ผิดไหมที่เรากลายเป็นคนเก็บตัวเงียบ

ตอนนี้อายุเข้าเลข 2 แล้ว ปี2569 ก็จะ22 แต่ไม่มีชีวิตที่เป็นอิสระของตัวเองเลย ไม่มีความสุข มีแต่ความเบื่อ ไม่กลัวตายแต่ไม่กล้าตาย จากคนเคยสดใสเข้ากับคนอื่นได้ง่ายตอนนี้กลายเป็นคนเก็บตัว ไม่อยากออกไปไหนไปอยู่บ้านเพื่อนก็จะอยู่คนละห้อง อารมณ์รุนแรง แต่ทั้งหมดทั้งมวลมันเริ่มต้นจาก….. เราใจดีเกินไปและกลัวเกินไป ย้อนกลับไปตอนมัธยมต้นตอน ม.1-3 ด้วยความที่เด็กต่างจังหวัดอะ ถ้าคนในกลุ่มไม่ชอบใครก็คืไม่รชอบเหมือนกันหมด ตอนนั้นเด็กเราก็ถือว่าน่ารักพอสมควร เพราะในโรงเรียนมีแค่ 500 คน ผู้ชายชอบเข้าหา ชอบแซว หลายครั้งที่มันจะมีเพื่อนที่อิจฉาตรงที่มีแต่คนมาชมมาแซว เขาเลยเกลียดเรามั้ง เขาก็จะเอาโพสต์อิทมาแปะทีหลัง ไม่รู้ว่าที่อื่นฮิตกันไหมแต่ที่จังหวัดเราหมู่บ้านแถวนั้นคือฮิตกัน เราก็คิดว่าเออเพื่อนน่ติดกวนกวนๆ คำกวนๆ แต่พอเริ่มเห็นคนอื่นจ้องอ่านแล้วมองด้วยสายตาที่ไม่ดีเราเลยเอาออกมาอ่าน สรุปเขาเขียนว่า (อีนี่มันแรดมันร่านอย่ามายุ่งกับมัน) ทั้งๆที่เราไม่ได้ทำอะไรให้เขาเลยเราอยู่เฉยๆของเรา ตอนนั้นเราชอบผญ.ถึงจะมีผช.มาแซวมาชอบเราก็ไม่เคคิดชอบเเลย แต่เพื่อนเกลียดตรงนี้ ตัดมาอีกรอบเราโดนเตะออกจากกลุ่มทั้งๆที่ เราเป็นคนดีกับเพื่อนมากคือแบบเอาใจใส่เพื่อนจนเขาไม่มีความเกรงใจ(แต่การกระทำของเราขึ้นอยู่กับบุคคล) เราเองก็ไม่รู้ว่าเราผิดตรงไหน เราพลาดตรงไหนทำไมเพื่อนถึงไม่ชอบเรา เราคิดกับตัวเองเสมอว่าเราทำอะไรผิดทำไมถึงไม่บอกเราจะได้แก้ แต่ทุกคนเลือกที่จะเตะเราออกจากกลุ่ม เราก็ออกมาอยู่กับที่ชื่อเอ คนที่เขาก็โดนเหมือนกัน(เราจะตั้งชื่อเป็นนามสมมิติแล้วกัน) แล้วก็มีคนโดนเตะอีก(ชื่อบี) เราเห็นเขาน่าสงสารเราก็เลยไปอยู่เขาคนชื่อบี จนโดนเอโพสต์ด่าว่า ได้เพื่อนใหม่แล้วลืมเพื่อนเก่า เราก็รู้สึกผิดแต่บีมันไม่กล้าไปเล่นกับคนอื่นเลยไม่มีทางเลือก ไปๆมาๆก็เล่นกันอยู่สามคน ทีนี้ก็มีกะเทยมาเล่นด้วยกลุ่มเราก็เป็น 4 คน แล้ววันนึงเพื่อนที่เขาเกลียดเราเรื่องผช.