เราขอพื้นที่ระบายหน่อยค่ะ
ตั้งแต่เราเกิดพ่อแม่เอาเราให้ย่าเลี้ยงที่ต่างจังหวัดที่บ้านมีย่าอยู่4คนตอนเด็กๆย่าๆใจดีกับเราตลอดเป็นเซฟโซนแต่พอเริ่มโตมาตอนนั้นเราล้มแล้วเราร้องไห้แทนที่ย่าเราจะปลอบเราแต่เขากลับพูดว่าสมน้ำหน้าตลอดเวลาเราเป็นอะไรแล้วเวลาเราทำอะไรผิดคุณย่าๆทุกคนก็เริ่มด่าทอเราขึ้นเสียงใส่เราทุกครั้งจนเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ที่ปลอดภัยสำหรับเราแล้วก็เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆบวกกับที่โรงเรียนเราโดนบูลลี่เรื่องหน้าตาหนักมากทั้งๆที่ตอนนั้นเรายังเด็กแต่เราก็โดนบูลลี่ตั้งแต่ป.3-ป.6มาตลอดแล้วบวกกับเรื่องที่บ้านมันทำให้อะไรหลายๆอย่างแย่ลงช่วงตอนป.5มีคุณย่าคนนึงย้ายมาอยู่บ้านเราเขามาจากกรุงเทพตอนแรกเขาก็ดูไม่ได้มาอะไรกับเรามากแต่พอหลังๆเขาเห็นเราทาครีมเขาด่าเราว่าทาทำไมเดี๋ยวก็แก่ไวขึ้นสลิดแต่งตัวทุเรศทั้งๆที่ตอนนั้นเราอยู่บ้านแล้วใส่เสื้อกล้ามเพราะไม่ได้ออกไปไหนแล้วแล้วตอนที่ย่าคนนั้นด่าเราย่าๆทุกคนที่อยู่ในห้องก็พากันให้ท้ายแล้วพากันด่าเราบลลลี่เราแล้วบอกว่าที่ด่าเพราะเป็นห่วง?แต่กลับด่าว่าด้วยคำพูดtoxicคำพูดรุนแรงเรานั่งฟังไปซักพักจนเริ่มทนไม่ไหวเลยเดินออห้องนั้นมาอยู่ห้องตัวเองแล้วเราก็ร้องไห้หนักมากเราอยากรู้ว่าเราทำอะไรผิดนักหนาทำไมต้องเอาแต่พูดคำแรงๆใส่เราตลอดเวลาตอนนั้นเราแค่มองหน้าเขาเขาก็ด่าเราว่ามองหาแม่หรอแล้วเอาไม้กวาดไล่ฟาดเราเราโดนตีมาตั้งแต่เด็กๆจนโตมาเป็นแผลเป็นเราเรามักจะเปรียบเทียบเรากับพ่อเพราะพ่อเราเป็นคนไม่เอาไหนติดเหล้าติดบุหรี่ย่าจะพูดว่าพ่อยังไงลูกมันก็อย่างงั้นพอเราบอกว่าเราก็คือเราพ่อก็คือพ่อเขาว่าเราเถียงแล้วก็ด่าเราเวลาเราพูดโต้เขาก็จะไล่เราออกจากบ้านทุกครั้งพ่อแม่เราก็เลี้ยงเด็กอยู่พัทยาเป็นลูกของพี่คนละแม่เราเราให้เดืพ่อแม่เดือนละหมื่นบาทพ่อก็สร้างหนี้แล้วไม่ยอมคืนเพราะขี้เกียจทำพอมีงานก็ไปอารวาทที่ทำงานจนตกงาแม่ก็บอกเดี๋ยวโอนให้ย่าทุกเดือนแต่ไม่เคยส่งตอนเราไปหาคุณแม่ก็ตามใจเด็กคนนั้นมากซื้อให้ทุกอย่างกินวันละหลายบาททั้งที่ตัวเองตกงานพอเราพูดเรื่องนี้ก็บอกว่าแม่รำคาญหว่ะแล้วตัดสายไปทุกครั้งเรารู้สึกไม่มีความสุขกับชีวิตเลยอยูไปก็ต้องทมานั่งฟังคำด่าอะหรอสมเพชตัวเองทั้งๆที่เป็นวัยที่ควรมีความสุขแท้ๆทั้งที่อายุแค่13ปีเองตอนนี้เรารู้สึกแย่มากทุกคนมีคำแนะนำอะไรให้เราบ้างมั้ยคะ🥹
