.... " ฝากแสงดาว ! " ....

.... " ฝากแสงดาว ! " ....

เงียบสงบ พบราตรี ที่หนาวจิต
ลมหนาวโปรย โชยสกิด จิตสั่นหนาว
ค่ำคืนเรียบ เงียบสงบ พบเดือนดาว
ใบไม้พราว กราวสู่ดิน .. สิ้นลมโชย

ณ ยามนี้ ที่สงบ .. มิสงบ
จิตพานพบ พบทางแพ่ง แรงหริ่งโหย
พริ้วลมเย็น  เย็นคืนค่ำ น้ำค้างโปรย
หรีดหวนโหย โอยอวดครวญ  .. หรือใครฟัง ?

ซ่อนคืนเงียบ ซุกความกลัว มัวหม่นอก
ซ้อนวิตก อกหวั่นคว้าง พรางมนต์ขลัง
เหม่อปลายฟ้า พร่าเดือนดาว เมฆขาวยัง
วิญญาณสั่ง สั่นระทึก นึกเดียวดาย

โน่นแสงดาว พราวระยิบ ลิบฟ้ากว้าง
ไห้อ้างว้าง ทางไกลแสน สุดเอื้อมหมาย
หากยังดี มีเดือนดาว พร่างพราวพราย
อกสั่นหาย ไร้สิ้นเงา คนเคียงเคย

ณ ยามนี้ มีเพียงฉัน เหม่อฟ้ากว้าง
ไห้เวิ้งว้าง พรางจุดฝัน ขวัญชาเฉย
คืนเดียวดาย หมายลบเลือน เลือนลาเลย
ยากปริเปรย .. เอ่ยเอื้อนออก .. คำบอกดาว !

  .... " เสียงรำพึง " ....