่านี้
และปล่อยให้หัวใจพูดแทน
ว่าคิดถึง—โดยไม่เรียกชื่อ
ว่าอาวรณ์—โดยไม่หวังคำตอบ
และเห็นฟ้าอ่อนโยนเช่นนี้
จงรู้เถิด
ว่ามีใครบางคน
เคยฝากความเงียบทั้งหมดของตน
ไว้กับท้องฟ้าเดียวกัน