ครอบครัว
ตั้งแต่เราเกิดพ่อแม่เอาเราให้ย่าเลี้ยงที่ต่างจังหวัดที่บ้านมีย่าอยู่4คนตอนเด็กๆย่าๆใจดีกับเราตลอดเป็นเซฟโซนแต่พอเริ่มโตมาตอนนั้นเราล้มแล้วเราร้องไห้แทนที่ย่าเราจะปลอบเราแต่เขากลับพูดว่าสมน้ำหน้าตลอดเวลาเราเป็นอะไรแล้วเวลาเราทำอะไรผิดคุณย่าๆทุกคนก็เริ่มด่าทอเราขึ้นเสียงใส่เราทุกครั้งจนเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่ที่ปลอดภัยสำหรับเราแล้วก็เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆบวกกับที่โรงเรียนเราโดนบูลลี่เรื่องหน้าตาหนักมากทั้งๆที่ตอนนั้นเรายังเด็กแต่เราก็โดนบูลลี่ตั้งแต่ป.3-ป.6มาตลอดแล้วบวกกับเรื่องที่บ้านมันทำให้อะไรหลายๆอย่างแย่ลงช่วงตอนป.5มีคุณย่าคนนึงย้ายมาอยู่บ้านเราเขามาจากกรุงเทพตอนแรกเขาก็ดูไม่ได้มาอะไรกับเรามากแต่พอหลังๆเขาเห็นเราทาครีมเขาด่าเราว่าทาทำไมเดี๋ยวก็แก่ไวขึ้นสลิดแต่งตัวทุเรศทั้งๆที่ตอนนั้นเราอยู่บ้านแล้วใส่เสื้อกล้ามเพราะไม่ได้ออกไปไหนแล้วแล้วตอนที่ย่าคนนั้นด่าเราย่าๆทุกคนที่อยู่ในห้องก็พากันให้ท้ายแล้วพากันด่าเราบลลลี่เราแล้วบอกว่าที่ด่าเพราะเป็นห่วง?แต่กลับด่าว่าด้วยคำพูดtoxicคำพูดรุนแรงเรานั่งฟังไปซักพักจนเริ่มทนไม่ไหวเลยเดินออห้องนั้นมาอยู่ห้องตัวเองแล้วเราก็ร้องไห้หนักมากเราอยากรู้ว่าเราทำอะไรผิดนักหนาทำไมต้องเอาแต่พูดคำแรงๆใส่เราตลอดเวลาตอนนั้นเราแค่มองหน้าเขาเขาก็ด่าเราว่ามองหาแม่หรอแล้วเอาไม้กวาดไล่ฟาดเราเราโดนตีมาตั้งแต่เด็กๆจนโตมาเป็นแผลเป็นเราเรามักจะเปรียบเทียบเรากับพ่อเพราะพ่อเราเป็นคนไม่เอาไหนติดเหล้าติดบุหรี่ย่าจะพูดว่าพ่อยังไงลูกมันก็อย่างงั้นพอเราบอกว่าเราก็คือเราพ่อก็คือพ่อเขาว่าเราเถียงแล้วก็ด่าเราเวลาเราพูดโต้เขาก็จะไล่เราออกจากบ้านทุกครั้งพ่อแม่เราก็เลี้ยงเด็กอยู่พัทยาเป็นลูกของพี่คนละแม่เราเราให้เดืพ่อแม่เดือนละหมื่นบาทพ่อก็สร้างหนี้แล้วไม่ยอมคืนเพราะขี้เกียจทำพอมีงานก็ไปอารวาทที่ทำงานจนตกงาแม่ก็บอกเดี๋ยวโอนให้ย่าทุกเดือนแต่ไม่เคยส่งตอนเราไปหาคุณแม่ก็ตามใจเด็กคนนั้นมากซื้อให้ทุกอย่างกินวันละหลายบาททั้งที่ตัวเองตกงานพอเราพูดเรื่องนี้ก็บอกว่าแม่รำคาญหว่ะแล้วตัดสายไปทุกครั้งเรารู้สึกไม่มีความสุขกับชีวิตเลยอยูไปก็ต้องทมานั่งฟังคำด่าอะหรอสมเพชตัวเองทั้งๆที่เป็นวัยที่ควรมีความสุขแท้ๆทั้งที่อายุแค่13ปีเองตอนนี้เรารู้สึกแย่มากทุกคนมีคำแนะนำอะไรให้เราบ้างมั้ยคะ🥹