ก็โดนเตะออกมา เราจะตั้งชื่อเขาว่า (ซี)เขาก็มาร้องไห้ จะย้ายโรงเรียน เรากับเอจะเข้าไปปลอบแต่บีไม่ให้ปลอบ เพราะซีเอาแต่ใจเป็นหัวโจกนั้นแหละที่ทำให้พวกเราโดนเตะออกจากกลุ่ม แต่เรากับเอก็ไปปลอบโทรคุยกับแม่ซีวจะไม่ให้ย้ายเดี๋ยวมาเล่นกับพวกเราก็ได้บลาๆ ก็ไม่ได้ย้าย สรุปบีกับซีก็ไปสนิทกัน ทั้งๆที่เรารักบีมาก รักมากสุดๆไปรับไปสุดบ้าฝนตกไม่มีรถกเราก็ไปยืมรถน้าเพื่อที่จะไปส่ง แต่คนที่บอกไม่ต้องเอาเข้ามาในกลุ่มคือคนที่ไปสนิทกับเขา เราร้องไจนหลายวันหลังจากเลิกเรียนทุกครั้ง ถึงช่วงไปทัศนศึกษาแฟนเก่าที่อรู่ในห้องเดียวกันเขาก็มานั่งบอกเพราะเราเสนอตัวมาเองแต่ไม่มีเพื่อนในกลุ่มมานั่งด้วยสักคน วันนั้นคืออึดอัดมาก ร้องไห้ก็ร้องไม่ได้น้ำตาคลอเบ้าตลอดนอนเอาเสื้อแขนยาวปิดหน้า แฟนเก่าเห็น แฟนเก่าเลยมานั่งเป็นเพื่อน แต่พวกนั้นบอกเราแรดเราร่านเราอ่อยผช.ทั้งๆที่เราอยู่เฉยๆของเราแล้ว เราเลยใเขาไปกลับไปเลยนั่งอยู่คนเดียวเหมือนเดิม พอขากลับเขาจะแวะสวนสัตว์อุบลใช่ไหม ทั้งรถที่เป็นผญ.ด้วยกันและกะเทยคนนั้นคือรุมแขวะรุมแซะเราว่า เอาเพื่อนมาปล่อยหมาถึงแล้วสวนสัตว์แล้วจะเอาเพื่อนมาทิ้งไว้ที่นี้เลยหรอ ที่ช้ำใจคือบี ซี กะเทยคนนั้น ก็รุมเราเหมือนกัน ตอนนั้นคืออยากหนีออกมาร้องไห้ แต่ทำได้แค่เงียบเพราะเราตัวคนเดียว แต่พวกเขาก็พูดอยู่อย่างงั้นว่าแบบระวังนะแรดตัวนี้เจอผช.ไม่ได้ พวกนั้นก็พูดว่างั้นก็ทิ้งไว้สวนสัตว์ที่นี่แหละ บลาๆ คืออึดอัดสุดๆ แต่ขากลับ เปิดเพลงเต้นกันพวกที่ด่าเราว่าเรานั้นแหละ ไปกอดคอผช.เต้นพอกลับถึงบ้านเราร้องไห้เลยไม่ไหวทั้งวัน อยู่มาวันนึงนั่งอยู่คอปเปอร์เวย์อยู่กับ บีและซี รุ่นพีาที่ซีชอบขับรถผ่านมาแซวเราแบบ สาว(ชื่อเรา) ซีมองเราและพูดว่าร่านนะทั้งๆที่เราไม่ได้ทำอะไรเลย นั่งเล่นโทรศัพท์อะเขาแซวของเขาเองอะ เลยไม่พูดอะไร แต่มันแซวผช.กันสองคนได้เราได้แต่ส่ายหน้า และนี่คือจุดเริ่มต้นครั้งที่1 จบมัธยมต้นเราเลยอยากออกจากที่นี่ เลยเลือกไปเรียนสายอาชีพ มีเพื่อนสนิทคนนึงที่อยู่หมู่บ้านเดียวกันตอนนั้คนอื่นกับเพื่อนคนอื่นได้แต่คนนี้เข้ากับคนราก็อยู่กับเขานะ ให้ใจเต็มร้อย แต่สุดท้ายมันคือการใส่เสาพอรู้ทีหลังคือรู้สึกแย่ฉิบหา*เลยอะ มันเหลือเชื่อนะว่าเราดูเป็นคนดีแต่เราดีกับเพื่อนที่เราคิดว่าเขาดีกับเราแค่นั้นเลย ความเป็นจริงคือ เสแสร้งแกล้งทำ เสแสร้งแกล้งทำทั้งนั้น พอมาปวส.ก็แบบเดิมเรื่องเพื่อนผิดหวังเหมือนเดิม ไม่มีใครจริงใจด้วย แล้วก็มาเรื่องครอบครัวครอบครัวเราหัวโบราณมากเราเป็นคนที่กลัวพ่อมากพอพ่อจะหน้านิ่งไม่ยิ้มออกไปเที่ยวงานประจำแล้วก็มาเรื่องครอบครัวครอบครัวเราหัวโบราณมากเราเป็นจะหน้านิ่งไม่ยิ้มออกไปเที่ยวงานประจำจังหวัดก็ไปไม่ได้ยังไปไม่ได้ทั้งๆที่เพื่อนมารับแล้ว เคยโดนพ่อตีจนช้ำเลยทำให้เรากลัวเลยทำให้เรากลัวกับการปรึกษากับคนในบ้าน แม้กระทั่งแม่ยังไม่กล้าจะพูดอะ และจุดเริ่มต้นพวกนี้มันเลยทำให้และจุดเริ่มต้นพวกนี้มันเลยทำให้เราได้โรคโรคนึงมาคือ “ซึมเศร้า” อยากจะตายไปให้มันจบๆ มั้เบื่อทุกอย่าง มันท้อไปหมดจะพูดกับใครก็พูดไม่ได้เพราะไม่ไว้ใจใครอีกแล้ว ทำร้ายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแขนมีแต่รอยแผล แต่ครอบครัวบอกว่าการทำร้ายแต่ครอบครัวบอกว่าการทำร้ายตัวเองมันเหมือนคนติดยา เราเลยไม่เคยบอกให้คนในครอบครัวรู้เลย ตอนนี้อยากตายอยากตายแบบสงบไม่ทรมาน แต่ก็กลัวเป็นภาระพ่อแม่ในการจัดงาน แต่ถ้าใควิธีบอกด้วยนัคะะเราเหนื่อยมากๆแต่ใจกากจริง แต่อยากตายจริง ตอนนี้ไม่มีเอนเนอร์จี้ในการใช้ชีวิต เหมือนอยู่ไปวันๆจะอยู่ก็ได้จะตายก็ดี ทุกวันนี้อายุไม่ใช่น้อยๆแล้วแต่แกก็จะโทรตามกลับบ้านตั้งแต่5-6โมงเย็นตลอด ด้วยเสียงที่เข้มงวด เข้าใจแหละว่าเป็นห่วงแต่เราไม่ได้ไปไหนไกลแล้วก็ไม่เคยนอนค้างที่ไหนและไม่เคยกลับบ้านเกินทุ่มครึ่งตลอด มีแฟนก็เหมือนไม่มีอีกยิ่งหนักเข้าไปกว่าเดิมของการใชชีวิตที่มันน่าเบื่ออยู่แล้ว ยิ่งเบื่อเข้าไปใหญ่ เรื่องราวมีอีกเยอะเลยค่ะ กว่าเราจะปิดกั้นและคุยกับคนอื่นไม่เก่งเย็นชาได้ขนาดนี้เราต้องเจ็บปวดและผิดหวังมาตลอด ต้องการคนที่คอยรับฟังและอยู่กับเราได้จริงๆแค่นั้นเลยค่ะ (ไม่เคยระบายกับใครเลยขอพื้นที่เล็กๆให้เราได้พูดในสิ่งที่พูดหน่อยนะคะ😭😭) เรื่องราวมีอีกเยอะ เอาแค่นี้พอถ้าไม่ขี้เกียจค่อยจะมพิมพ์ระบายใหม่ ขอบคุณไว้ล่วงหน้าให้กับสำหรับขอบคุณไว้ล่วงหน้าให้กับสำหรับทุกคนที่เข้ามาอ่านและเข้ามาคอมเม้นต์ถึงจะมีคนอ่านหรือไม่มีก็ไม่เป็นไร💗